

بسم اللّه الرحمن الرحيم تأثيرناپذيرى ملت ايران از تبليغات دشمن همۀ شما آقايان جزء اعلام و بزرگان هستيد، اما مسائلى كه مىفرماييد، من بايد از شما رهنمود بگيرم و حساب اين نيست كه من به شما رهنمود بدهم. عقيدۀ من بر اين است كه ما بايد مشكلات كشور را روى هم حساب كنيم و همه مىدانيم كه هيچ كشورى مثل ايران مبتلا به قدرتها نيست و شما اگر چند دولت را استثنا كنيد، بقيه يا مستقيم يا غيرمستقيم با ما مخالفاند، چون يك دولت اسلامى كه با طرز تفكر خودشان موافق باشد، در ايران به وجود نيامده است و دستشان از ايران كوتاه شده است. از اين جهت، با هر وسيلهاى مشغول مىباشند تا صدمه اى به ايران بزنند. و مخالفت آنها با اسلام است، منتها مستقيماً نمىگويند ما با اسلام مخالفيم، مىگويند: «با اينها كه ارتجاعى هستند مخالفيم، با آخوندهايى كه حكومت ايران را قبضه كردهاند، مخالفيم». در عين حال مىبينيد آن همه تبليغاتى كه عليه ما شده و مىشود و خواهد شد، در مردم تأثير چندانى نكرده است. اگر تأثير كرده بود، آثارش پيدا مىشد، در حالى كه روز قدس نمونه بود و مىبينيد كه مردم اين گونه در صحنه حاضرند. مسلم، آنها كه منافعشان را از دست دادهاند، آنها كه دستشان از حكومت كوتاه شده و آنها كه مىخواستند سلطنت را برگردانند و نشد، با ما مخالفاند، چه در داخل و چه در خارج. اجتنابناپذير بودن بعضى خلافها در حكومت در شرايط فعلى، ما بايد وحدتمان را حفظ كنيم تا تمام كارها درست شود. البته در يك كشورى كه تازه مىخواهد احكام اسلام را پياده كند و داراى چهل ميليون جمعيت و با آن وسعت است، نمىشود يكدفعه كارها درست بشود و هيچ خلافى واقع نگردد، در زمان خود پيامبر و حضرت امير هم خلاف واقع مىشد. بايد جهات مثبت را نگاه كرد، نه جهات منفى را. و ما نبايد توقع داشته باشيم كه صبح كنيم در حالى كه همه چيز سرجاى خودش باشد. در زمان حضرت صاحب ـ سلام اللّه عليه ـ هم كه ايشان با تمام قدرت مىخواهند عدل را اجرا نمايند، با اين ترتيب نمىشود كه هيچ كس حتى خلاف پنهانى هم نكند. و بالاخره همانها هم كه مخالف هستند حضرت صاحب را شهيد مىكنند.۱ و در روايات، قريب به اين معنا دارد كه بعضى فقهاى عصر با ايشان مخالفت مىكنند. پس اين طور نيست كه خلاف فلان قاضى يا فلان فرماندار و اصولاً بعضى جهات منفى، خطرى باشد. در زمان حضرت امير هم قاضىاش و فرماندارش خلاف مىكرده است، اين اجتناب ناپذير است. الآن اسلام در دست ماست و روحانيون از همه بيشتر مسئوليت دارند، زيرا مردم دنبال آنها حركت مىكنند. در اين شرايط وقتى كه شما مشكلات و فعاليتها را روى هم حساب كنيد، خواهيد ديد كه در كنار اين مشكلات و فعاليتها كسى تقصير ندارد و نمىخواهد اسلام و احكام اسلام را از بين ببرد. گرفتارى زياد است، گرفتارى جنگ، گرفتارى خرابيها، گرفتارى آوارگان از همۀ اطراف. و بالاخره كارهايى كه در اين مدت براى فقرا و مستضعفين انجام شده است قابل مقايسه با سابق نيست. البته شكى نيست كه خلاف هم هست، ولى اين طور نيست كه با اين خلافها ما لطمۀ اساسى ببينيم، بلكه از اينكه ما اختلاف داشته باشيم لطمه مىبينيم. لزوم تحمل آراى اجتهادى مجتهدان اگر بنا باشد دولت نتواند كارى انجام بدهد و مجلس نتواند كارى انجام بدهد، ما لطمه ديده و كارها زمين مىماند. اين طور نيست كه يكى بهتر از اينها پيدا بشود كه بهتر بتواند اداره كند. هر كدام از اينها در جاى خودشان آن قدرى كه زحمت كشيدهاند، با اخلاص بوده است. و آنها كه مشغول كارند انسانهاى مخلصى هستند، البته ممكن است داخل آنها افراد بدى هم باشند. مسئلۀ ديگر اينكه ممكن