

بسمه تعالى به عرض مىرساند، مرقوم محترم واصل، سلامت و توفيق جنابعالى را خواستاراست. در موضوعى كه مرقوم شده بود اينجانب با اين نحو عمل مخالف هستمو عدم را بهتر از اين نحو مىدانم. و علاوه بر فرض كه از اين جهت فارغ شوم،قضيۀ وجه همان نحو كه مرقوم شده بود مورد اشكال است. با اين وضع كه شايددرست حتى جنابعالى هم مطلع نباشيد، تقريباً بايد گفت كه اشخاص مهم كهكمكهاى وافى مىكردند براى اخافۀ اشخاص ـ چه دستگاه و چه غير آن ـ از پرداخت خوددارى كردهاند. از اصفهان، كه يكى از محالّى است كه اگر محذورى نبودشايد اينجانب را از غير مستغنى مىكرد، جزئياتى مىرسد كه كارى از آن ساخته نيست. مقصود من از اين جملات نه آن است كه در نظرم خيلى اين مسائل مورداهميت است بلكه براى آن است كه آقايان گمان نكنند كه شهريه در نجف و قمدادن ميسور است؛ و قطع اينجا را هم ديگر نمىتوانم بكنم و مصلحت هم نيست، وادامۀ هر دو ميسور نيست. «والامر الىاللّه تعالى و لَعَلَّهُ يحدث بعد ذلك امراً».۱ والسلام عليكم. مبلغ يك هزار تومان از جنابعالى و يكصد و سى تومان ديگر واصل شد. از جنابعالىاميد دعاى خير دارم. 9 شهر قع 89