بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم جوانمرديهاى ارتش و نيروهاى مسلح من يك كلمه با ارتش خودمان صحبت دارم، و يك كلمه با ملت و يك كلمه با ارتش عراق و يك كلمه با ملت عراق. جوانمردى ارتش و ساير قواى مسلحه ـ مثل سپاه پاسداران و ديگران ـ ما را به ياد جوانمرديهاى صدر اسلام انداخت. در صدر اسلام با اينكه قواى دشمن با قواى اسلام قابل مقايسه نبودند، در جنگ روم، هفتصد يا هشتصد هزار آنها بودند و سى‌هزار هم لشكر اسلام، و آن طليعۀ لشكر ـ كه پيشروها هستند ـ شصت هزار نفر بودند، دو مقابل تمام لشكر اسلام، خالدبن وليد ـ كه يكى از سردارهاى اسلام بود گفت: ما بايد يك ضربه‌اى به اينها بزنيم تا اينكه روحيه‌شان را از دست بدهند ـ حالا به اين تعبير كه من مى‌گويم ـ و ما سى نفر مى‌رويم با اين طليعه كه شصت هزار نفرند، سى نفرمان مى‌رويم با آنها جنگ مى‌كنيم. بالاخره عده‌اى قبول نمى‌كردند. بالاخره بنا شد شصت نفرشان بروند و جنگ كنند، شبيخون بزنند. شصت نفر رفتند و شب شبيخون زدند، و آن شصت هزار نفر را تار و مار كردند، از بين بردند. وحدت كلمه و اتكال به خداوند رمز پيروزى ما در تمام طول مدتى كه در اين قضاياى ايران بوديم، هميشه به حسب قوا و به حسب آن چيزهايى كه در جنگ مثلاً بايد به كاربرد، ما در مقابل ارتشى كه آن وقت شاه مخلوع داشت يك چيز ناچيزى بوديم، و دنبالش بگذاريد كه او قواى بزرگ دنيا؛ ابرقدرتها را همراه داشت، و ما از اين اسباب طبيعى كسى را نداشتيم كه همراه باشد. آخر هم كه سى ميليون جمعيت ايران بود باز در مقابل چند صدميليون جمعيتى كه با ما مخالف بودند. آن چيزى كه مطرح است در جنگ، عدد نيست. آن چيزى كه مطرح هست آن قدرت فكرى انسان هست. همان قدرتى كه با اتكال به خدا در صدر اسلام، يك عدۀ كمِشان لشكرهاى زياد را به هم مى‌زد، و اوضاعشان را به هم مى‌زد. بحمداللّه‌ در مملكت ما هم با اينكه عدد كم است، و آنها ـ دشمنهاى ابرقدرت ـ زياد، لكن امتحان داد ملت ما به اينكه با اين وحدت كلمه، و با اين اتكال به ذات مقدس حق تعالى، مى‌تواند كه آن لشكرهاى زياد را و آن جمعيتهاى زياد را شكست بدهد. پس آنكه مطرح هست، آن قدرتى است كه براى اشخاص از غيب پيدا مى‌شود، و آن قدرت بحمداللّه‌ الآن هست، و آنطورى كه براى ما ذكر مى‌كنند الآن در ارتش و در سپاه پاسداران و در ساير قواى انتظامى و نظامى ما آن قدرت هست. همچنين هست كه اگر چنانچه، دَم مرگ هم باشند، مع‌ذلك فريادشان به اللّه‌اكبر بلند است و حمله مى‌كنند. چند نفر معدود در يك پايگاهى هستند و بودند آن وقت، و از آن طرف آن جمعيت زيادى كه در كردستان بود و حمله مى‌كرد. اينها با جمعيت كمى جواب آنها را مى‌دادند. براى اينكه، اينها اتكال به خدا داشتند و آنها اتكال بر خدا نداشتند. پس ارتش ما نبايد بگوييم كه يك ارتشى است كه مثل ارتشهاى ديگر است. ژاندارمرى ما هم مثل ژاندارمرى ديگر است. سپاه پاسداران ما هم مثل قواى مسلح ديگران است. اين صحيح نيست. براى اينكه سپاه ديگران، ارتش ديگرى براى كى جنگ مى‌كند؟ ارتش عراق براى صدام‌حسين. كدام عاقل است كه براى صدام‌حسين جان خودش را بدهد؟ كه چه بشود؟ ارتش ما حجت دارد. مى‌گويند كه ما اگر بميريم پيش خدا مى‌رويم. اين روحيه است كه مقدّم مى‌دارد. اين روحيه‌اى كه عقيدۀ ايمانى‌اش اين است كه من اگر كشته بشوم، يك توفيقى است براى من، و من مى‌روم در جوار رحمت‌الهى. اين روحيه است كه ما را پيروز كرده، و ارتش ما هم اين روحيه را بحمداللّه‌ دارند. و ساير قواى مسلحه ما هم از قبيل پاسدارها و ژاندارمرى و شهربانى و همينهايى كه در حال نظم و انتظام هستند. پيام من به ارتش اين است كه اولاً تقدير مى‌كنم از شماها. از همۀ قواى مسلحه تقدير مى‌كنم به اينكه شماها مردانه و مثل سربازهاى صدر اسلام الآن داريد عمل مى‌كنيد. و به آنها بشارت مى‌دهم كه شما اگر بكشيد آنها را، شما به بهشت مى‌رويد، و اگر آنها هم شما را بكشند، شما به بهشت مى‌رويد. اين هم بشارتى است. پس اين قدرت، يك قدرت الهى است، و قواى انتظامى، نظامى و سپاه پاسداران ما مجهز به قوۀ الهى هستند. سلاحشان اللّه‌اكبر است و هيچ سلاحى در عالم مقابل همچو سلاحى نيست. ملت ما هم همين طور است. مدد غيبى در تحول روحى ملت اين تحولى كه پيدا شد در ملت، يك تحولى بود كه الهى بود. امكان نداشت كسى تصور اين را بكند كه سى ميليون جمعيت يا بيشتر، كه اكثراً كار نداشتند به اين كارها، زمان طاغوت مردم كارشكنى مى‌كردند يا اكثرشان كارى هم نداشتند، هر كارى مى‌كردند، كرده بودند، و همچو خوف در آنها پيدا شده بود كه يك پاسبان اگر مى‌رفت در بازار و هر حكمى مى‌كرد، تخلف نمى‌كردند. يك‌وقت يك دست غيبى پيدا شد، كه اين دست غيبى متحول كرد اين مردمى كه ضعيف بودند، به يك اشخاص پولادين. و با عده‌اى كه البته زياد بودند لكن مجهز نبودند. همۀ سلاحها دست آنها بود. بدون خوف از اينكه اين چيزى كه دارد مى‌آيد تانك است. اين چيزى كه دارد مى‌آيد مسلسل است. بدون خوف اين وارد مى‌شدند. بعضى‌شان مى‌رفتند روى آن چيزهايى كه مى‌آوردند، آن آلاتى را كه مى‌آوردند، روى آن سوار مى‌شدند و مى‌رفتند. اين يك قدرت الهى بود كه ملت ما داشت، و الآن هم بحمداللّه‌ دارد. و اين توهّم است كه انسان خيال كند كه حالا ديگر كارى ندارند. حالا ديگر چه. اينها دلخوشى است كه بعضى طايفه‌ها و بعضى گروهها به خودشان مى‌دهند، كه حالا ديگر مثلاً آنطور نيست. ولى ما مى‌بينيم كه در مشكلات يكدفعه همۀ اينها مى‌آيند قيام مى‌كنند. الآن در خرمشهر و در جاهاى ديگرى كه هست، آبادان و اهواز و اينها سنگربندى كردند و آقاى رئيس‌جمهور الآن اينجا بودند. گفتند ما رفتيم ديديم سنگربندى كردند و مجهز هستند. و آن مطالبى كه براى ما و براى ملت ما از خارج نقل مى‌شود اينها شايعات است. شايعه كردند كه خرمشهر را آنها گرفتند. اصلاً از نزديك، خود آقاى بنى‌صدر رفته در خرمشهر، در آبادان، در جاهاى ديگر رفته، خودش رفته. اين شايعات را درست مى‌كنند براى دلخوشى خودشان. شنيدم