بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم اقامه عدل الهى منشأ دشمنى با ملت ايران برادران بسيار عزيز كه از شعرا و علما و روشنفكران و نويسندگان از كشورهاى مختلف جهان در اينجا آمده‌اند خوش آمدند. خوش آمديد در كشورى كه زير بار ستم ستمشاهى در طول تاريخ و ستم رژيم پهلوى در پنجاه سال خرد شده. خوش آمديد در كشورى كه براى اينكه، قيام براى اسلام كرده است و مى‌خواهد كه اسلام در اين كشور حكومت كند، و مورد تجاوز قدرتهاى بزرگ بيواسطه يا باواسطه شده‌اند، در اين كشور آمديد و خوش آمديد در كشورى كه به واسطۀ اينكه با ابرقدرتها و نفوذ آنها مخالف است و اعلام مخالفت كرده است مورد تجاوز دشمنهاى اسلام، از عراق ـ يعنى حزب بعث عراق ـ شروع شده است به دستيارى امريكا و كمك تقريباً همۀ كشورهاى جهان و مورد تجاوز همۀ اينها شده است. كشورى كه مى‌خواهد عدل الهى را در جهان و ابتدائاً در مركز خود كه ايران است، بپا كند و در همه جا حكومت، حكومت اسلامى باشد و دست قدرتهاى بزرگ از كشورهاى اسلامى كنار باشد. شما مى‌دانيد كه كشورهاى بزرگ از ابتدا اين نهضت اسلامى ايران تاكنون و خصوصاً در انقلاب بزرگ ايران با همۀ قدرتها مخالفت كردند، كارشكنى كردند و هجوم نظامى كردند و واداشتند دشمنان اسلام را كه هجوم نظامى كند به مناطقى از كشور عزيز اسلام، به جرم اينكه اسلامى است. و شما مى‌دانيد كه الآن كه جنگ بين جوانهاى متعهد به اسلام و بين صدامين بعثى عفلقى پشت كردۀ به اسلام، درگير است، علاوه بر كشورهاى بزرگى كه منافع خودشان را در اين كشور و در كشورهاى اسلامى ديگر و در سرتاسر جهان، در كشورهاى استضعافى در خطر مى‌بينند، همه به كمك اين حزب اشتراكى عفلقى عراق شتافتند، و كمك نظامى، كمك مالى و كمك تبليغاتى به طور وسيع انجام مى‌گيرد. و ما كشورمان يك كشورى است كه بايد بگوييم جز خداى تبارك و تعالى پناهى ندارد. و ملتها كه با ما دوست هستند و آن طبقۀ مستضعفان جهان كه با اسلام آشنا و با عدل و كرامت انسانى علاقه دارند، در تحت فشار دولتهايى واقع شده‌اند كه براى خاطر چند روز عيش و نوش دنيوى، اسلام را بر كنار و بر ضد اسلام قيام مى‌كنند، و به ملتهاى خودشان فشار مى‌آورند از خوف اينكه مبادا آنها هم ادعاى عدالت و ادعاى فرهنگ انسانى بكنند. لزوم آگاه نمودن مستضعفان جهان از گرفتاريها امروز تكليف همۀ شما آقايانى كه از خارج تشريف آورديد، شعراى شما، نويسندگان شما، گويندگان شما، اين است كه شعرا در اشعارشان قضاياى اين انقلاب را منعكس كنند؛ اگر توانستند در مجامع عمومى و اگر نتوانستند حتى در مجامع خصوصى هم محفوظ بماند براى نسلهاى آتيه‌اى كه فرزندانشان الآن بعضيشان از كوچولوهايى كه در 22 بهمن متولد شده‌اند، و آنهايى كه در طول تاريخ مى‌آيند. بايد مردم را، مردم جهان را، مستضعفان جهان را آگاه كنيد، آگاه كنيم به اينكه چه مصايبى بر اينها وارد شده است و در تحت چه شرايطى زندگى مى‌كنند و آنان كه به آنها حكومت مى‌كنند تحت چه شرايطى هستند و وضع زندگى ماليشان چطور است. و آنهايى كه از دولتهاى اسلامى هستند، ذخاير خودشان را به كجا خرج مى‌كنند و در جيب كى مى‌ريزند، در عين حالى كه ملتهاى آنها گرسنه هستند، ملتهاى آنها فقير هستند