عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
[بسم اللّه الرحمن الرحيم] بعثت رسول اكرم بزرگترين حادثه تاريخ بشريت اين عيد سعيد بزرگ را به همۀ ملت ايران و تمام مسلمين و شما آقايان حاضر تبريك عرض مى‌كنم. زمانها خودشان هيچ مزيتى ندارند بعضى بر بعض؛ زمان يك موجود سارى متحرك است، متعيّن و هيچ فرق ما بين قطعه‌اى با قطعه‌اى ديگر نيست. شرافت زمانها يا نحوست زمانها به واسطۀ قضايايى است كه در آنها واقع مى‌شود. اگر شرافت زمان به واسطۀ حادثه‌اى است كه در آن زمان واقع مى‌شود، بايد عرض كنم كه روز بعثت رسول اكرم در سرتاسر دهر؛ «مِنَ الازَلِ اِلَى الاَبَد»، روزى شريفتر از آن نيست؛ براى اينكه حادثه‌اى بزرگتر از اين حادثه اتفاق نيفتاده. حوادث بسيار بزرگ در دنيا اتفاق افتاده است؛ بعثت انبياى بزرگ، انبياى اولوالعزم و بسيارى از حوادث بسيار بزرگ، لكن حادثه‌اى بزرگتر از بعثت رسول اكرم نشده است و تصور هم ندارد كه بشود؛ زيرا كه، بزرگتر از رسول اكرم در عالمِ وجود نيست غير از ذات مقدس حق تعالى و حادثه‌اى بزرگتر از بعثت او هم نيست؛ بعثتى كه بعثت «رسول ختمى» است و بزرگترين شخصيتهاى عالم امكان و بزرگترين قوانين الهى. و اين حادثه در يك همچو روزى اتفاق افتاده است و اين روز را بزرگ كرده است و شريف. و همچو روزى ما ديگر در ازل و ابد نداريم و نخواهيم داشت. لهذا، اين روز را بر همۀ مسلمين و بر همۀ مستضعفين جهان تبريك عرض مى‌كنم. فهم صحيح اسلام توسط انسان كامل از اسلام و بعثت رسول اكرم برداشتهاى مختلفى است به حسب آن چيزهايى كه در برداشت كننده موجود است. انسانها مختلفند در ديد خودشان و به واسطۀ اختلاف در ديد، اختلاف در برداشتها هم مى‌شود. برداشت از رسول اكرم به حسب ديدهاى مختلفى كه در جهان بوده و هست و خواهد بود مختلف است و برداشت از انسان هم به حسب اختلاف نظرها و اختلاف ديدها مختلف است و برداشت از قرآن هم به حسب همين اختلاف مختلف است و برداشت از احكام اسلام هم و اسلام هم مختلف. هر ديدى محدود به حدود آن كسى است كه آن ديد را دارد. انسان يك موجودى است محدود؛ لكن قابل حركت الى غيرمتناهى [است]. و ديد انسانِ موجود محدود است، مگر آنكه ديد انسان غيرمتناهى باشد. انسان غيرمتناهى در كمال، غيرمتناهى در جلال و جمال، ديد غيرمتناهى دارد و آن مى‌تواند از اسلام و از انسان و از بعثت و از رسول اكرم و از عالم، برداشت صحيح بكند. از انسان بزرگ كه گذشت، از انسان كامل كه گذشت، تمام ديدهايى كه در بشر هست، در انسانها هست، همه محدود است و برداشت صحيح نه از اسلام و نه از قرآن و نه از بعثت و نه از رسول اكرم و نه از انسان به طورى كه هست مى‌توانند برداشت كنند. محدود نمى‌تواند غير محدود را در حيطه بياورد، مگر خودش هم غير محدود [بشود]. انسانِ كامل غير محدود، انسان كاملى كه در همۀ صفات غير محدود است و ظل ذات اقدس الهى است، اين مى‌تواند از اسلام آنطور كه هست برداشت كند و از انسان آنطور كه هست و از بعثت آنطور كه هست و از قرآن آنطور كه هست و از عالَم آنطور كه هست. ديگران به حسب مراتب وجودشان، به حسب مراتب كمالشان برداشتهايى دارند، لكن محدود است. بايد خودشان سِير بكنند و مراتب كمال را يكى پس از ديگرى به آن برسند و به اندازۀ كمالى كه پيدا مى‌كنند از اين حقايق و مِن جمله بعثت برداشت ـ به حسب آن مقدار از كمال كه دارند ـ بكنند. رسول خدا ـ صلّى اللّه عليه و آله و سلم ـ انسان كاملى است كه در رأس مخروطۀ اين عالَم واقع است. ذات مقدس حق تعالى كه غيب است و در عين حال ظاهر است، مستجمع همۀ كمال به طور غير متناهى است، در رسول اكرم متجلى است به تمام اسما و صفات و در قرآن متجلى است به تمام اسما و صفات. مأموريت انبياء در تربيت و تكامل انسان و روز بعثت روزى است كه خداى تبارك و تعالى، موجود كاملى كه از او كاملتر نيست و نمى‌شود باشد مأمور كرد كه تكميل كند موجودات را، انسانها را كه ابتدائاً يك موجود ضعيف ناقص هست، لكن قابل اين است كه ترقى كند، انسان را مترقى كند. ابعاد انسان، ابعاد همۀ عالم است و اسلام براى تربيت انسان در همۀ ابعاد است. برداشتهاى مختلفى كه از اسلام شده است به حسب نظرهاى مختلفى كه صاحب نظرها داشتند و بينشى كه داشتند، بسيار اختلاف هست و هيچ كدامش نرسيده است به حدى كه اسلام را بشناسد يا انسان را بشناسد يا رسول اكرم را بشناسد يا عالَم را بشناسد، همه‌شان در يك سطح محدود هستند. چه بسا اشخاصى كه خيال مى‌كنند كه پيغمبر اكرم كه آمده است، يا ساير انبيايى كه خداى تبارك و تعالى فرستاده است، براى اين است كه مردم را از اين ظلمها و بى‌عدالتيها و امثال اين نجات بدهد و مأموريت همين است كه عدالت ايجاد كند در اجتماع و در افراد و مأموريت به همين قدر بيشتر نيست. چه بسا اشخاصى كه اقتصاد را يك مسئلۀ با اهميتى تلقى مى‌كنند، مأموريت انبيا را محدود به اين بكند، كه اينها آمده‌اند مردم را به يك شكم سير و يك زندگى رفاه برسانند و همين است مأموريت انبيا. و چه بسا اشخاصى كه به حسب ديد عرفانى كه دارند، بعثت انبيا را محدود مى‌كنند به اينكه براى بسط معارف الهى است و غير از اين بعثت چيزى نيست. و همين طور فلاسفه يك طور فكر مى‌كنند. فقهاى اسلام، ... ملتها يك طور فكر مى‌كنند، روشنفكرها يك طور فكر مى‌كنند و مؤمنين هم هر كدام به يك نحو فكرى دارند و همه قاصرند از رسيدن به آنچه كه هست. اين روايتى كه وارد شده است: مَنْ عَرَفَ نَفْسَهُ فَقَدْ عَرَفَ رَبَّهُ۱ ، اين به ما مى‌فهماند كه انسان آنطور موجودى است كه اگر شناخته بشود، شناسايى خدا با اين است؛ نسبت به هيچ موجودى اين مطلب صادق نيست. ربّ انسان را كسى نمى‌تواند بشناسد الاّ اينكه خودش را بشناسد و خودشناسايى كه دنبالش خداشناسى است حاصل نمى‌شود مگر براى كُلّ اولياى خدا. و گمان نبايد بشود كه اسلام آمده است براى اينكه، اين دنيا را اداره بكند، يا آمده است فقط براى اينكه مردم را متوجه به آخرت بكند، يا آمده است كه مردم را آشناى به معارف الهيه بكند. محدود كردن، هر چه باشد خلاف واقعيت است. انسان غيرمحدود است و مربى انسان غيرمحدود است و نسخۀ تربيت انسان كه قرآن است غيرمحدود است؛ نه محدود به عالَم طبيعت و ماده است، نه محدود به عالَم غيب است، نه محدود به عالَم تجرد است، همه چيز است. ربّ رسول، مربّى كامل تربيت مى‌گويند: اول سوره‌اى هم كه به پيغمبر وارد شده است: اقرأ بِاسْمِ رَبِّكَ۲ نگفته است «اقرأ باسم اللّه»، نگفته است «اقرأ باسم الناس»، فرموده اِقْرأ بِاسْمِ رَبِّكَ؛ يعنى، ربّ رسول؛ يعنى، آنكه تربيت كرده است رسول اكرم را؛ يعنى، خداى تبارك و تعالى به تمام اسما و صفات، با تمام اسما و صفات. اينكه ربّ رسول