

[بسم اللّه الرحمن الرحيم] پيروزى بزرگ، عمل به تكليف است در اين مسائلى كه ما و شما وارد هستيم، در آنكه اصولش سه تا مسئله است: يكى نبودن محمدرضاخان و اين سلسله، سلسلۀ پهلوى؛ و يكى نبودن اصل رژيم سلطنتى؛ و يكى هم استقرار حكومت عدل اسلامى، جمهورى اسلامى؛ در همۀ مسائلى كه انسان اقدام مىكند يكجورش اينطور است كه يك قسم از مسائل اينطور است كه، انسان بايد ملاحظه كند كه در اين عملى كه مىكند نتيجه حاصل مىشود، نمىشود؟ آيا مىرسد به اين مقصدى كه دارد، نمىرسد؟ اگر مطمئن شد كه به آن مقصد مىرسد اقدام مىكند، اگر مطمئن نشد اقدام نمىكند. يك قسم از مسائل اينطورى است. يك قسم از مسائل هم هست كه انسان تكليف دارد از طرف خدا، كه اصل مطلب يك تكليفى هست. و نتايجى هم احتمال مىرود حاصل بشود، و احتمال هم مىرود حاصل نشود. در اين مسائلى كه آدم تكليف دارد كه اقدام بكند، ديگر نبايد ما در آن مسائل علم به اينكه نتيجهاى [از] آن مطلبى كه ما مىخواهيم، حاصل مىشود، اين لازم نيست علم پيدا كند؛ انسان دنبال اين است كه آن تكليفى كه به او شده، به آن تكليف عمل بكند. مبارزات امامان شيعه حضرت امير ـ سلاماللّه عليه ـ كه قيام كردند بر ضد معاويه، البته مىخواستند به اينكه معاويه را از مقام خودش كنار بزنند و يك ...آدمى كه فاسق است و مال مردم خور است آن را بزنندش كنار، و يك آدم صحيحى را به جاى او بگذارند در شامات و سوريه و آنجاها. لكن جلوگيرى از ظلم معاويه يك تكليف شرعى بود كه بايد قيام كنند به اين امر و به مردم بفهمانند كه اين ظالم است و بايد اينطور اشخاص دفع بشوند. و ايشان قيام كردند و منتهى به اين شد كه موفق نشدند به اينكه او را از مقامى كه داشت [منعزلش] كنند. حضرت سيدالشهداء قيام كردند بر ضد يزيد؛ و شايد و همان طور هم بود كه خوب، اطمينان به اين بود كه موفق به اينكه يزيد را از سلطنت بيندازند نشوند؛ اين اخبارش هم اينطور است كه ايشان مطلع بودند بر اين مطلب؛ در عين حال براى همين معنى كه بر ضد يك رژيم ظالم قيام كنند ـ ولو اينكه كشته بشوند ـ قيام كردند و كشته دادند و كشتند و خودشان هم كشته شدند. الآن وضع حاضر دولت ايران و شاه اين وضع است كه همان طورى كه ... معاويه هم امام جماعت بوده هم امام جمعه؛ آنطور نبوده است كه معاويه اصلاً نه نماز بخواند و نه روزه بگيرد، خير هم نماز مىخوانده و هم روزه مىگرفته و هم امام جماعت هم بوده؛ مىرفته مسجد و عقبش نماز مىخواندند مسلمانها؛ هم روز جمعه مىرفته نماز جمعه مىخوانده و همۀ اين مسائل شرعيهاى كه بوده است ـ به حَسَب صورت ـ عمل مىكرده لكن از باب اينكه يك آدم قاچاقى بوده و يك آدم ظالمى بوده و مال مردم را مىگرفته و اگر هر جور دستش مىرسيده ظلم و آدمكشى و همۀ اينها را داشته، حضرت امير نه اينكه اين چون نماز نمىخوانده، چون كافر