و بسيارى از آنها از گرسنگى تلف شدند و اينها ذخاير خودشان را، ذخايرى كه مال خود اين ملت است و آنها غاصب هستند، به جاى اينكه براى ملت خودشان ولو عشرى از اعشار آن را خرج مى‌كردند و اينها به رشد مى‌رسيدند، تمامش را تسليم مى‌كنند به آنهايى كه دشمن اسلام‌اند. شعرا در طول تاريخ بايد بنويسند اين امور را و به شعر، مردم را بيدار كنند. و نويسندگان اگر مى‌توانند در نطقها و نوشته‌هاى خودشان، در مجامعى كه مى‌روند در شهرهاى خودشان، در كشورهاى خودشان مسائل ايران را ابلاغ كنند؛ و اگر نمى‌توانند در كتب و رساله‌هاى خودشان ثبت كنند كه بعدها وقتى كه مردم در نسلهاى بعد مى‌آيند، ببينند كه دشمنهاى آنها كى هست و دوستان آنها كى و تكليف آنها با دوستانشان و دشمنانشان چيست. اگر ما در تبليغ قصور كنيم، اگر ما در گفتن و نوشتن شعر و نثر و همۀ نحو نوشتن و گفتن قصور كنيم، ما مديون نسلهاى آينده هستيم كه ممكن بود با نوشته‌هاى شما، با نوشته‌هاى نويسندگان عزيز و با اشعار آنها، بيدار بشوند و مطلع بشوند بر اينكه بر اين ملتها در اين زمان چه گذشته است و ماها چه تحمل رنج‌ها كرديم، بلكه آنها درصدد علاج برآيند، و امروز نيز ما بايد درصدد علاج برآييم. همۀ شما و همۀ ملتهاى ضعيف دردها را مى‌شناسند، مى‌دانند كه از كجا صدمه مى‌بينند و كى به آنها صدمه مى‌زند و چه رژيمى آنها را تحت فشار قرار مى‌دهد، و درمان را بايد بدانند كه تا جهان مبتلا به اين جنايتكاران است و وابستگان به اين جنايتكاران، روى خوش نخواهد ديد. و ما، همۀ شماها كه نويسنده هستيد و خصوصاً شعرا كه لسان شعر بالاترين لسان است، بايد مردم را آگاه كنيم، نسلهاى فعلى را، نسلهاى آينده را و بنا بگذاريم بر اينكه اگر نمى‌شود در جوامع عمومى، از جوامع خصوصى و از افرادى كه با آنها آشنا هستيم شروع كنيم، و شمه‌اى از اين مسائلى كه در ايران وارد شده، واقع شده است،از مصيبتهايى كه درزمان رژيم سابق واقع شده است ـ و شايد بسيارى ازشما بدانند ـ با مصيبتهايى كه در اين زمان واقع شده است و دارد واقع مى‌شود مردم را آگاه كنيد، و از شيوۀ مبارزه‌اى كه در اينجا شروع شد از اول، و به خواست خداى تبارك و تعالى تا اينجا كه آمده است هر روز رشد كرده است، اين شيوه را به آنها گوشزد كنيد. لازم نيست كه ابتدائاً يك عده كثير باشند، عده‌هاى كوچك و افراد كم، كم‌كم اين قطره‌ها با هم جمع مى‌شوند و دريا تشكيل مى‌دهند. مبارزه تا رهايى از سلطه شرق و غرب ما از صفر شروع كرديم، ايران از صفر شروع كرد. ايران در آن وقتى كه همه چيزش در خطر بود و اختناق به طورى بود كه زن به شوهر و شوهر به زن نمى‌توانست يك كلمه خلاف رژيم بگويد، از صفر، اشخاصى كه بيدار شدند و بودند، شروع كردند و اين صفر كم‌كم بزرگ شد و اين قطرات كم‌كم بزرگ شدند و شكل گرفتند و به صورت مشتهاى گره كرده و بدون اينكه در آنها يك تشكيلات منظمى باشد و بدون اينكه داراى يك سلاح باشند. سلاح در دست مردم به هيچ وجه نبود، لكن اينها از هيچ شروع كردند تا اينكه سلاحها را از دست دشمنان گرفتند و كم‌كم با فرياد اينها براى اسلام، از ارتش، جناحهاى بسيارى به اينها ملحق شدند كه تا الآن هم هستند و خدمت مى‌كنند و در بين خود ملت هم بسيج شد عدۀ كثيرى و الآن هم بسيج مى‌شود. و ما اميدواريم كه ايران به اندازۀ افرادى كه دارد، جوانانى كه دارد، ارتش داشته باشد. يك ارتش ملى، اسلامى، انسانى كه در مواقعى كه احتياج به آن هست، چندين ميليون از افراد حاضر به خدمت باشند. كشورهاى ديگر هم آنهايى كه بيدارند، آنهايى كه توجه به مسائل دارند، آنهايى كه غربزده و شرقزده نيستند، آنهايى كه منافع خودشان را از شرق نمى‌دانند و آنهايى كه منافع خودشان را از غرب نمى‌دانند، آنهايى كه غرب و شرق را غارتگرانى مى‌دانند، آنها هم بايد شروع كنند ولو از صفر. و همان طورى كه در ايران از صفر شروع شد و تا حدود بيست سال دائماً در خدمت آمدند و كردند و ناگهان انقلاب حاصل شد، انفجار حاصل شد و با انقلاب و انفجار، اين رژيمى كه تا دندان مسلح بود و او را مسلح كرده بودند، همۀ قدرتها هم با او همراه بودند، با همين مردم عادى كشور ما كه متحول شدند به يك انسانهاى الهى و به يك انسانهاى توحيدى، اين رژيم شكسته شد و دنبال او هم دست امريكا از اينجا قطع شد و دست همۀ قدرتها از منافع ما قطع شد. و در اين هنگام كه شما تشريف داريد در اينجا، ما كارهاى خودمان را، دولت ما كارهاى خودش را و كارهاى ايران را با شايستگى انجام مى‌دهد و كارخانه‌ها را به راه مى‌اندازد، و مسائلى كه دارد و مشكلاتى كه دارد يكى پس از ديگر حل مى‌كند، و در ظرف چهار سال تمام چيزهايى كه يك كشور مستقل بايد داشته باشد. دارا هست، در عين حالى كه هميشه در فشار بوده و هميشه در محاصرۀ اقتصادى و در محاصرۀ نظامى بوده. مأيوس از خدا نباشيد، خدا را حاضر بدانيد و قدرت خدا را در همه جا فعال بدانيد. و مراجعه به صدر اسلام بكنيد كه يك نفر انسان به تمام معنا، لكن در نظر كفار ضعيف و مستضعف، قيام كرد و يك انقلاب به اين بزرگى را كه دنيا را تحت سيطرۀ خودش درآورده است ايجاد كرد. از وحدت افراد و كمى افراد هراس نكنيد كه خداى تبارك و تعالى به شما كمك مى‌كند، و وقتى كه شما نصرت بكنيد از خداى تبارك و تعالى، وعده نصرت داده است و كمى عده با اينكه قدرت روحى در كار باشد و انسجام در كار باشد و تعهد به اسلام در كار باشد، اسباب ضعف نخواهد شد. هشدار به دولتهاى مدعى اسلام و حامى صدام الآن كه شما ملاحظه مى‌كنيد و صداميان اشتلم مى‌كشند كه حتى در اين نبرد آخر گاهى مى‌گويند هفت هزار، گاهى مى‌گويند پانزده هزار، ما از ايرانيان را ـ يعنى از اين سپاهيان ايران را ـ كشتيم و از بين برديم، بيش از چهار هزار ما نفرستاديم در جبهه‌ها. ما ارتشمان و قوايمان در كنار هستند الآن. و ما مى‌خواهيم كه اين دولتهايى كه دارند كمك مى‌كنند به يك جنايتكار تاريخ، به يك جنايتگر كه از اولى كه اين حزب در عراق پيدا شد با اصل جنايت پيدا شد و با تز «اسلام نبايد باشد»، اين دولتهايى كه ادعاى اسلام مى‌كنند، ما چطور مى‌توانيم از آنها اين ادعا را بپذيريم، دنيا چطور مى‌تواند اين ادعا را بپذيرد، كه شما مدعى اسلام در لفظ هستيد، لكن در عمل اسلام را مى‌كوبيد و دشمنان اسلام را تقويت مى‌كنيد. امريكا كه دشمن همۀ اديان است حتى مسيحيت، امريكا كه اصلاً اعتنا به اديان ندارد و جز منافع خودش را نمى‌خواهد، حتى منافع امريكاييها [را] هم نمى‌خواهد، منافع دولت امريكا را مى‌خواهد و همۀ جهان را به آتش زده است و دارد آتش مى‌كشد، شما در منطقه با آغوش باز از او استقبال مى‌كنيد و ارتش او را در مناطق اسلامى مى‌پذيريد، براى اينكه، ارعاب كنيد لبنان را و ارعاب كنيد ايران را. مسلمين با اين مردمى كه بنايشان بر اين معناست بايد چه بكنند؟ مسلمين كه گرفتار يك همچو حكومتهايى هستند و گرفتار يك همچو سردمدارانى هستند بايد چه بكنند؟ بايد ساكت بنشينند، تماشاگر باشند؟ اگر ايرانيها هم اين فكر را مى‌كردند كه به ما چه ربط دارد، ما مشغول كسب خودمان هستيم و كارى به اين مسائل نداريم، خدا مى‌داند كه اگر آن قدرت محفوظ مانده بود تا حالا چه به سر اسلام در اينجا آورده بود. اگر مهلت پيدا مى‌كرد اين رژيم غير انسانى، اسلام را از محتواى خودش بكلى خالى مى‌كرد و يك صورت بى‌محتوا، حتى صورت را هم نمى‌گذاشت حفظ بشود. فجايعى كه در زمان او واقع شد، تاريخ اميد است كه ثبت كند و متفكران و متوجهان به مسائل بنويسند و باشد در مخزنها تا ببينند اشخاصى كه بعدها مى‌آيند. بنا، بر اين بود كه اصل اسلام در اينجا محو بشود، شروع كردند تاريخ اسلام را تغيير دادند و شروع كردند، و جوانهاى ما را از اسلام مى‌خواستند جدا كنند. مواد مخدره و موادى كه انسان‌كش است، در اينجا به دست همين خاندان پهلوى خريده مى‌شد و پخش مى‌شد. اين نه براى اين بود كه فقط منافع مادى مى‌خواستند، براى اين بود كه اطاعت امر آنها را بكنند كه بايد ايران عقب مانده بماند و يك عده افيونى و هروئينى و عياش نمى‌توانند كشور خودشان را حفظ كنند، آنها بنشينند و چرت بزنند و آنها مخازن آنها را خالى كنند. اقتداى به پيامبر (ص) و ائمۀ اطهار (ع) در مبارزه با ظلم خداى تبارك و تعالى با قدرت غيبى خودش به اين ملت عنايت فرمود و اين جوانها را متحول كرد به يك انسانهاى عارف‌مسلك كه براى خداى تبارك و تعالى و به عشق خداى تبارك و تعالى از جانشان مى‌گذرند و مادران و پدران آنها از فرزندان رشيدشان مى‌گذرند و اين فداكارى موجب اين شد كه ما در عين حالى كه بسيار از بزرگانمان را از دست داديم و بسيار از جوانان ارزشمندمان را از دست داديم و خسارات بسيار بر ما وارد شد از دست دشمنها، مع ذلك آنچه كه به دست [آورد] اسلام عزيز بود، و اسلام ارزش دارد كه همه چيز در راه او داده بشود، چنانچه اولياء خدا چنين كردند. پيغمبر اسلام هرچه داشت در راه اسلام داد؛ در تمام عمر آسودگى نداشت اين سرور. و حسين بن على ـ سلام اللّه‌ عليه ـ همه چيزش را فداى اسلام كرد و در صدر اسلام همه چيز فداى اسلام بود، و ما هم بايد اقتداى به آنها بكنيم، و ما هم امت همان پيغمبر و شيعه و پيرو همان اشخاصى هستيم كه در صدر اسلام بودند. ملتها بايد از جا برخيزند، اگر بنشينند و منتظر اين باشند كه براى آنها چه براى جهات ماديشان و چه براى جهات معنويشان ديگران بيايند و كارى بكنند اين اشتباه است و اسباب اين مى‌شود كه هيچ كارى نتوانند انجام بدهند. و در طول تاريخ به همان طورى كه هستند باشند و فرزندان آنها هم به همين ترتيب باشند، و اگر توجه به خدا بكنند و با توجه به خدا اشتغال به كار بكنند و اشتغال به فعاليت براى اسلام بكنند، خداى تبارك و تعالى راهها را بر آنها باز مى‌كند. شايد تاريخ نتواند