اكرم است، انسان كامل است. ذات مقدس حق تعالى با تمام اسما و صفات است و اسما و صفات حق تعالى احاطه بر تمام موجودات دارد و با يك تعبير ديگر همۀ موجودات ظهور اسما و صفات الهى هستند. و خداى تبارك و تعالى كه امر مى‌فرمايد كه: اِقْرَأ بِاسْمِ رَبِّكَ؛ يعنى، به اين اسمى كه تمام اسما و صفات در آن است و مربى به تمام معناى تربيت در عالم طبيعت، تربيت در عالَم ماوراى طبيعت، تربيتهاى مناسب با عالَم مجردات، با عالَم جبروت، با تمام عوالم، اين ربّ رسول است. و پيغمبر هم مأمور است كه قرائت بكند و اول چيزى كه به او حسب اين روايت امر شده است، امر به قرائت است و تعليم [و ]تربيت. كانّه مى‌خواهد بفرمايد كه آن ربّى كه ربّ تو است و احاطه به همۀ موجودات دارد، تو بايد قرائت كنى و تربيت كنى مردم را به آن راه، همان ربّ رسول آن هم ربّ رسول خاتم؛ پيغمبر مأمورند كه مردم را دعوت كنند به ربّ رسول، به ربّ رسول اكرم و ربّ رسول خاتم. و قرآن براى همين آمده است و اسلام براى همين آمده است كه تربيت كند انسانها را كه اگر تربيت برايشان نباشد، از همۀ حيوانات درنده‌تر [و] موذيتر است. انسان يك همچه موجودى است كه اگر در تحت تربيت واقع نشود، هيچ حيوانى در عالَم، هيچ موجودى در عالَم به خطرناكى اين موجود نيست و به موذيگرى اين موجود نيست. همۀ انبيا كه آمدند، براى تربيت اين موجودند كه اگر سرخود باشد عالَم را به هم مى‌زند، و مع‌الأسف انبيا هم موفق نشدند به اينكه مأموريت خودشان را تحقق بدهند. وَالْعَصْرِ، اِنَّ الاِْنْسانَ لَفى خُسْرٍ؛۳ عصر هم محتمل است كه در اين زمان حضرت مهدى ـ سلام‌اللّه عليه ـ باشد، يا انسان كامل باشد كه مصداق بزرگش رسول اكرم و ائمه هدى، و در عصر ما حضرت مهدى ـ سلام‌اللّه عليه ـ است. قسم به عصارۀ موجودات عصر؛ فشردۀ موجودات، اينكه فشردۀ همه عوالم است، يك نسخه‌اى است، نسخۀ تمام عالَم. همۀ عالَم در اين موجود، در اين انسان كامل، عصاره است و خدا به اين عصاره قسم مى‌خورد و مى‌فرمايد كه: اِنَّ الاِْنْسانَ لَفى خُسْرٍ؛ انسان در خسارت است، انسان شقى است. اِلاَّ الَّذينَ امَنُوا؛۴ يعنى، الاّ آن اشخاصى كه تحت تربيت واقع شده‌اند، نه اسلموا، آمنوا؛ مؤمنها، غير اشخاصى كه در تحت تربيت انبياى عظام واقع شدند و در اين زمان در تحت تربيت رسول اكرم واقع شده‌اند، همه‌شان خسارت دارند، در زيان و خُسر هستند. مستثنى فقط مؤمنين‌اند. كه مؤمنين البته داراى اين صفات هم هستند: وَعَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ تَواصَوْا بِالْحَقِّ وَ تَواصَوْا بِالصَّبْرِ۵ اين استثناست، مابقى همۀ ما ديگر در خسران هستيم. و اسلام آمده است كه همۀ اين خسارتمندها را، همۀ اين ناقصها را بياورد در اين جمعيت مؤمنين. اسلام نيامده است كه جنگ بكند. اسلام نيامده است كه كشورگيرى بكند. نيامده است كه فتح بكند. اسلام و ساير اديان حَقه آمده‌اند كه مردم را از اين خسران بيرون كنند و وارد كنند در اين حصار ايمان و مع‌الأسف موفق نشدند. كوشش خودشان را كردند و موفق نشدند الاّ مقدارى. انبياء منشأ كمال موجود انسانيت اين مقدار از كمال هم كه در انسانها در عالَم هست به تبع انبياست. اگر انبيا نيامده بودند، شايد همۀ مردم، الاّ نادرى، همه‌شان مثل حيوانات جنگل و بدتر از او به جان هم مى‌افتادند. حالا هم