است برداشتهاى اشخاص با ما مخالف باشد و ما باب اجتهاد را نمىتوانيم ببنديم. هميشه اجتهاد بوده، هست و خواهد بود، و حال آنكه مسائلى كه امروز پيش آمده است با مسائل سابق خيلى فرق مىكند. و برداشتها از احكام اسلام مختلف است. ما نبايد بر سر برداشتها دعوا بكنيم. و حاصل اينكه شما جامعۀ مدرسين محترم، بايد دنبال اين باشيد كه اگر كسى نزد شما آمد و كارشكنى كرد، تحت تأثير واقع نشويد، و ملاحظه كنيد كه مشكلات چيست. و اگر بخواهيم به حرف يك دسته كه مثلاً در مجلس هستند بگوييم اين دولت نه، اين رئيس مجلس يا اين نخستوزير يا اين رئيس جمهور نه، چه خواهد شد؟ و اصولاً ما افرادى را داريم كه از عالم غيب بيايند و كارها را آن طورى كه مطابق ميل ماست، صددرصد انجام بدهند؟! اين در تمام دنيا پيدا نمىشود. و وضع ما جورى است كه اگر بخواهيم آن را به هم زنيم صدمه مىخوريم، يعنى جمهورى اسلامى صدمه مىخورد. من عقيدهام بر اين است كه هيچ كدام از افرادى كه آنها را مىشناسم نمىخواهند كار خلافى انجام بدهند، منتها گاهى تشخيص ناقص است. و شما آقايان پشتيبانى و هدايت كنيد، چرا كه پشتيبانى شما مؤثر است. و مابايد موارد مثبت را رو به اثبات بيشتر و موارد منفى را كم كنيم. اگر خداى نخواسته، بين جامعۀ مدرسين با دولت يا جامعه با مجلس يا مجلس با دولت اختلاف پيدا بشود، شكست مىخوريم. اما اگر همه با هم باشيم، همان طور كه تا به حال بودهايم، و شما در تبليغات و وعاظ در منابر و علما در مساجد مردم را دعوت به وحدت كنند، اين جمهورى باقى مىماند و امور بتدريج درست مىشود. ما هم ميل داريم كه احكام اسلام صددرصد اجرا شود، ولى اين طور نيست كه كسى قدرت داشته باشد و نكند. بايد قدرت دولت و حجم كار آنها را ببينيم چقدر است، و بسنجيم كه اگر من جاى او باشم چه مىتوانم بكنم، اگر نخست وزير را برداريم، جنابعالى را نخست وزير بكنيم چقدر مىتوانيد كار بكنيد؟ حساب كار را با حساب قدرت بايد بسنجيد و مسائل را بايد دوستانه حل نمود. اين نظرى است كه من از اول داشته و دارم و بعد از اين هم خواهم داشت. خيرخواه باشيم نه انتقامجو بنابراين، اميدوارم همان طور كه شما آقايان با انقلاب بودهايد، انقلاب را برپا كردهايد، همين طور به پيش برويد و نصيحت كنيد. مسئلۀ نصيحت يك مسئله است، انتقامگيرى مسئلۀ ديگر. براى مردم و دولت و مسئولين و مجلس بايد ناصح بود، نه مقابله كرد. زيرا اگر شما با من و من با شما مقابله كنيم، غير از اينكه ديگران سوءاستفاده كنند چيزى به دست نمىآيد. شما ببينيد خارجيها يك كلمه را مىگيرند و چيزى از توى آن بيرون مىآورند كه بر ما غلبه كنند، مثلاً مىگويند: «ايرانىها ادعا مىكنند ما با گروگانگيرى مخالفيم، اما چون اينها ضد امريكا هستند اين حرف معنا ندارد». و ديديد كه امريكا در همين قضيۀ گروگانگيرى كه گرفتار شده است چقدر به اين طرف و آن طرف متوسل شده است. از اول هياهو به راهانداختند كه ما دخالت نظامىمىكنيم، بعداً رئيس جمهور امريكا به التماس و گدايى و دريوزگى افتاده است و به اين طرف و آن طرف مىزند كه مسئله را حل كند ولى نتوانست. و عده اى از آن طرف ايستاده و مىگويند: «بايد به شرايط ما عمل شود» و ما بايد خيلى مواظب باشيم؛ غير از اينكه ما را از داخل بپوسانند كار ديگرى نمىتوانند بكنند. مطلب ديگرى كه كراراً عرض كردهام، مسئلۀ تدريس و فقه است كه هر چه مىتوانيد آن را تقويت كنيد. اسلام با فقه و احكام فقه باقى مانده است، بايد عدهاى كارها را انجام داده و عدهاى هم مشغول بحث و درس بشوند. خداوند همۀ شما را حفظ و سلامت فرمايد. والسلام عليكم و رحمةاللّه