بسم‌اللّه الرحمن الرحيم حساسيت نظام جمهورى اسلامى ما تحت مراقبت هستيم. همانطور كه شما پاسداران عزيز و همۀ پاسداران اين ملت مراقبت مى‌كنند از كشور و دنبال اين هستند كه دستهايى كه مى‌خواهند با توطئه‌هاى شيطانى اين نهضت را خاموش كنند يا سست كنند، شماها مراقبت داريد از اينكه جلوگيرى بكنيد، چشم‌هايى هم هست كه از شما مراقبت مى‌كند. چه چشمهاى دشمنانتان؛ و چه چشمهاى دوستانتان؛ و چه مراقبتهاى ملائكة‌اللّه؛ و چه مراقبت خداى تبارك و تعالى. همه تحت مراقبت هستيد. همان طور كه شما مراقبت مى‌كنيد از خلافكارها، تحت مراقبت هستيد كه مبادا خلافكارى بكنيد. امروز غير از ديروز است. ديروز، كه كشور ما طاغوتى بود، اگر افراد خلافى مى‌كردند در دولت طاغوت بود؛ جرم سبكتر بود. و افراد عادى اگر خلاف بكنند خلاف است لكن جرم سبكتر است. امروز از دو جهت خلافها سنگين‌تر است و خطاها بزرگتر. از يك جهت، كه مملكت جمهورى اسلامى است و چشم عالم دوخته شده است به اين جمهورى اسلامى. دشمنها دارند مراقبت مى‌كنند، دارند توجه مى‌كنند، ما را تحت مراقبت قرار داده‌اند، كه ببينند آن جمهورى اسلامى چيست؛ واقعيت اين جمهورى اسلامى چيست. واقعيت هر رژيمى و هر حكومتى از اجزاى آن رژيم و اجزاى آن حكومت و اعمال آنها آن واقعيت پيدا مى‌شود و معلوم مى‌شود. اگر ـ چنانچه ـ امروز كه ما جمهورى اسلامى ادعا مى‌كنيم كه هست و رژيم فاسد بحمداللّه رفت و حالا به حسب رأيى كه همه داديد به جمهورى اسلامى، جمهورى اسلامى مستقر شد، اگر امروز از مردم عادى هم خطايى صادر بشود، جرمش زيادتر از ديروز است. ديروز در حكومت طاغوت بود، امروز در حكومت رسول‌اللّه است. در حكومت پيغمبر اكرم اگر ـ چنانچه ـ كسى خلاف بكند، فرق دارد تا اينكه در حكومت طاغوت خلاف بكند. از اين جهت، همۀ ملت تحت مراقبت هستند. هم چشمهاى دشمنها دوخته شده است به اين ملت و اين جمهورى اسلامى و هم چشمهاى دوستان؛ و هم مراقبتهاى ملائكة‌اللّه؛ و از همه بالاتر، توجه خدا. قلمهاى زهرآگين بر ضد مكتب چشمهاى دشمنها دوخته شده است كه از شماها، از ماها، از اجزاى اين ملت، از افراد اين ملت، كه اينها رأى دادند به اينكه، حكومت اسلامى، جمهورى اسلامى، مناقشه كنند؛ خرده‌گيرى كنند؛ خرده‌گيرى. نه خرده‌گيرى شخصى به افراد كه بگويند فلان اينطور بود؛ مناقشه به اينكه جمهورى اسلامى اين است. آنها مراقب اين مطلب هستند كه آنهايى كه با جمهورى اسلامى مخالفند و كم نيستند؛ در مسلمين هم زيادند. حكومتهاى طاغوتى، كه الآن در بلاد مسلمين هست، بسيارى از آنها هم با حكومت جمهورى اسلامى مخالفند. در صورتى كه خوب، اكثر افراد خارجيهايى هستند كه به اسلام اعتقاد ندارند. آنها هم اكثرشان. البته خيلى‌هايشان اسلام را محترم مى‌دانند. يعنى بسياريشان حكومتهاشان مخالفند با اسلام و جمهورى اسلامى. در داخل هم ما زياد داريم اينطور. همين