عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم‌اللّه الرحمن الرحيم لحاظ نمودن بُعد معنوى پيروزيها من سال جديد را به همۀ مسلمين جهان، مستضعفان جهان و به ملت شريف خودمان و به آقايان و به همۀ كسانى كه در جبهه ها مشغول خدمت هستند، يا در پشت جبهه ها و تمام كسانى كه در اين انقلاب دخالت داشتند و فداكارى كردند، شهيد شدند، مفقود شدند، اسير شدند، به همۀ اينها تبريك عرض مى‌كنم و اميدوارم كه اين سال جديد يك سال خوشى براى ملت ما و براى ملت هاى تحت ستم دنيا باشد. تمام اين پيروزى ها و عدم پيروزى ها و سلطنت ها و ابرقدرتى ها و همه، گذراست. ما اين جا نشستيم، بلااشكال در صد سال ديگر از ما خبرى نيست، گذشته است، رفته است، پيروز بشويم رفته است، شكست بخوريم رفته است، قدرت داشته باشيم رفته است، نداشته باشيم گذشته است. آن كه باقى است، آن است كه در پيش خودمان است. آنچه باقى مى‌ماند، ما و چيزهايى كه حمل مى‌كنيم به عالم ديگر است. ما بايد فكر اين معنا باشيم كه خدمت بكنيم؛ خدمتى كه براى ما سرمايه باشد براى آن جهان. زدن و پيروز شدن و فتح كردن و همۀ اينها اگر آن بُعد معنوى اش نباشد، همه‌اش شكست است، بلكه آنهايى كه بيشتر در نظر مردم پيروزند، شكسته‌ترند. اين قدرت هاى بزرگى كه در عالم بوده است و هست و خواهد بود، اينها اگر آن بُعدى كه آنها را به سعادت مى‌رساند نداشته باشند، تمامش شكست است. چند روز خورد و خواب و جنايت و خيانت و بعدش تمام، اين جا بسته مى‌شود و درِ آن عالم باز مى‌شود، صحيفۀ ما باز مى‌شود. همۀ اين عالم شهادت مى‌دهند براى ما، همه حاضرند. ما بايد كه فكرى بكنيم كه نصرت كنيم خدا را؛ اِنْ تَنْصُروااللّه يَنصُرْكُمْ. جنگ نيست، انزوا هم نيست پيشرفت نيست، شكست هم نيست. نصرت يك معنايى است كه در خود انسان بايد متحقق بشود. ما اگر چنانچه در همۀ جبهه ها پيروز بشويم، لكن به عنوان نصرت خدا نباشد، براى نصرت خودمان باشد، بخواهيم كه خودمان يك جايى را بگيريم، ما نصرت خدا را نكرديم و خدا هم آن وعده‌اى را كه داده‌اند، عمل نمى‌كنند، اگر عمل كنند يك عنايت خاصى است، ربطى به ما ندارد. آنى كه وعده كرده است كه اِنْ تَنْصُروااللّه يَنصُرْكُمْ و يُثَبِّتْ اَقْدامَكُمْ۱ ، آن اين است كه شما جبهۀ نصرت را بازكنيد، خدا هم باز مى‌كند. شما براى خدا كار كنيد. براى خدا پيش برويد، براى خدا زحمت بكشيد، براى خدا همۀ كارها را انجام بدهيد. آن كه در جبهه هست براى خدا بايد جبهه باشد. آن كه پشت جبهه است براى نصرت خدا باشد. اين كسى كه متصدى امور لشكر است براى خدا متصدى باشد. آن كه متصدى امور كشور است براى نصرت خدا باشد. آن كه در مجلس است براى خدا در مجلس باشد، براى نصرت خدا باشد. و بالاخره اگر همه در نصرت خدا باشيم، خدا به وعدۀ خودش بى اشكال عمل مى‌كند. اگر نقصى باشد در ماست. اگر