بود قيام كرده بود بر ضد او؛ نخير، كافر نبود و مسلمان هم بود و اظهار اسلام هم مىكرد ولكن بر خلاف موازين اين مَسْنَد را گرفته بود؛ يك حكومت جائر بود كه برخلاف موازين الهى مسندى را گرفته بود و در آن مسند هم به طور ظالمانه عمل مىكرد؛ از اين جهت حضرت امير قيام كرد، ولو نرسيد به نتيجه لكن تكليف را ادا كرد؛ تكليف اين بود كه با يك همچو آدمى بايد معارضه و مبارزه بكند. سلطنت غاصبانه الآن وضع اين حكومت اين است، براى اينكه غاصبانه مسندى را گرفته است و يك سلطنت غاصبانه دارد مىكند ـ همان طورى كه معاويه سلطنت غاصبانه مىكرد، اين هم سلطنتِ غاصبانه است ـ بلكه تذكر دادم مكرر كه ما اگر ملتزم به قانون اساسى هم باشيم، روى اين فرض هم سلطنت ايشان بر خلاف قانون اساسى است؛ براى اينكه قانون اساسى آن چيزى را كه گفته است اين است كه سلطنت يك موهبت الهى است كه مردم مىدهند به شخص سلطان؛ و ما مىدانيم كه اين مردم اصلاً يك همچو سلطنتى را نه به ايشان دادند و نه به پدر ايشان دادند؛ سلطنتى نبوده است كه مردم داده باشند به ايشان. بنابراين روى فرض قانون اساسى هم اين مقام را غصب كرده است؛ يعنى الآن ياغى است به حَسَب قانون. بهحَسَب قانون اساسى اين آدم يك آدم ياغى است كه مثل ساير دزدها، كه يكوقت بيايند يك جايى را بگيرند و يك حكومتى را غصب كنند، اين هم همان است. بر حسب حكم شرع هم كه اصلاً لياقتْ اينها ندارند براى حكومت شرعى. آنكه لايق است براى اينكه حاكم بر مسلمين باشد، آن شرايطى دارد كه در اينها اصلاً آن شرايط موجود نيست. بنابراين، هم به حَسَب قانون اساسى اين سلسله غاصب اين مقام هستند ـ پدرش و خودش و بعد از آن هم اگر بچهاش ـ و هم به حَسَب حكم شرعى اينها لايق از براى اين مقام نيستند و غاصب اين مقام هستند. حالا هر چه هم مىخواهد زيارت برود! و هر چه هم مىخواهد عذر بخواهد و هر چه هم مىخواهد قرآن طبع بكند! و هر چه از اين حقهبازيها مىخواهد بكند لكن اصلِ مقام غصب است. يك آدم غاصب هر چه هم عذر بخواهد، اين مقام را تا دست از آن برندارد غاصب است. وجوب مبارزه با حكومتهاى ظالم وقتى كه يك شخصى غاصب يك مقامى شد و همان طورى كه ائمۀ جور اينطور بودند ـ مثل معاويه و امثال اينها ـ و تكليف مسلمين بود بر اينكه اين را از آن مقامى كه دارد كنار بزنند و حكومت را دست آن كسى كه بايد و شرع مقدس تعيين كرده است تسليم بكنند، الآن هم بر مسلمين اين مطلب واجب است؛ لازم است. ما هم يكى از افراد مسلمين هستيم كه بر ما هم واجب است كه جديت كنيم و اين را از اين مقام پايين بياوريم. احتمالش را هم مىدهيم كه موفق بشويم؛ لازم نيست يقين بكنيم. ما احتمال اين معنى را مىدهيم. بلكه بيشتر از احتمال الآن هست در كار كه با اين نهضتى كه مسلمين كردهاند و همه با هم فرياد مىزنند كه ما نمىخواهيم اين را، اين مطلب درست بشود و سقوط پيدا بكند ان شاءاللّه.] ان شاءاللّه حضار]. و بر فرض اينكه حالا ما نتوانيم، زورمان به او نرسد، همان است كه حضرت امير هم نتوانست. يعنى جنگ كرد و هجده ماه هم جنگ خونين [كرد] كه از طرفين عدۀ زيادى [كشته شدند] همۀ اينها مسْلم بودند، از طرفيْن هم آنها مسْلم بودند و هم اينها مسْلم بودند، آنها مُسْلمِ فاسق بودند اينها مُسْلمِ عدالتخواه بودند، اينها با هم جنگ كردند و ـ عرض مىكنم كه ـ موفق نشدند به اينكه معاويه را از حكومت كنار بزنند. ما از اينكه يك عدهاى از ما كشته بشود يا ما يك عدهاى از آنها را بكشيم باكى نداريم، براى اينكه ما روى تكليف داريم عمل مىكنيم. خداى تبارك و تعالى ما را مكلف كرده كه با اينطور اشخاص، با اينطور ظَلَمه، با اينهايى كه اساس اسلام را دارند متزلزل مىكنند و همۀ مصالح مسلمين را دارند به باد مىدهند، ما مكلفيم كه با اينها معارضه و مبارزه بكنيم. اگر يكوقتى هم دستمان برسد، دست به تفنگ مىبريم و معارضه مىكنيم. خودمان تفنگ به دوشمان مىزنيم و معارضه با آنها مىكنيم، هر وقت مقتضى بشود؛ يك دستمان هم به مقتضياتش محقق بشود. ما باك از اين نداريم كه ده نفر، بيست نفر [كشته بدهيم] حضرت امير بيشتر از ده هزار نفر، بيشتر از بيست هزار نفر ـ تقريباً ـ در اين جنگها، در اين هجده ماه، كشته شد؛ ايشان باز [به جنگ ادامه داد] زمان پيغمبر هم اينطور بود. پيغمبر هم وقتى كه يك حكومتى را مىخواست كنار بزند، اين كفار قريش را مىخواست كنار بزند، خوب جنگها كرد و در يك جنگهايى موفق شد و در يك جنگهايى شكست خورد و آدم كشته شد؛ و اشخاص بزرگ مثل عموى پيغمبر ـ مثلاً ـ كشته شد. در جنگ [صِفين] «عمار ياسر» كشته شد؛ آن مرد بزرگوار. آنقدر كشته دادند. در اين اصل هيچ اشكالى براى ما نيست كه ما كشته مىدهيم. تحول تودهها، بزرگترين دستاورد نهضت و بعضيها نق مىزنند كه ... [اينهمه] كشته داديد، چه؟ ما تكليفمان اين است. چه شد؟ اولاً خيلى از چيزها شد. يك ملت كه يك پاسبان اگر توى بازارش مىآمد و مىگفت كه ببنديد مىبستند، با يك امر پاسبان توى بازار تهران ـ بزرگترين بازارهاى ايران ـ يك پاسبان، چند تا پاسبان مىرفت به آنها مىگفت كه ببنديد، امروز روز چهارم آبان است، مثلاً ... بايد ببنديد، بايد بيرق بزنيد، تخلف نمىكردند، اصلاً توى ذهنشان نمىآمد كه مىشود تخلف از پاسبان كرد، اگر يك صاحبمنصبى با چهار تا ستاره، با سه تا ستاره مىآمد تو بازار و هر غلط كارى مىخواست بكند كسى چرا به او نمىگفت، اين نهضت مقدس اسلامى باعث اين شد كه بچههاى كوچك هم فرياد بزنند توى خيابانها كه «مرگ بر اين سلطنت پهلوى»! اين يك تحولى حاصل شد بين مردم كه الآن پاسبان را مردم هيچ چيزى بارش نمىكنند. صاحبمنصبش هم نمىكنند؛ حكومت نظامىاش هم نمىكنند. آن وقتها كه حكومت نظامى مىشد، به مجرد اينكه مىگفتند حكومت نظامى است، ديگر مردم مىرفتند سراغ كارشان؛ اصلاً ديگر دنبال اينكه معارضهاى، مبارزهاى بشود توى ذهنشان نمىآمد! امروز حكومت نظامى است، قانون حكومت نظامى خودشان مىگويند كه ـ مثلاً اعلامشان اين است به اينكه ـ بيشتر از دو نفر نبايد با هم باشند، هفتاد هزار نفر، صد هزار نفر، پانصد هزار نفر مردم مىآيند بيرون! و فرياد مىزنند و همۀ فريادهايشان هم بر ضد شاه است! اين يك تحولى است در يك ملت حاصل شده است؛ اين يك چيز كمى نيست. عقبنشينى گام به گام از آن طرف هم ملاحظه مىكنيد كه اينها پله پله ... دارند پايين مىآيند ديگر. اين «حزب رستاخيز» يك چيز آسانى بود كه اينها دست از آن بردارند؟ شما ديديد كه چقدر مداحى اينها كردند. خود اين مردكه چقدر ... حرف نامربوط راجع به حزب رستاخيز زد! همۀ مردم، همه بايد وارد بشوند! هر كس وارد اين حزب نشود بايد از اين مملكت برود! اين اصلاً اينجايى نيست! و از اين حرفهايى كه زدند. يكدفعه با همين نهضت مردم، با همين مشت خالى، آنها توپ و تانك دارند، اينها مشت دارند، همين مشت غلبه كرد بر آنكه يكوقتى حزب رستاخيز [را به رخ مىكشيد] معلوم شد خبرى نيست! اعلام كردند كه، اين [حزب] چيزى نيست، بيخود است اصلاً، اصلاً دولت هم قبولش ندارد! [خندۀ حضار ]مطلبى بود كه دولت هم قبولش نكرد، با اينكه دولت از خودشان بود. تاريخ را تغيير داده بودند و برگشتند از آن. يك آدمى كه حاضر نبود كه به اين ملت يك كلمه تعارف بكند، آمد ايستاد و همۀ طبقات ملت را خطاب كرد و عذرخواهى كرد كه ما اشتباهاتى كرديم، اشتباهات و غلطهايى بوده است و واقع شده است و حالا هم ديگر از اين به بعد ما از اين كارها ديگر نمىكنيم! اين آدمى كه شما در پانزده سال پيش از اين، بيست سال پيش از اين ديده بوديد وضعش چه جورى است، در چند سال پيش از اين هم همين طور بود، در اين ايام فَتْرَت۱ ـ بين 15 خرداد تا حالا ـ كه اصلاً كسى را به حساب نمىآورد! يك آدمى بود كه هر چه بود خودش مىكرد؛ هر كارى بود خودش مىكرد. و اينكه مىگويد «اشتباه»، دروغ مىگويد! همۀ كارها را خودش ملتفت بود و عالِم و عامد بود و نوكر مردم [اجنبى] بود. عالِم و عامد بود كه كرد كارها را. اشتباهْ تو[ى] كار نبوده. همهاش اشتباه، همهاش كارهاى غلط بوده است و عمداً هم كرده است و بعد از اين هم اگر مهلتش بدهيد، اين اشتباهات زياد خواهد كرد. اهداف ما در هر صورت، اينها يك كارهايى است كه شده است تا حالا، كه پله پله است البته. ما نبايد جلوى اين [نهضت] را بگيريم بگوييم ـ مثلاً ـ ما همين قدر راضى هستيم، نه. ما آن معنايى را كه دنبالش آمديم اين است كه آن مطلب آخرى حاصل بشود؛ يعنى اين مقدمات را طى بكنيم: اين نباشد و سلسلۀ پهلوى نباشد، و رژيم شاهنشاهى نباشد، و دست امريكا و انگلستان و روسيه