الآن در داخل هم بسيار هست. از اينهايى كه با جمهورى اسلامى مخالفند. با جمهوريش مخالف نيستند؛ با جمهورى اسلاميش مخالفند. اينها همه چشمهايشان را دوخته‌اند كه از ما يك خطايى ببينند؛ يكى را هزار تايش كنند؛ در نوشته‌هاشان، در مجله‌هاشان، در روزنامه‌هاشان، خارج، داخل، يك مطلب جزئى را بزرگش كنند. اين اشخاصى كه، دشمن با ما هستند، با قلمهاى زهرآلودشان مى‌خواهند اين نهضت را آلوده كنند، ننگين كنند، به عالم نمايش بدهند كه اسلام هم همين است، حالايى كه اسلامى شده است و اينها ادعا مى‌كردند كه حكومت اسلامى يك حكومت عدالت است، دولت اسلامى دولت عادل است، پاسبان اسلامى يك پاسبان عادل است. اگر خداى نخواسته ما يك اشتباه و خطايى بكنيم، اينطور نيست كه يك شخص اشتباه كرده؛ يك شخص خطا كرده؛ اينها پاى شخص حساب نمى‌كنند؛ اينهايى كه مى‌خواهند مكتب ما را آلوده كنند پاى مكتب حساب مى‌كنند. يعنى بى‌انصافى مى‌كنند. شخص اگر كارى كرد به مكتب مربوط نيست؛ لكن آنها دنبال اين‌اند كه گناه شخص را پاى مكتب بگذارند. رسالت پاسدارى در حساسترين مقطع بنابراين، از من تا آقا، تا همۀ اقشار ملت، الآن پاسدارى از اسلام به اين معنا[ست] كه همچو پاسدارى بكنيم كه بهانه دست اين اشخاصى كه بهانه‌گير هستند و جرم من را و جرم شما را پاى مكتب حساب مى‌كنند، يك همچو بهانه‌اى دست اينها ندهيم. از خودمان پاسدارى كنيم. بدانيم كه ما تحت مراقبت دشمن هستيم؛ تحت مراقبت دوست هستيم؛ تحت مراقبت اولياى خدا هستيم؛ تحت مراقبت خدا هم هستيم. عالم محضر خداست، الآن ما در محضر خدا هستيم. خدا همه‌جا هست؛ حضور دارد. اگر خلافى بكنيم، در حضور خدا خلاف كرديم؛ در محضر خدا خلاف كرديم. و با ادعاى به اينكه جمهورى اسلامى است و الآن هم رژيم رژيم جمهورى اسلامى است، اگر خداى نخواسته ما به وظايفى كه بايد پاسدار عمل كند [عمل نكنيم]، من هم پاسدارم، آقا هم پاسدار است، و شما همه، همۀ ملت اسلام پاسدار اسلامند: كُلُّكُم رَاعٍ و كُلُّكُم مَسؤول۱ همه بايد رعايت بكنند، همه مسئول هستند، اگر بنا باشد كه خداى نخواسته در يك قطعه از زمان كه حساسترين قطعات زمان است بر كشور ما و بر اسلام، اگر خداى نخواسته از پاسدار، چه پاسدار روحانى، كه آنها هم همه پاسدارند ـ روحانيون ـ و چه شما آقايان كه پاسدار هستيد، اگر از اين دو قشر پاسدار اشتباه و خطايى واقع بشود، اينهايى كه دشمن‌اند پاى اسلام حساب مى‌كنند. دوستها نه، دشمنها پاى اسلام حساب مى‌كنند و مكتب ما را مى‌كوبند، و اين يك مسئوليت بزرگى است براى همه. اينطور نيست كه من خيال كنم يا شما خيال كنيد كه خوب، من معصيت‌كارم و بينى و بين‌اللّه مثلاً چه. نه مسئله اين نيست. مسئله مكتب است؛ مسئله اسلام است. الآن ما در يك وقتى واقع شديم كه حيثيت اسلام دست ماهاست. اگر ما در رژيم سابق يك اشتباه و خطايى مى‌كرديم، پاى اسلام حساب نمى‌شد. يك