ما به خيال خودمان پيروزى داريم پيدا مى‌كنيم، لكن نصرت خدا نباشد، يعنى براى او نباشد براى پيشرفت مقاصد الهى نباشد، مقاصد الهى مقصود اين است كه براى مظلومان، براى مستمندان، براى پيشرفت احكام اسلام، براى دفع ظلم از مظلومان، براى قطع يد ستمگران، همۀ اينها براى خدا، خدا فرموده است، ما عمل مى‌كنيم. اگر فرموده بود كه برويد در منزلتان بنشينيد، آن وقت ما براى خدا مى‌رفتيم منزل مى‌نشستيم. وقتى مى‌فرمايد كه قتال كنيد.قاتِلوُهُمْ۲ براى خدا، براى اطاعت اوست. وقتى براى اطاعت اوست، نصرت و شكستش هيچ فرقى با هم ندارد، براى اين كه، اين وجهۀ الهى اش همه اش نصرت است. آن چيزى كه مربوط به معنويات است و مربوط به يك جهان ديگر است و براى ما، مايۀ دست است، براى ما سرمايه است، وقتى در دست ما باشد، چه شكست بخوريم و چه پيروز بشويم، هيچ فرقى با هم ندارد، و اگر اين معنا نباشد باز هم فرقى ندارد، بلكه پيروزى ها شكستش بيشتر است. ناراحت نشدن از سخن مردم در اطاعت الهى بايد ما جديت كنيم كه اين معنا را درست بكنيم. دنبال اين باشيم كه اگر چنانچه متصدى امر دولتيم، دولتى باشيم كه براى خدا كار بكنيم. و براى خدا كار كردن، اين است كه ببينيم خدا چى فرموده است، چى گفته است، ما بايد بكنيم. فرموده است كه به مستمندان بايد برسيد، به ضعفا بايد برسيد، به مردم فقير بايد برسيد، براى همه بايد تهيه كنيد. وقتى كه بنا شد ما براى اين جهت خدمت كرديم، اين نصرت خداست. نصرت خدا، نصرت بندگان خداست نصرت دين خداست. وقتى ما نصرت كرديم بندگان خدا را براى خدا، براى اين كه اينها «عيال اللّه» هستند. ما اگر چنانچه در جبهه ها هم پيروز نشويم، اين جا پيروزيم. و اگر اين طور نشد، شكست خورديم از همين حالا، در اوج پيروزى در شكست هستيم و در حضيض شكست، پيروز هستيم. ميزان، اين است و ما بايد اين را در نظر بگيريم. در هيچ پيروزى به مقدار خارج از متعارف كه مربوط به خدا نباشد، غرور و خوشحالى پيدا نكنيم و در هيچ شكستى سرشكستگى نداريم، براى اين كه، ما نمى‌خواستيم خودمان يك چيزى بشويم كه سرشكستگى پيدا كنيم، ما مى‌خواستيم اطاعت امر خدا را بكنيم. خدا فرموده است: برويد دست ظالم را قطع كنيد. ما مى‌رويم، آن قدرى كه قدرت داريم، دست ظالم را، بتوانيم قطع مى‌كنيم؛ نتوانستيم، كار خودمان را انجام داده‌ايم. به ما فرموده است كه «قاتلوهم»، يا خداوند تعزيرشان مى‌كند به دست شما. ما مقاتله مى‌كنيم، اطاعت است؛ يعنى سربسته و دربسته در اختيار او بايد باشيم، اطاعت بكنيم، دنبال هرچى مى‌رويم اطاعت بكنيم. اگر موعظه مى‌كنيم براى اطاعت خدا باشد و اگر موعظه مى‌شنويم هم براى اطاعت خدا باشد. اگر جنگ مى‌كنيم براى خدا باشد، اطاعت خدا باشد و اگر صلح مى‌كنيم، اطاعت خدا. هر جا فرموده آن كار را بكنيد، آن كار را مى‌كنيم. هرجا فرموده اين