بنويسد آن راههايى كه براى ايران باز شد، آن هدايتهايى كه بدون اينكه ماها متوجه او باشيم، هدايتهايى كه تحميل به ما شد. ما مى‌خواستيم يك كار بكنيم، يك وقت مى‌ديديم كه كار ديگر داريم انجام مى‌دهيم، و كار ديگر آن بوده است كه بايد انجام داد. اين را در تاريخ نمى‌شود ثبت كرد، اين علومى است كه مال سينه‌هاست. تبليغات مسموم دشمن بر عليه ملت ايران بكوشيد كه ملتهاى خودتان را اسلامى كنيد، ملتهاى خودتان را بيدار كنيد و تاريخ صدر اسلام را براى آنها بخوانيد و كوششهاى آنها را براى اسلام و مسائل ايران را در آنجا منعكس كنيد. ما كه دستمان از تبليغات كوتاه است، نسبت به آنها نمى‌توانيم آن قدر تبليغ داشته باشيم؛ همۀ رسانه‌هاى گروهى در دست دشمنان ماست و هر روز هم تبليغ مى‌كنند و هر روز هم ايران را محكوم مى‌كنند. اين سازمانهايى كه همه‌شان نوكر امريكا و امثال او هستند. سازمان عفو بين المللى ـ نمى‌دانم ـ شوراى امنيت و امثال اينها كه ملاحظه مى‌كنيد در طول اين جنگى كه صدام و صداميان به ما تحميل كردند و آن قدر از شهرهاى ما را كوبيدند و آن قدر جوانهاى ما را كشتند و آن قدر صغير و كبير و مردم و زن را زير آوارها دفن كردند، يك كلمه راجع به اين مسائل ذكر نكردند و كاش ذكر نمى‌كردند. امروز ما را محكوم مى‌كنند. امروز به ما نسبتها مى‌دهند و روى همان نسبتها محكوم مى‌كنند. قول دشمنهاى ما سند اين سازمانهاست و گاهى هم خودشان سند درست مى‌كنند، اگر چيزى ندارند، يا در مطبوعاتشان يا در راديوهاشان يك مصاحبه درست مى‌كنند. مصاحبه با كى؟ مصاحبه با آن كه اينجا را چاپيده و فرار كرده، اين را سند قرار مى‌دهند و بر ضد ما تبليغ مى‌كنند. همۀ تبليغات دنيا بر ضد ماست. ملتها هم ممكن است بسياريشان بازى بخورند، يك عده‌شان هم توجه دارند. تكليف شما آقايان اين است كه آنچه ديديد ولو بتدريج برسانيد به كشورهاى خودتان، به دوستان خودتان، كه اينجا همچو نيست كه در بين خيابانها كسى نتواند راه برود براى اينكه او را مى‌كشند و همچو نيست كه بچه‌هاى كوچك را هر روز در خيابانها مى‌كشند و اين طور نيست كه زندانهاى اينجا شكنجه مى‌كنند و چه مى‌كنند و آن طور نيست كه ما حمله كرده‌ايم به عراق و آن طور نيست كه عراق از مملكت ما باز به طور كلى خارج شده باشد، لكن خارج خواهد شد ان شاء اللّه‌ و تسليم هم خواهد شد. و قدرتهاى بزرگ هم نمى‌توانند او را نجات بدهند. و اين دولتهاى كوچك همسايه، من خوف اين را دارم كه اگر يك ادامه‌اى اينها بدهند يك روزى پشيمان بشوند كه پشيمانى براى آنها سودى ندارد. و من اميدوارم كه خداى تبارك و تعالى به همۀ شما عزيزانى كه وقت صرف كرديد و در اين كشور ستمديده آمديد و ستمهايى كه به آنها شده است ملاحظه كرديد، و قدرتى كه جوانهاى ما دارند و پشتكارى كه دارند و تعهدى كه به اسلام دارند ملاحظه كرديد، من تشكر مى‌كنم؛ و تشكر بيشتر اينكه شما هم مبلّغ اسلام باشيد در مقابل اين مبلغين زيادى كه مبلّغ كفرند و مبلغ ظلم‌اند. خداوند همۀ شما را توفيق بدهد و خداوند كشورهاى اسلامى را از دست تبهكاران نجات بدهد و همۀ ستمديدگان اسلام و غير اسلام را از ستمگران نجات بدهد. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌ و بركاته