رژيم طاغوتى بود. نمى‌گفتند كه دولت اسلامى كذا. مى‌گفتند در دولت طاغوت اين [جريان] واقع شده است. دشمنان هم نمى‌گفتند دولت اسلامى، در اسلام، اين است. دوستها هم نمى‌گفتند. امروز كه اسلام است، امروز كه دولت اسلامى است، مملكت رژيمش جمهورى اسلامى است، شماها پاسدار اسلام، همۀ ما ان‌شاءاللّه پاسدار اسلام هستيم، اگر چنانچه حالا يك خطايى واقع بشود، فرم اين خطا با خطاى سابق فرق دارد. برداشت دشمنهاى ما در اين جمهورى اسلامى با برداشتشان در رژيم طاغوتى فرق دارد: پاى اسلام حساب مى‌شود و اين يك مسئوليت بزرگى است به عهدۀ ما. مسئوليت بسيار بزرگى است به عهدۀ اين آقا، كه سرپرست پاسداران هست، اين مسئوليت بزرگى است به عهدۀ هر يك شما. كه يك عده‌اى در تحت نظارت شما هست. مسئوليتى است براى خود آن افرادى كه پاسدار هستند. همه در اين مسئله مشترك هستيم كه مسئوليت داريم. من يك جور مسئوليت دارم؛ آقا يك جور مسئوليت دارد؛ شما آقايان يك جور مسئوليت داريد؛ قشرهاى ملت، پاسدارهاى ديگر، قشرهاى ديگر، همه مسئوليت داريم. براى اينكه امروز خطاى ما، خصوصاً خطاى قشر روحانى و قشر پاسبان، قشر پاسدارهاى اسلام، اينها پاى اسلام حساب مى‌شود. يعنى دشمنهاى ما مى‌آيند ثبتش مى‌كنند به اسم اسلام؛ و در خارج و داخل، در خارج با صراحت، در داخل با اشاره، منعكس مى‌كنند كه جمهورى اسلامى همين است. خطر قربانى شدن مكتب حالا كه ما هيچ كارى نكرديم و معممين ديكتاتورى نكردند، خوب، حالا دارند به ما مى‌گويند ديكتاتور! بايد معممين متوجه باشند كه اشخاص مى‌خواهند براى شما مناقشه كنند. اگر خداى نخواسته در يك جا يك معممى يك خلاف بكند، يك زورى خداى نخواسته بخواهد به كسى بگويد، حرف اينها همۀ آخوندها را مى‌گويند ديكتاتورند، مى‌گويند همه ديكتاتورند. از آن وقت تا حالا ديكتاتورى محمدرضا بود، حالا ديكتاتورى عمامه و كفش است! اينها دنبال اين‌اند كه درست كنند. و ما بايد مراقبت كنيم. اين مراقبت از آن مراقبتى كه شما از دزدها مى‌كنيد و از خيانتكارها مى‌كنيد، اين مراقبت بالاتر است. اين مراقبت مراقبتى است كه اساس اسلام در خطر است؛ مكتب در خطر است. اگر فرض كنيد كه توطئه‌ها با هم جمع بشود خداى نخواسته ـ همه توطئه‌هايى كه مى‌گويند هست، ولو باور نكنيد كه يك اساسى دارد، لكن خوب شايعات است ـ شما اگر فرض كنيد كه توطئه‌ها همه با هم جمع بشوند و شما پاسدارها و اين آقا و اين بنده و همه را بيايند از بين ببرند اما مكتبمان محفوظ باشد، ما شكست نخورديم. ما به وظيفه‌مان عمل كرديم. نتوانستيم مطلب را به آخر برسانيم، چون قدرت نداشتيم. حضرت امير، سلام‌اللّه عليه، نتوانست در جنگ معاويه غلبه كند. مغلوب شد. يعنى همان اشخاص كه با خودش بودند، همان اشخاص مخالفت كردند با او و مغلوبش كردند. لكن مكتبش محفوظ بود. سيدالشهدا مكتبش محفوظ بود، و خودش شهيد شد. شهادت گاهى