كار را بكنيد، اين كار را مى‌كنيم. اگر اين طور شديم كه از خودمان يك چيزى را مايه نگذاشتيم، هر چه هست از اوست، چيزى هم نداريم كه مايه بگذاريم، خيال مى‌كنيم چيزى داريم، هر چى هست از اوست. هرچى ما خيال مى‌كنيم داريم، نه! از اوست پيش ما، امانت است. اين امانت هم يك وقتى رد مى‌شود به خودش. اگر هم داشته باشيم به خيال خودمان، از ما نيست، اشتباه مى‌كنيم. همۀ عذاب هايى كه در آن عالم هست براى نفهمى‌آدم است. خيال مى‌كند خودش چيزى است، چون خيال مى‌كند خودش چيزى است، مى‌خواهد به همه تفوق پيدا كند. چون براى خودش هست، مى‌خواهد همه چيز را براى خودش تحصيل بكند، و اين است كه انسان را به شقاوت مى‌رساند. و سعيد اين است كه هم چيز را براى «او» بخواهد و براى او خواستن، يعنى براى بندگان خدا، براى احكام خدا. ما اگر چنانچه در اين جنگى كه برمان تحميل شده است، دفاع مى‌كنيم و دفاع كرديم و بيرون كرديم اين اشخاص جنگجوى مفسد را، براى اين است كه خدا فرموده است: دفاع بايد بكنيد. دفاع هست، ما دفاع مى‌كنيم. اگر هم فرموده بود كه نه، برويد جنگ بكنيد، مى‌رفتيم جنگ مى‌كرديم. حالا چون فرموده دفاع است، ما دفاع مى‌كنيم. مادامى‌كه آنها مشغول اين كارهاى مفسده جويى هستند، ما هم بايد دفاع كنيم؛ يعنى، ما اطاعت امر خدا مى‌كنيم، هر كس هم هر چى مى‌خواهد بگويد. اگر براى خدا شد، از حرف هاى مردم هيچ ناراحت نمى‌شويم؛ حرف را همه مى‌زنند، حرف زده مى‌شود. شما بايستيد شب و روز را اطاعت خدا بكنيد، برايتان يك چيزى مى‌گويند، برويد براى جنگ و همه كار بكنيد براى خدا، برايتان يك چيزى مى‌گويند. مأمون نيستيد از زبان مردم، همان طورى كه پيغمبر اكرم مأمون نبود، براى او آن همه مى‌گفتند، براى اميرالمؤمنين هم آن همه مى‌گفتند. لكن آنها براى اين كه، كارشان براى خدا بود از اين كه بگويند فرض كنيد كه؛ «مگر اميرالمؤمنين نماز هم مى‌خواند؟ مگر على نماز هم مى‌خواند كه تو مسجد كشتندش؟» او از اين ناراحت نمى‌شود. اگر ناراحت بشود، براى اين كه چرا يك آدمى‌اين طور است، نه چرا براى من مى‌گويد. انبيا، ناراحت اگر مى‌شدند براى اين بود كه چرا بايد بندگان ـ اين مردمى‌كه آمدند در اين جا و بنده هستند ـ خودشان را مستقل بدانند و براى خودشان كار بكند و فساد بكنند، براى اين دلسوزى مى‌كردند. و احتمال من مى‌دهم كه ما اوُذِىَ نبىٌ مِثْلَ ما اُوذيتْ۳ هم، اين معنا باشد. من احتمال مى‌دهم كه آن معرفتى كه رسول خدا داشت، ديگران نداشتند، مقاماتشان هر چه بود، به‌اندازۀ ايشان نبود. و هر چه مقامات بيشتر است راجع به معصيت هايى كه در عالم مى‌شود، بيشتر اذيت مى‌شود. اگر بشنود كه در آن سر دنيا يك كسى يك كسى را اذيت كرده اين ناراحت بشود، نه از باب اين كه شهر خودم است، نه از باب اين كه مملكت خودم است، اقرباى خودم است، از باب اين كه