كه امروز هم يك شايعۀ مرگ فلانى شده است،^۱ ، و دلخوش كرده خودش را به اينكه فلانى مُرد. من بميرم كه شما بايد دعا كنيد خدا بميرد! خدا هست، من كى هستم. ملت ما خدا دارد. ملت ما از اول تا حالا، هميشه ملت پشتيبانش خداى تبارك و تعالى بوده، منتها گاهى ملموس بوده است و گاهى غيرملموس. حالا الآن ملموس است كه كارها برخلاف آن چيزى كه آنها خيال مى‌كنند انجام مى‌گيرد. پس ملت ما يك ملتى است كه از ضعف به قدرت متحول شده است، و آرزوى شهادت مى‌كند. يك همچو ملتى كه آرزوى شهادت مى‌كند، اين ملت ديگر خوف ندارد، خوب پيروز است ان شاءاللّه‌. تفاوت انگيزۀ ارتش ايران و عراق براى جنگ و آنكه مى‌خواهم به ارتش عراق بگويم. من متأسفم كه ارتش عراق كه مسْلم هستند ـ حالا آنهايى كه از اسرائيل آوردند من اطلاعى ندارم من با آنها كار ندارم ارتش عراق كه مسلمان هستند، كعبه قبلۀ آنهاست، و قرآن كتاب آنهاست، و پيغمبراكرم رسول آنهاست، اينها براى چه جنگ مى‌كنند؟ با كى جنگ مى‌كنند؟ روى چه انگيزه‌اى جنگ مى‌كنند؟ مقابل آنها مسلمانها هستند. البته صدام حسين منطقش در اسلام غير ماهاست. او البته ما را مى‌گويد مجوسند اينها، اهل مجوسى هستند. اين چيزى كه كهنه شده است، و سابقاً يك كسى مى‌گفت يك چيزى. اين ارتش عراق براى كى دارند خون خودشان را مى‌دهند؟ اينها نمى‌دانند كه اگر به جنگ ايران بيايند اينطور كشته مى‌شوند؟ الآن نفهميدند كه در جنگ ايران نمى‌توانند هيچ اِعمال قدرتى بكنند؟ اينها براى چى خون خودشان را مى‌دهند؟ روى چه انگيزه‌اى خونشان را مى‌دهند؟ اينها مى‌توانند بگويند ما براى خدا داريم كار مى‌كنيم؟! صدام حسين به خدا چه كار دارد؟ ميشل عَفْلَق به خدا چه كار دارد؟ حزب بعث، حزبى است كه به خدا كار ندارد، مأنوس به خدا نيست اين. پس شما داريد در غير راه خدا خون خودتان را مى‌دهيد. انگيزۀ شما چى است؟ انگيزۀ قدرتهايى كه ما داريم، انگيزۀ اين است كه ما براى خدا جنگ مى‌كنيم. خدا به ما همه چيز داده. ما از او هستيم و به او هم تحويل مى‌دهيم. اين انگيزۀ لشكر اسلام است. در صدر اسلام هم همين انگيزه بوده. الآن هم همين انگيزه است. شما انگيزه‌تان چيست؟ شما براى خدا با اسلام مخالفت مى‌كنيد؟! براى خدا با قرآن مخالفت مى‌كنيد يا براى صدام‌حسين؟ اگر براى خداست كه راهى نداريد شما. راهى نداريد كه بگوييد براى خداست. پس براى صدام‌حسين است. انگيزه‌تان هم اين است كه اسلام قدرت پيدا بكند؟! خوب اينجا اسلام است، قدرت هم دارد. خود ملت عراق كه با صدام حسين موافق نيست، مخالف است . تمام توده‌هاى اسلامى مخالفند. براى اينكه، صدام‌حسين، هم مسلكش الحادى است و هم خودش ملحد است. پس انگيزه، آن انگيزه‌اى كه در ارتش و در قواى مسلحۀ ما و پاسدارها و همۀ نيروهايى كه هست، نيروى دريايى، نيروى زمينى، نيروى هوايى و ساير نيروهايى كه در ايران هستند، انگيزۀ آنها يكى است، و آنكه ما براى خدا داريم كار مى‌كنيم. مملكت، مملكت اسلامى است. طاغوت را از بين بردند و اسلام به جاى طاغوت نشسته ، و ما براى اينكه اسلام را پياده كنيم، و طاغوت را هم همۀ ريشه‌هايش را بكَنيم، براى اين انگيزه داريم جنگ مى‌كنيم. اما شما، ارتش عراق براى چه انگيزه‌اى خون خودشان را مى‌دهند؟ خون خودشان را كه دادند چه تحويلشان مى‌دهند آنها؟ آنها چه مى‌دهند به شما وقتى خون خودتان را داديد؟ اينجا مى‌گويند كه ما وقتى خون خودمان را داديم خدا در بهشت ما را مقامات عاليۀ از اينجا بهتر مى‌دهد. شما براى چى؟ برگرديد به اسلام اى ارتش عراق! اى قواى مسلحۀ عراق برگرديد به اسلام تا وقت نگذشته! آن روزى كه وقت گذشت ديگر نمى‌توانيد برگرديد. الآن كه وقت باقى است توبه كنيد. همان طورى كه از برادران شما بسيارى توبه كردند و آمدند اينجا و جزءلشكر اسلام شدند. شما هم برگرديد و ملحق بشويد به كشور اسلامى و به لشكر اسلامى. هم براى دنيا و هم براى آخرتتان، اين صلاحتان هست. دنبال يك كافر، يك ملحد كه هم مسلكش الحادى است و هم خودش ملحد است، دنبال اين نرويد. دنبال يك مسلكى برويد كه مى‌گويد من اسلام مسلكم است. دنبال رسول خدا شما باشيد، نه دنبال صدام، رها كنيد اينها را. اگر شما رها كنيد اينها را، آنها ديگر چيزى نيستند. شما رها كنيد اينها را. اگر مى‌توانيد بكُشيد اينها را. سلاحها را در مقابلشان قرار بدهيد و بكشيد اينها را. و اگر دستتان هم نمى‌رسد به اينها رها كنيد و اِعراض كنيد از ايشان. بياييد در ايران، جاى شما در ايران باز است، و كشور ايران خانۀ خود شماست. بياييد در اينجا ما از شما پذيرايى مى‌كنيم، هم خدمت به شما مى‌كنيم. ضرورت قيام ملت عراق و دفاع از حيثيت اسلام ملت عراق هم ، با اينكه من سابقاً اين معنا را به نظرم بود كه اين عشايرى كه در عراق هستند مسلح‌اند و ملت عراق هم يك ملت زنده‌اى است، حالا هم همين‌طور است، لكن نمى‌دانم چه شده است الآن كه آنطورى كه بايد حركت كنند و نهضت بكنند، آنطور نيست. من مى‌دانم كه همه دل خون دارند از اين حكومت، و هيچ مسلمى نمى‌تواند موافق باشد با او. لكن حالا كه سرگرم جنگ با ايران هستند، و قبل از اينكه ما آنها را اعدام كنيم، از بين ببريم، ملت قيام كند و نهضت كند، مثل قيامى كه ملت ايران كرد. ملت ايران قيام كرد و يك قدرت صدچندانى قدرت صدام حسين را از بين برد. شماها هم قيام كنيد. الآن اين آدم مشغول است به ايران. شما از پشت خنجر به او بزنيد. قيام كنيد. اعتصاب كنيد. راهپيمايى كنيد برخلافش. مگر مى‌تواند قتل عام بكند وقتى همۀ شهرهاى عراق راهپيمايى كردند بر ضد او، و منطقشان هم اين بود كه تو دارى با اسلام مخالفت مى‌كنى. براى خدا، براى اسلام راهپيمايى كنيد. اقتصادش را فلج كنيد. ندهيد ماليات به او. حرام است دادن ماليات به اين. از گناهان كبيره است. براى اينكه، اعانت بر يك كسى است كه برخلاف اسلام است. و پول آب و برق را ندهيد. چيزهاى ديگر را كه مى‌خواهند، ندهيد. زير بار نرويد و تظاهرات بكنيد و راهپيمايى بكنيد. محكوم كنيد او را. نمى‌تواند با يك ملت طرف بشود