مكتب را پيش مى‌برد و شايد اكثراً اينطور باشد. خدا نكند كه يك وقت شهادتِ مكتب پيش بيايد؛ اسلام را لكه‌دار كنند؛ جمهورى اسلامى را بگويند اين رژيم هم مثل همان رژيم. براى اينكه ما بايد از افرادش، از اشخاصى كه تبع او هستند، بشناسيم. و ما وقتى كه اطرافش و افرادش را ملاحظه مى‌كنيم، مى‌بينيم اينها هم از همان سنخ كارها مى‌كنند. اينها هم منزل مردم مى‌ريزند. بحق هم باشد نبايد كرد. در صورتى كه بحق هم باشد، بحق هم باشد، نبايد يك كارى كرد كه صورتْ صورتِ باطل است. ولو واقع واقعِ حق است؛ يعنى به او صورت باطل مى‌دهند. جوسازى و غوغاسالارى دشمنان تحت مراقبت هستيم و هستيد. اين مراقبت از دشمن كه دنبال اين‌اند كه ما را معرفى كنند به دنيا كه اينها اينطور هستند. شما ملاحظه كرديد كه يك عدۀ معدود جنايتكار، آن جنايتكارى كه اگر وجودش محفوظ مى‌ماند مثل يك غدۀ سرطانى جامعه را فاسد مى‌كرد، اين عدۀ معدود را شما ملاحظه كرديد كه وقتى كه دادگاههاى اسلامى اينها را حكم به اعدام كرد و اعدام كرد، سر و صدا از اطراف بلند شد: ما را به عنوان هيتلر خواندند! ما را به عنوان [ديكتاتور] خواندند. قضيه را مى‌دانند؛ لكن دنبال اين‌اند كه يك چيزى از ما پيدا بكنند يكى را هزار تايش بكنند. و ما بايد مراقب باشيم. اين مراقبت دشمنها. و مراقبت اولياى خدا و دوستان شما اولياى خدا، كه آنها هم ان‌شاءاللّه دوستان شما هستند؛ شما هم دوستان آنها هستيد. و مراقبت ذات مقدس حق تعالى از همه‌مان. همه تحت مراقبت هستيم. پاسدارهاى معنوى، ملائكة‌اللّه، به همۀ ما اشراف دارند كه ما چه مى‌كنيم؛ در اين پاسدارى ما چه مى‌كنيم؛ در اين آزادى كه الآن پيدا شده؛ در اين قدرتى كه الآن دست شماها افتاده است. الآن شما قدرتمند شده‌ايد ديگر. پيشتر آنها قدرتمند بودند و چه كردند و چه كردند؛ حالا ببينيد كه، الآن كه قدرت دست شما افتاده است و شما بحمداللّه غنايم جنگى را گرفتيد و تفنگها را از دست آنها گرفتيد و دست خودتان است و الحمدللّه پاسدارى هم داريد مى‌كنيد، و اميد است كه ان‌شاءاللّه تا آخر برويد. نامه اعمال ما نزد امام زمان حالا ببينيد كه تحت مراقبت هستيد. نامۀ اعمال ما مى‌رود پيش امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ هفته‌اى دو دفعه، به حسب روايت. من مى‌ترسم كه مايى كه ادعاى اين را داريم كه تبع اين بزرگوار هستيم، شيعۀ اين بزرگوار هستيم، اگر نامۀ اعمال را ببيند ـ و مى‌بيند، تحت مراقبت خداست ـ نعوذباللّه شرمنده بشود. شما اگر يك فرزندتان خلاف بكند، شما شرمنده‌ايد. اگر اين نوكر شما خلاف بكند، شما شرمنده‌ايد. در جامعه آدم شرمنده مى‌شود كه پسرش اين كار را كرده يا نوكرش اين كار را كرده، يا اتباعش اين كار را كرده. من خوف اين را دارم كه كارى ما بكنيم كه امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ پيش خدا شرمنده بشود. اينها