يك مظلوم در دنيا واقع شده. ولهذا مى‌بينيد كه حضرت امير آن طور مى‌فرمايد كه وقتى كه آن چيز را از پاى يك ذمّى بيرون آوردند، مى‌فرمايد مرگ براى انسان چطور است۴ . از «ظلم، بما انَّهُ ظلْمٌ»۵ بدش مى‌آيد، نه از ظلمِ به خودم، از خوبى به آن طورى كه خوب است خوشش مى‌آيد. هر كس هم به هر كس خوبى كند، از باب اين كه خوبى است خوشش مى‌آيد. هركس هم به هركس ظلم كند، از باب اين كه ظلم است ناراحت مى‌شود. اين معنى، اين است كه يك انسانى بداند كه چى هست و كجا هست و كجا مى‌رود. همۀ اين بساط برچيده مى‌شود، لكن صحف ما برچيده نمى‌شود، هست، آن طرف است. پرده را الآن هم اگر بردارند، ما خودمان مى‌بينيم كه چه كرديم، چى هست، ديگران هم مى‌بينند، اگر ستاريت خدا نباشد. معصيت خداوند در كارشكنى و ضربه به وحدت ما دنبال اين باشيم كه اطاعت خدا بكنيم. خدا فرموده است كه شماها بايد با هم باشيد، اتحاد داشته باشيد، وحدت. اگر كسى يك كلمه بگويد كه به اين وحدت صدمه بزند، اين معصيت كار كه هست هيچ، خائن كه هست هيچ، معصيت يك معصيتى است كه ممكن است كه يك كشورى را به هم بزند. اگر كارشكنى براى اين وحدت بشود، اين وحدتى كه الآن در بين ملت ما موجود است، بين دولت و ملت ما موجود است، اگر يك نفر خدشه بكند بر اين، بخواهد به هم بزند اين وحدت را، اين معصيت خدا را كرده است و در حضور خدا، معصيت خدا را كرده است و علاوه بر اين جنايت بر جمهورى اسلام كرده. اگر اين معنا در ذهن انسان باشد كه خدا فرموده است كه با هم باشيد، تنازع با هم نداشته باشيد، خدا فرموده است كه وحدت داشته باشيد، و ما براى خدا وحدت مى‌خواهيم داشته باشيم، اين وحدت را كسى نمى‌تواند به هم بزند، اين وحدت الهى است، اين «يداللّه» است. «يداللّه» فوق همه «أيدى۶ » است، اين را كسى نمى‌تواند به هم بزند. اما اگر براى خودم هى مى‌خواهم بكشم، اگر هم مى‌گويم وحدت پيدا كنيد كه خودم به نوايى برسم، اين مال شيطان است، هيچ اثرى ندارد، يعنى اثر سوء دارد براى‌انسان. ما بايد دنبال تحكيم وحدت خودمان باشيم. ملت و دولت مان خيال نكند كه او دولت است و آن ملت. همه مال يك كاروان هستيم كه رو به آن عالم مى‌رويم و بايد اطاعت خدا بكنيم و با هم بايد باشيم. اگر اين طور باشد، پيروزى هيچ اشكال ندارد، كه نصيبتان مى‌شود و اين پيروزى اى است كه خدا مى‌دهد، اين نصرتى است كه خدا مى‌دهد، او را ما با جان و دل قبول مى‌كنيم چون هديۀ خداست. و اگر خداى نخواسته، اين طور نباشد و ما با زور شمشير فرض كنيد و با زور تفنگ پيروز بشويم و پيروزى را از خودمان بدانيم، اين پيروزى نيست، اين شكست است، حالا شما خيال مى‌كنيد پيروزى است اما اگر پرده برداشته بشود، مى‌بينيد يك شكست بزرگ است. بايد با هم باشيد. براى اطاعت خدا كه فرموده است كه بايد با هم باشيد، وحدت بايد داشته باشيد، اختلاف