قطع بشود از اين مملكت، و مملكت براى خودمان باشد، و حكومت اسلامى هم ان شاءاللّه برقرار بشود [ان شاءاللّه حضار]. ما دنبال اين مطلب هستيم و آنقدرى هم كه از قوهمان مىآيد ما دنبال اين مىدويم. اگر توانستيم كه كار را انجام بدهيم كه الحمدللّه توانستيم و يك خدمتى به اين ملت كرديم؛ اگر نتوانستيم تكليفمان را ادا كرديم؛ يعنى پيش خدا ديگر چيزى نيست كه ما بگوييم ما نكرديم اين كار را. عذرتراشى نكرديم. واقعاً يك مطلبى را عمل كرديم، و دستمان نرسيده نتوانستيم اين كار را بكنيم. پيش خدا آبرومنديم. هدف اعلا، برقرارى حكومت عدل اسلامى بنابراين ما اين مراتبى كه هست كه عبارت از رفتن اين آدم و به هم خوردن اين سلسله و ـ عرض مىكنم ـ كوتاه كردن دست اينها، اينها همهشان جزء مقاصد است؛ منتها مقصد اعلى عبارت از اين است كه يك حكومت عدلى، يك حكومت اسلامى عدلى مبتنى بر قواعد اسلامى حاصل بشود. آن مقصد اعلاى ماست. و الاّ اينها همهاش جزو مقاصد شده حالا ديگر؛ ولو اين هم مقدمۀ آن است وليكن خود اينها الآن جزء مقاصد هستند، و ما همان طورى كه حكومت اسلامى را مىخواهيم حكومت اين را هم نمىخواهيم. البته توى حكومت اسلامى همۀ اينها هست. ما اگر مىگفتيم حكومت اسلامى مىخواهيم معنايش اين بود كه اين سلسله نبايد باشد و اين رژيم نبايد باشد، و آنها هم دستشان كوتاه بايد باشد؛ چون اسلام حكومتش اين جورى است كه نبايد كسى در مملكت اسلامى تصرفى داشته باشد؛ كفار، هيچ كس، نبايد تصرف داشته باشند. بنابراين، ولو اينكه اين اجمال اين مطلب را داشت، لكن ما تفصيل مطلب را گفتيم كه ما اين سه تا اصل را ... آمال و آرزويمان است. اطاعت امر خدا، يك پيروزى بزرگ و حالا اينكه مىخواستم عرض بكنم اين است كه شما خيال نكنيد كه اگر يكوقت ما نرسيديم به مقصد، گفته بشود كه خوب چه شد؟ خونها ريخت و از بين رفت و چه شد؟ اولاً شده است خيلى چيزها. اينها الآن از آن خر شيطان پايين آمدهاند يك قدرى؛ و ثانياً چه شد؟ يك تكليف را ادا كرديم. اين همان است كه «خوارج» ممكن بود به حضرت امير بگويند خوب چه شد؟ شما هجده ماه جنگ كرديد چه شد؟ «چه شد» يعنى چه؟ خوب تكليف ماست. ما حالا نماز داريم مىخوانيم، يك كسى بگويد خوب شما بيست ـ سى سال نماز خوانديد چه شد؟! خوب من بيست سال نماز، اطاعت خدا كردم. «چه شد» كدام است؟! من اطاعت خدا را كردم. خدا گفته بكن، من هم كردم. «چه شد» مال اين است كه يك مسئلهاى باشد كه تكليف شرعى نباشد و يك مسئلۀ خودمانى باشد، آدم بخواهد روى مقصد [شخصى] يك كارى بكند، وقتى نشد مىگوييم چه شد؛ اما وقتى كه جلوگيرى از يك بنگاه ظلمى، يك بنگاهى كه مىخواهد اصلاً اساس اسلام را از بين ببرد، اساس روحانيت را از بين ببرد، اساس مليت را از بين ببرد، مصالح مردم و مسلمين را به خطر انداخته است و از بين برده