شيعه‌هاى تو هستند دارند اين كار را مى‌كنند! نكنيد. يك وقت نكند، يك وقت خداى نخواسته يك كارى از ماها صادر بشود كه وقتى نوشته برود، نوشته‌هايى كه ملائكة‌اللّه كه مراقب ما هستند، «رقيب»۲ هستند ـ هر انسانى رقيب دارد و مراقبت مى‌شود. ذره‌هايى كه بر قلبهاى شما مى‌گذرد رقيب دارد. چشم ما رقيب دارد. گوش ما رقيب دارد. زبان ما رقيب دارد. قلب ما رقيب دارد. كسانى كه مراقبت مى‌كنند اينها را ـ نكند كه خداى نخواسته از من و شما و ساير دوستان ما و ساير دوستان امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ يك وقت چيزى صادر بشود. كه موجب افسردگى امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ بشود مراقبت كنيد از خودتان. پاسدارى كنيد از خودتان. اگر بخواهيد اين پاسدارى شما در دفترى كه پاسداران صدر اسلام در او ثبت است در آن دفاتر ثبت بشود، همانطور كه آنها پاسدارى مى‌كردند از خودشان، شما هم از خودتان پاسدارى كنيد، تا ثبت بشود آنجا. در آرزوى ساختن كشور اسلامى خداى تبارك و تعالى شما را ان‌شاءاللّه از پاسداران اسلام، قرآن، احكام خدا، قرار بدهد؛ و همۀ ملت را پاسدار قرار بدهد. خداى تبارك و تعالى به شما سعادت عنايت كند؛ و شما را پاسدار خودتان قرار بدهد. خداى تبارك و تعالى همۀ شما را عزت، سلامت، عظمت، قدرت [بدهد] كه اين مملكت را همان طور كه تا حالا به پيش رانديد و دستهاى خائن را قطع كرديد، از اين به بعد هم به پيش برانيد و اين تتمه‌ها را از بين ببريد. يك مملكت اسلامى كه ما بتوانيم عرضه كنيم به عالم كه ما اين را مى‌خواستيم. و اگر شما متاعتان را آنطورى كه هست عرضه كنيد، همه از شما مى‌پذيرند. متاع خوب را همه مى‌پذيرند. و متاع ما خوب است؛ مگر خودمان خرابش بكنيم. متاع ما قرآن است؛ اسلام است. اگر خداى نخواسته ما يك تصرفى از پيش خودمان نكنيم، يك كارهاى خلافى نكنيم، و متاع بزرگمان آنطورى كه هست به عالم عرضه كنيم كه اين جمهورى اسلامى بود كه ما مى‌خواستيم، اين وزارتخانه‌هاى ماست كه اسلام مى‌خواهد، اين ارتش ماست، اين ژاندارمرى ماست، اين پاسبان ـ نمى‌دانم ـ شهربانى ماست، اين ادارات و ساير قشرهاى ما هستند، اين پاسدارهاى ما هستند، اين را اگر ما عرضه كنيم، آنطورى كه خدا مى‌خواهد، ما باشيم عرضه كنيم به عالم، يك متاع بسيار خوبى است؛ همه طالبش هستند؛ و خواهيد ان‌شاءاللّه ديد كه ممالك اسلامى يكى پس از ديگرى به شما اقتدا مى‌كنند؛ و يك وقت هم اسلام آن قدرتى كه در صدر اسلام براى اسلام آن بود، آن قدرت را پيدا مى‌كند كه دو امپراتورى بزرگ عالم را، كه آن وقت از آنها بالاتر نبود، شكست داد. يك جمعيت كمى غلبه كرد بر دو امپراتورى بزرگ عالم۳ . من اميدوارم كه شما هم همين طور. ان شاءاللّه خداوند همه‌تان را تاييد كند، [اشاره به يك فرماندۀ سپاه، حاضر در جلسه] و اين برادر عزيز من را تاييد كند.