نبايد داشته باشيد. ما بايد وحدت داشته باشيم، يعنى حفظ كنيم وحدت را. وحدت هست، لكن ادامه مى‌خواهد. ادامه بايد بدهيم ما اين وحدت را و او اين است كه به حرف كسانى كه خداى نخواسته مى‌خواهند تفرقه بيندازند، به حرف آنها گوش ندهيم اصلش. البته در هر جايى هستند اشخاصى كه بخواهند كه فساد بكنند، لكن وقتى يك ملتى براى خدا وحدت را مى‌خواهد ايجاد كند و واحد باشد با ديگران، اين ديگر گوشش به حرف اين كسى كه فساد مى‌خواهد بكند، بدهكار نيست. گوش آن آدمى‌بدهكار است كه در او يك سستى هست در اين جهت. در جهت معنويت و الهيت وقتى كه يك سستى باشد، آن وقت آن چيزهايى كه گفته مى‌شود، در انسان تأثير مى‌كند. تأثيرش هم كم كم زياد مى‌شود، يك وقتى انسان هم مى‌شود از آن ورى. اما اگر اين جهت را محكم كرديم ما كه ما براى خدا، از خدا هستيم و براى خدا بايد عمل بكنيم و به خدا مراجعه مى‌كنيم،اِناللّه‌ِ وَ اِنّا اِلَيْهِ راجِعُون۷ ما از اوييم، به او برمى‌گرديم، او فرستاده، برمى‌گرديم، اگر ما اين را تحكيم كنيم در قلبمان كه ما از او هستيم، و هر چه او گفته است بايد بكنيم. گفته است كه با هم بايد باشيد كه اگر با هم باشيد كسى نمى‌تواند شما را چه بكند، ما هم با هم بايد باشيم براى اطاعت خدا. اسلام خواهى ملت ايران منشأ دشمنى‌ها اين نصرت خداست، اين نصرتى است كه تخلف ندارد از نصرت هايى كه خدا مى‌كند، ما او را نصرت مى‌كنيم، ما بندۀ ضعيف، نصرت بندگان خدا را براى او مى‌كنيم و او به واسطۀ عنايات زيادش اين را نصرت خودش حساب كرده است، با اين كه غنى از همه عالم است. نصرت ضعفا را، نصرت مظلومين را نصرت خودش حساب كرده است و گفته است: اِنْ تَنْصُروا اللّه و الاّ نصرت خدا يعنى چه؟ ما كى هستيم كه نصرت خدا را بكنيم؟ عالم كى هست؟ همه موجودات عالم هيچند. نصرتى كه ما بكنيم از دين خدا، نصرتى كه بكنيم از بندگان خدا، خدا به عنايت خودش اين را نصرت خودش حساب كرده، فرموده‌اند: ان تنصروا اللّه، ما مى‌دانيم كه خدا محتاج به نصرت ما نيست، لكن نصرت بندگان خدا را مى‌كنيم، نصرت دين خدا را مى‌كنيم و خدا به عنايت خودش قبول كرده است كه اين نصرت من است. و ما شك نداريم كه خدا ـ غنى مطلق ـ كه گفته است كه نصرت من را بكنيد و نصرتتان مى‌كنيم، اگر ما ضعفا، نصرت او را كرديم، او نصرت ما را مى‌كند؛ اين مسئلۀ عقلى است. او فرموده است كه بايد با هم باشيد، اگر ما دنبال اين معنا باشيم كه اطاعت اين امر خدا را بكنيم، هر كس هر حرفى بزند به گوش ما فرو نمى‌رود، هر شايعه‌اى درست بكنند، شايعه ها همه خنثى مى‌شود، هر دروغپردازى كه بكنند ـ تبليغاتى كه در خارج دارد مى‌شود و در هرجا ـ همه اش خنثى خواهد شد، براى اين كه، ما اين پايه را محكم كرديم كه ما براى خدا وحدت داريم. ما وحدتمان براى اين نيست كه خودمان به جايى برسيم يك كارى