مى‌بينيد كه آنهايى كه به اين حصار ايمان نزديكترند از اين جنايات دورترند. حالا هم كه شما در دادگستريهاى عالم و در محكمه‌هاى قضايى همه جا مراجعه كنيد، مؤمنها پرونده‌اى اينجا ندارند. پرونده مال آنهايى است كه ايمان ندارند. پرونده‌هاى قتل و پرونده‌هاى دزدى و فحشا و امثال ذلك مال آنهايى است كه ايمان به اسلام يا ايمان به خدا ندارند. اين مقدار هم توفيق زيادى است كه گروههاى زيادى از انسان را تربيت كردند ولو همين مقدار از تربيت و اگر اين تربيت نبود، همه كارتر بودند و همه هيتلر بودند. تربيتهاى انبيا [است] كه نجات داده اين مردم را از حد حيوانيت و آن جنونى كه انسان دارد در قدرت‌طلبى و شهوترانى. باز يك مقدار، مقدار زيادى توفيق حاصل شده، لكن باز توفيقى كه آنها مى‌خواستند نشده، اينكه انبيا مى‌خواستند باز نشده. پيغمبر غصه مى‌خورد براى اينكه، دعوت مى‌كند و اجابت كم مى‌شود؛ فَلَعَلَّكَ باخِعٌ نَّفْسَكَ.۶ و يكى از غصه‌هاى انبيا هم همين است كه تعليماتشان را نتوانستند به ثمر برسانند به آنطورى كه تعليم اقتضا مى‌كند. پيغمبر مى‌خواست همۀ مردم را على بن ابيطالب كند ولى نمى‌شد. و اگر بعثت پيغمبر هيچ ثمره‌اى نداشت الاّ وجود على بن ابيطالب و وجود امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ اين هم توفيق بسيار بزرگى بود. اگر خداى تبارك و تعالى، پيغمبر را بعث مى‌كرد براى ساختن يك همچه انسانهاى كامل، سزاوار بود؛ لكن آنها مى‌خواستند كه همه آنطور بشوند، آن توفيق حاصل نشد. اسلام يك قوانينى است كه انسان مى‌خواهد درست كند. قرآن هم كتاب انسان‌سازى است، مى‌خواهد انسان درست كند. پيغمبر هم از اوّلى كه مبعوث شد تا آخر، وقتى كه از دنيا تشريف بردند در صدد اين بود كه آدم درست كند. در فكر اين بود. تمام جنگهايى كه در اسلام واقع شده براى اين بوده است كه اين جنگليها و وحشيها را وارد كنند در حصار ايمان، قدرت‌طلبى تو كار نبوده و لهذا، در سيرۀ نبى‌اكرم و ساير انبيا و اولياى بزرگ، حضرت امير ـ سلام‌اللّه عليه ـ اولياى بزرگ، در سيرۀ آنها مى‌بينيم كه اصل قضيه قدرت‌طلبى در كار نبوده و اگر براى اداى وظيفه نبود و براى ساختن اين انسانها نبود، حتى اين خلافت ظاهرى را هم قبول نمى‌كردند، مى‌رفتند كنار؛ اما تكليف بود. تكليف خداست بايد قبول كند تا بتواند آن مقدارى كه مى‌تواند انسان درست كند، مع‌الأسف، نتوانست معاويه را آدم كند، چنانكه پيغمبر نتوانست ابوجهل و ابولهب۷ و اين صنف جمعيت را آدم كند، اميرالمؤمنين هم نتوانست معاويه و اتباع معاويه را آدم كند، اما آمدند براى اين كار. گمان نشود كه اسلام شمشير كشيده است براى اينكه قدرت پيدا كند مثل ساير حكومتها، حكومت اسلامى اين جورى نيست. اگر كسى براى قدرت اقدام بكند، و براى تحصيل قدرت شمشير بكشد، اين از اسلام دور است، اين وارد در اسلام نشده است، ظاهراً مسلم است اما آن ايمانى كه بايد داشته باشد ندارد. انبيا آمده‌اند براى اينكه اين قدرتها را بشكنند، اين قدرتهاى شيطانى را سركوب كنند و نبى‌اكرم هم آمده بودند و آمدند براى اينكه اين قدرتها را بشكنند. اين يكى از كارهايى است كه انبيا دارند، نه اينكه فقط اين است. كار مهم انبيا اين است كه مردم را برسانند به آن نقطۀ كمال و ساير كارها وسيله است. غايت، كمال مطلق است. انبيا مى‌خواهند كه همۀ مردم