او. حالا هى در راديوشان مى‌گويند كه ملت عراق چطور، ملت عراق چطور. اين را شما مى‌دانيد، ملت عراق مى‌دانند كه اين با ملت عراق دارد چه مى‌كند و چه كرده است تا حالا. و اگر اين دستش برسد، اگر اين خبيث دستش برسد، تمام آثار اسلام را در عراق از بين خواهد برد. تمام مساجدتان را از بين خواهد برد. الآن اين فرصت نيست برايش. اگر فرصت پيدا بشود برايش تمام آثار اسلام را به آنطورى كه رأى اينها اينطور است ، مسلك اينطور است، تمام آثار اسلام را اينها خواهند از بين برد. قبل از اينكه اينها فارغ بشوند از جنگ با ايران، شما از پشت مشغول بشويد. راهپيمايى كنيد. منفجر كنيد جاهايى را كه مال دولت است. و آنطورى كه در ايران عمل مى‌كردند و حالا هم عمل مى‌كنند. پس شما بايد در مقابل جمعيتى كه بر ضد اسلام است، قيام كرده است بر ضد اسلام بايد دفاع از اسلام بكنيد. دفاع از اسلام يك چيز واجبى است. چيز لازمى است. به علاوه اين دفاع از حيثيت خودتان است. اين آدم با تشبثات مختلف كه همه‌اش دروغ است، تشبث به اينكه ما عربى هستيم، دروغ مى‌گويد، خير شما امريكايى هستيد. شما عرب نيستيد. عرب مسلم است. شما عرب نيستيد. شما امريكايى هستيد. آمدى حالا در اينجا ادعاى اسلام مى‌كنيد. اين مطلب را بايد ملت عراق بدانند كه امروز جنگ بين اسلام و كفر است، و بر همۀ مسلمين واجب است كه دفاع كنند از اسلام. اگر اين آدم به فرض محال غلبه پيدا كند بر ايران و جمهورى اسلامى را ازبين ببرد، اين عكس‌العملش در همۀ كشورهاى اسلامى مى‌شود. اينها مايلند كه اصل كشور اسلامى نباشد. اينها تابع ميشل عَفْلَق هستند. ميشل عَفْلَق به اسلام كار دارد؟! ميشل‌عَفلَق اسلام را منافى با مقاصد خودش مى‌داند. اين حزب بعث، اسلام را منافى مى‌دانند با مقاصدى كه دارند. ملت عراق بايد بيدار بشوند. بايد قيام كنند. بايد نهضت كنند. بايد انقلاب كنند. انقلاب كنيد تا اين را از بين ببريد، و بدانيد اين را كه اگر براى خدا انقلاب كنيد، شما پيروز خواهيد بود، چنانچه ما براى خدا، ملت ما براى خدا قيام كرد و پيروز شد. حالا هم پيروز خواهد شد و ان‌شاءاللّه‌ اين مرد را از بين [برده] هم شما و ما با هم دست به هم بدهيم و اين حزب را منحلش كنيم، و اشخاص حزبى كه برنگردند به اسلام اعدامشان بكنيم، تا اينكه اين مملكت از شرّ اينها و از شرّ «ميشل عَفْلَق»ها و «صدام حسين»ها و «سادات»ها، از شرّ اينها فارغ بشود، و ديانت خودشان را پياده كنند، و بشود يك مملكت اسلامى. همه جا حكومت خودش سر جاى خودش. حكومت اسلامى سر جاى خودش. ايران حكومت خاص دارد. عراق حكومت خاص دارد. مصر حكومت خاص دارد. اينها سر جاى خودشان ، لكن همه با هم در تحت لواى اسلام باشيد. و ان‌شاءاللّه‌ اينها را از بين ببريم. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته

1. - يكى از شگردهاى دشمن براى تضعيف روحيۀ مردم ـ به زعم خود ـ پراكنده كردن شايعۀ رحلت امام خمينى بود، كه معظمٌ‌له در اينجا به يكى از آنها اشاره كرده‌اند.