بكنيم. خدا فرموده وحدت داشته باشيد، براى او وحدت داريم و اين وحدت كه براى خداست، هر كيدى در مقابلش خنثى است. براى اين كه اين كيد، كيد با خداست، اين دشمنى، دشمنى با خداست. وقتى ما براى خدا اين كار را كرديم، كسى اگر مخالفت كند، مخالفت با خدا كرده است. چون ما براى او مى‌كنيم، آنها هم براى اين كه ما براى خدا مى‌كنيم دارند [دشمنى] مى‌كنند. الآن دشمنى ها براى اين است كه ما براى اسلام داريم كار مى‌كنيم، و الاّ ما چيزى نيستيم كه. آنها مى‌بينند كه اسلام اگر چنانچه دامنه اش توسعه پيدا بكند، دامنۀ نفاق برچيده مى‌شود، دامنۀ كفر برچيده مى‌شود، همۀ اين چيزها از بين مى‌رود، قدرت ها فلج مى‌شوند. اينها ديدند كه يك موج كوچكى در اين جا پيدا شده، لكن الآن در شرق و غرب از آن حرف است، صحبت است، اينها از اين صحبت مى‌ترسند. الآن ايران در همه جا مطرح است، آنها از اين مطرح شدن مى‌ترسند. ايران هم براى خودش، براى اين بيست ميليون نيست، براى اين چهل ميليون، پنجاه ميليون نيست، پيشتر هم بوديم. ايران براى اين است كه مردم يك تحول الهى پيدا كرده‌اند، و اين تحول الهى اسباب اين شد كه با هم شدند و قدرت بزرگى را ـ مثل قدرت شيطانى رژيم سابق ـ در هم شكستند، و مقابل همۀ قدرت ها هم ايستاده‌اند؛ مردانه ايستاده‌اند، مشتشان را هم محكم نگه داشته اند، مى‌گويند ما نه شرق را مى‌خواهيم، نه غرب را مى‌خواهيم. اگر شرق با ما بسازد و نخواهد به ما آن طمطراق شرقيت خودش را نشان بدهد، ما اهل جنگ نيستيم، اگر غرب هم همين طور باشد ما نيستيم. هر يك از اينها بخواهند تعدى بكنند ما تا آخر نفرمان مى‌ايستيم مقابلش. نصرت الهى اگر چنانچه اين معنا در قلب ما واقع شده باشد كه نصرت كشور اسلامى، نصرت خداست و نصرت بندگان خدا، نصرت خداست، نصرت مظلومان، نصرت خداست، اين معنا اگر در قلب ما محكم بشود، از هيچ چيز نبايد بترسيم. و ان‌شاءاللّه نمى‌ترسيم و هيچ كس هم به ما نمى‌تواند كه غلبه كند و در همه جا هم پيروز هستيم. در همۀ جبهه ها؛ در جبهه هاى جنگ، در جبهه هاى صلح، در جبهه هاى ـ عرض مى‌كنم كه ـ بيمارستان، در همه جا پيروز هستيم. و من اميدوارم كه خداى تبارك و تعالى به ما توفيق بدهد كه ما بتوانيم به اين مقصدى كه مقصد انبياست برسيم. و ما ان‌شاءاللّه با هم باشيم و اين قافله را با هم به منزل برسانيم و اين امانت را به صاحب امانت رد كنيم. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
لحاظ بعد معنوى اعمال در اوامر و طاعات الهى
مرجع :
صحیفه امام (۱۹) صفحه ۲۲۱
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۴-۰۱-۰۱
حضار :
خامنه‌اى، سیدعلى (رئیس‌جمهور)، هاشمى‌رفسنجانى، اکبر (رئیس مجلس شوراى اسلامى)، موسوى اردبیلى، سیدعبدالکریم (رئیس دیوانعالى کشور)، موسوى، میرحسین (نخست وزیر) و مقامات لشکرى و کشورى