است، تكليف مسلمين اين است كه قيام كنند و اين را بَرش گردانند از اين حرفهايى كه مىزند؛ يعنى اين را بيرونش كنند از اين مملكت. و اگر دست هم رسيد بگيرندش و محاكمهاش كنند و پولهاى مردم را كه برده از او بگيرند؛ اگر هم ندارد و [ضايع] كرده است، هر ظلمى را كه كرده او را مجازاتش بكنند. اين يك چيزى است كه لازم است بر ما. بر مسلمين است كه اين كار را بكنند. منتها توانستيم اين كار را انجام بدهيم كه الحمدللّه؛ هم تكليفمان را ادا كرديم هم به مقصد رسيديم. نتوانستيم عمل بكنيم به تكليفمان عمل كرديم؛ نماز خوانديم. حالا «چه شد» يعنى چه؟ خوب نماز خواندم، مبارزه و معارضهاى با ظلم كرديم، با ظالم كرديم؛ با كسى كه مىخواسته يك مملكتى را خراب كند و خراب كرده است و همۀ مصالح مسلمين را زير پا گذاشته و به كفار داده است، با اين جنگ و نزاع كرديم؛ خون داديم؛ خون گرفتيم؛ همۀ اين كارها را كرديم اما تكليف بوده است كه كرديم. رسيديم به مقصدْ الحمدللّه، نرسيديم به مقصدْ تكليفمان را ادا كرديم. هيچ باكى از اين مطلب نداريم و ان شاءاللّه مىرسيم؛ ان شاءاللّه. كمك تبليغاتى من از خداى تبارك و تعالى سلامت همۀ شما را مىخواهم. و اين مطلب را من هر شب تقريباً تكرار مىكنم كه همۀ ما مكلف هستيم. اين قضيۀ تكليف مال يك نفر، يكى ديگر باشد يكى ديگر نباشد، نيست. من مكلفم، آقا مكلف است، آقا همه، همه كه به اين نهضتى كه در ايران شده است و الآن همهْ جوانهايشان را توى دست گرفتند و دارند مىدهند، پيرزن چند تا جوانش از بين رفته و ايستاده و گفته است كه من حاضرم همه چيز از بين برود، ما به اين نهضت بايد كمك بكنيم. اينجا مىتوانيد كمك بكنيد، بايد كمك بكنيد. يعنى كمك شما در اينجا تبليغات است مقابل تبليغاتى كه شاه و دستگاه شاه و روزنامهنويسهايى كه از شاه [مزد] مىگيرند و اجير او هستند تبليغات كردند به اينكه اين مردم هرج و مرج طلب هستند، اينها ـ عرض مىكنم كه ـ يك مردم وحشى هستند، اينها [واپسگرا] هستند، از اين حرفها زياد زدند، شماها وقتى تماس مىگيريد با رفقايتان، با اشخاصى كه هستند تماس مىگيريد ... تظاهرات مىتوانيد بكنيد، تظاهر بايد بكنيد. تماس با اشخاص كه غفلت كردهاند از اين امور داريد مىگيريد، هر جا يك عدهاى را از همين اروپاييها ديديد يا از امريكايى[ها] ديديد، چند نفر بلند شويد فوراً بگوييد بابا مسئلۀ ايران اينطورى است، مردم ايران اين را مىگويند، مردم ايران وحشى نيستند، مردم ايران مردم مترقىاى هستند كه مىگويند ما آزادى مىخواهيم؛ ما نمىخواهيم كه امريكا مالمان را ببرد. كسى بگويد مال ما را امريكا نبرد، اين آدم وحشى است؟! اين آدم ـ عرض مىكنم كه ـ بر خلاف موازين عمل كرده ... مىگويد كه ما آزادى مىخواهيم و استقلال مىخواهيم؟! يك مسئلهاى است كه همۀ مردم از او مىپذيرند، به هر كس بگويند