

بسم اللّه الرحمن الرحيم من نمىدانم چطور از عهدۀ مراتب اين زحمات برآيم. من خدمتى كه مورد پسند باشد نكردم. و من از خدا مىخواهم كه توفيق بدهد كه همۀ ما خدمت بكنيم به اين كشور، خدمت بكنيم به احكام اسلام. پاسدارى از منافع امريكا با شعار «مليت» امروز روزى است كه اين مرحلهاى كه ما طى كرديم به مرحلۀ حساسى رسيده است، به طورى كه براى همۀ ما تكليف الهى ايجاد شده است. همۀ ما مكلف هستيم كه در اين مرحلهاى كه بين موت و حيات هست، كه از اول تا آخر استقلال است، ما بايد در اين موقع هيچ غفلت نكنيم. غفلتِ يك آن براى ما گران تمام مىشود. الآن وقتى است كه حيلهها به راه افتاده است و از هر راهى مىخواهند ما را بازى بدهند، ملت ايران را بازى بدهند. امروز دوباره از سر راجع به اينكه ما مىخواهيم آزادى بدهيم و ما مىخواهيم ـ نمىدانم ـ چه بكنيم، مهلت به ما بدهيد! از اين حرفهايى كه هميشه شاه مىگفت و خدعه مىكرد و ما به آن گوش نكرديم، حالا نوكر شاه۱ دارد اين حرفها را مىزند. اينها مىخواهند همان قدرت را برگردانند. اينها نوكرهاى امريكا هستند؛ اينهايند كه باز منافع امريكا را به اسم مليت، به اسم اسلام، به اسم قوميت، به اسم ملت، به اسم ـ نمىدانم ـ خدمتگزارى، مىخواهند منافع امريكا را حفظ بكنند؛ مىخواهند منابع شما را به اجانب بدهند؛ مىخواهند شما را تحت اسارت قرار بدهند. در راه دستيابى به حكومت اسلامى و الآن وقتى است كه غفلت در آن مصادف با انتحار و خودكشى است. غفلت نبايد كرد؛ بايد اين نهضت را ادامه داد. بايد خيابانها را پر از جمعيت كرد. بايد همۀ مردم آگاهانه بريزند توى خيابانها و اين بنيان فاسد را از بين بردارند. چيزى ديگر از آن نمانده است جز يك حشاشهاى ـ چيز مختصرى؛ اين هم بايد با همت شما مردم مسلمان، با همت ملت ايران، بايد اين هم از ميان برداشته بشود تا ما برسيم به يك حكومت اسلامى، به يك حكومت عدل، به يك حكومتى كه نه منافع شما را توانَد بخورد، نه تواند به غير بدهد. ما يك همچو حكومتى مىخواهيم. يك حكومت ملى اسلامى. يك جمهورى كه متكى بر رأى خود مردم باشد. مردم آزادانه رأى بدهند نه مثل اين پنجاه سال كه هيچ كس در هيچ چيز آزاد نبود؛ نه مثل اين سى و چند سال كه ما به اسارتها كشيده شديم، به زحمتها كشيده شديم؛ منافع ما، [سرمايه]هايى كه ما داشتيم، مخازن ما را بردند خوردند. الآن هم در بانكهاى خارجى اينهايى كه مال مخازن ما هستند موجود است به اسم محمدرضاخان، به اسم عائلۀ او، به اسمِ ـ مثلاً ـ آنهايى كه وابستۀ به او هستند. همۀ [داراييهاى] ما را آنها بردهاند. يك ملتى را فقير كردند و از اينجا رفتند و فرار كردند. وحدت كلمه، كليد پيروزى ما از همۀ شما جوانها تشكر مىكنيم كه در اين موقع همه با قدرت، همه با اراده، همه با خواستهاى الهى بپا خاستيد و كارهاى خودتان را زمين گذاشتيد و اين كار بزرگى كه به عهدۀ همۀ ماست دنبال كرديد. و رمز پيروزى شما وحدت كلمه [است] و اينكه همهتان يك مطلب را مىخواهيد. الآن همۀ ملتها، ملت ايران در هر شهرى، در هر دهى، در هر قصبهاى همين مطلب را مىخواهد: نبودِ شاه كه نيست انشاءاللّه، نبودِ رژيم كه نيست انشاءاللّه؛ نبودِ دولت غاصب كه نيست انشاءاللّه؛ ايجاد حكومت اسلامى و جمهورى اسلامى كه خواهد بود انشاءاللّه. من از همۀ شما آقايان تشكر مىكنم كه در اين موردها زحمت كشيديد لكن زحمتى بوده است كه براى خادم خودتان كشيديد، زحمتى بوده است كه براى خدمتگزار خودتان كشيديد. من خدمتگزار شما هستم. من مىخواهم كه شما عزيز باشيد. من خدمتگزار ملت هستم. من مىخواهم ملت اسلام سربلند باشد، مستقل باشد؛ نه مثل حالا كه ما بايد همه چيزمان از جاى ديگر باشد. و همۀ مسائل سياسىمان را ديگران نقشه بكشند، همۀ مسائل اجتماعىمان را ديگران نقشهاش را بكشند، فرهنگ ما را ديگران برنامه بدهند، ارتش ما را ديگران ـ مستشار ديگران اداره بكنند. من مىخواهم كه همۀ شما مستقل باشيد. و اين تهماندهاى كه از استعمار مانده است و حالا به اظهار «مليت» و اينها دارد كسب بيتالمال را مىكند، اين را هم بزنيد پرتش بكنيد. و انشاءاللّه حكومت اسلامى نزديك است..