مىپذيرند از او. اينها ملتى هستند قيام كردند براى استقلال خودشان، براى آزادى خودشان؛ نمىخواهند كه ساير ممالك سلطنت بر اينها داشته باشند. تا حالا اينها خيانت كردند، اين خائنين را مىخواهند رد كنند بروند سراغ كارشان و مملكت را بسپارند دست يك دسته از اشخاصى كه امين باشند؛ لااقل اينقدر جيبهاشان را پر نكنند! حكومت مطلوب ما البته نمىتوانيم حاكمى مثل حضرت امير پيدا كنيم كه حكومت كند، كه وضع زندگىاش آنطور باشد، ... ما توقع اين را نداريم كه برسيم به حاكمى كه زندگىاش اينطور باشد كه وقتى شب آخرى كه شبى است كه ـ خوب سلطنت دارد بر (حالا من جسارت مىكنم بگويم «سلطنت») خلافت دارد بر يك همچو ممالك طويل و عريضى ـ اين شب آخرى كه مىخواهد صبحش شهيد شود حضرت يعنى ضربت بخورد، مهمان بود در منزل يكى از دخترها. دخترهاى خودشان. وقتى كه برايش ـ به حَسَب تاريخ ـ نمك آوردند و شير آوردند، رو كرد كه تو چه وقت ديده بودى كه من دو تا چيز داشته باشم؟ مىآيد نمك را بردارد، مىفرمايند نه، شير را بردار؛ با همان نمك مىخورم. البته ما نمىتوانيم يك همچو حكومتى پيدا بكنيم اما مىتوانيم كه يك حكومتى كه دزد نباشد پيدا كنيم. يك حكومتى كه مال مردم را اينقدر نخورد، اينقدر نچاپد؛ اينقدر ندهد به مردم [بيگانه]. ما دنبال اين هستيم كه حالا يك حكومتى پيدا كنيم كه اينطور نباشد كه اموال مسلمين را خرج خودش و عائلهاش بكند، يك مقداريش را هم، زيادترش را هم بدهد به امريكا؛ و بدهد به شوروى و بدهد به ساير ممالك ديگر تا آنكه تخت و تاجش محفوظ بماند. حاكمان مطلوب اين همه خيانت! ما اصلاً مطلع نيستيم؛ بعد شما خواهيد فهميد كه اينها چه خيانتهايى كردهاند. نه من مطلع هستم نه شما؛ لكن اشخاصى هستند كه مطلع هستند. نوشتهاند اين مسائل [را]، محفوظ است پيششان. و بعدها خواهيد ديد كه ـ ان شاءاللّه خواهيد ديد كه ـ اينها چه كارهايى كردهاند، چه خيانتهايى به اين اسلام و به مسلمين و به ممالك اسلامى و به ايران و اينها كردهاند. اينها بعدها ان شاءاللّه معلوم مىشود. خوب ما مىخواهيم كه اين حكومت خائن برود؛ يك حكومتى كه خائن نباشد، نه آنطور۲ باشد، ما نمىتوانيم آنطور پيدا بكنيم اما يك حاكمى كه خائن نباشد، مال ملت را اينطور تفريط نكند، اينطور نفت را ندهد همين طورى به امريكا و عوض آن پايگاه براى امريكا در اينجا درست كند، به صورت اينكه ما مىخواهيم اسلحه بگيريم! اين اسلحه پايگاه درست كردن از براى امريكا در ايران [است]. عوض نفت پايگاه برايشان درست مىكنند. مىخواهيم اينطورى نباشد. يك همچو حكومتى خيلى زياد هم پيدا مىشود، و يك همچو اشخاص شريفى در ايران زياد است. در اروپا [در ميان] ايرانىهايى كه آمدهاند اينجا، زيادند اينطور اشخاص. و ما اينها را براى حكومت ان شاءاللّه انتخاب مىكنيم؛ و درست مىكنيم مسائل را.