بشوند مثل اميرالمؤمنين ـ سلام اللّه عليه ـ لكن نمى‌شود، توفيق پيدا نمى‌كنند. اينطور نيست كه انبيا براى دنيا آمده باشند. دنيا يك وسيله‌اى است براى كمال؛ چنانكه اهل دنيا هم اين وسيله را به ضد كمال استعمال مى‌كنند. جنگ على بن ابيطالب با جنگ معاويه ماهيتاً فرق دارد، ذاتاً فرق دارد؛ يكى شمشير مى‌كشد و ظل‌اللّه است؛ ظل خداست. يكى شمشير مى‌كشد و ظل شيطان است، ماهيتاً اين دو تا با هم فرق دارند. آنكه براى قدرت‌طلبى و شيطنت فعاليت مى‌كند با آنكه براى خدا فعاليت مى‌كند، ذاتاً اين دو تا با هم فرق دارند و كارهايشان ذاتاً فرق دارد. انبيا براى ثروت و قدرت و دنيا و رسيدن به دنيا و رسيدن به حكومت ابداً يك قدم برنداشتند. و اگر كسى گمان كند كه انبيا يا اولياى بزرگ قدمى براى مَسند برداشتند، اين نمى‌شناسد آنها را؛ اين انبيا را نشناخته. مَسندها همه در نظر انبيا پوچ است و قدرتها همه پوچ. اهميت و ارزش والاى قرض الحسنه در اعمالى كه ما انجام مى‌دهيم و شما آقايان هم يك مصداق خوبش را داريد انجام مى‌دهيد و آن تكفل صندوقهاى قرض‌الحسنه [است]، گاهى عمل، خوب عملى است؛ نماز، ديگر از اعمال بسيار بزرگ است، لكن نمازگزار بد است، نماز خوب است، نمازگزار اين را به ريا انجام مى‌دهد، جهنم مى‌رود، با نمازش جهنم مى‌رود. صندوق قرض‌الحسنه خوب است، صندوقدار خيلى كارش مشكل است، جديت كنيد كه صندوقدار امينى باشيد و صندوقدارى باشيد كه براى ملت خودتان، براى مستمندان خودتان بافايده باشيد و قصد اينكه به آنها يك مثلاً چيزى هم بفروشيد نداشته باشيد. براى خدا كار كنيد و امانت را حفظ. اين پولهايى كه مردم به صندوق قرض‌الحسنه مى‌دهند، اينها يك امانتهايى است دست صندوقدارها. من هيچيك از آقايان را هم نمى‌شناسم، بله، بعضى آقايان را مى‌شناسم، نمى‌دانم كه اين بعضى آقايان واردند در اين زمينه، يا مِن باب اتفاق آمدند؛ لكن به عنوان صندوقدار كسى را نمى‌شناسم. شما همه خودتان مى‌شناسيد خودتان را، هر آدمى خودش را خوب مى‌شناسد؛ يعنى، نه به آن خوبى كه مراتب كمال را بشناسد، راجع به‌اعمالش خودش مى‌داند دارد چه مى‌كند. شماها هم مى‌دانيد كه در اين امانت آيا چه مى‌كنيد؛ آيا به آنطورى كه رضاى خداست عمل مى‌كنيد؟ و ان‌شاءاللّه اميدوارم عمل بكنيد. و اگر خداى نخواسته قصورى در اين امر داريد، جبران كنيد. كار، بسيار كار خوبى است، مسئوليتش هم بسيار زياد است. كار هر چه بزرگتر باشد مسئوليت هم به حجم آن بزرگ است. قرض الحسنه از اعمال بسيار خوب است و بهتر از همين طور پول دادن است و نكته‌اش هم، شايد يكى از نكته‌هايش هم اين باشد كه در قرض الحسنه، فعاليت دنبالش هست، در مجانى، شايد گدا درست كردن باشد، از اين جهت، اين يك فعاليتى ايجاد مى‌كند. آن كسى كه قرض مى‌كند و موظف است كه بدهد اين به فعاليت مى‌افتد كه در وقت خودش بتواند قرضش را ادا كند و بعد هم مازادى كه پيدا كرده است ادامه بدهد به كار خودش؛ لكن آن كسى كه نشسته كنار كوچه و از مردم [گدايى] مى‌خواهد، آن هيچ وقت در فكر اين نيست كه يك كارى بكند؛ براى اينكه ديگر مطالبى ندارد، كسى نمى‌آيد از او مطالبه كند كه اين كه گرفتى بده. قرض بسيار اهميت دارد و قرض الحسنه بسيار اهميت دارد و در كمتر گناهانى است كه به اندازۀ ربا در قرآن و سنت به او اهميت داده شده باشد و او را مطرود كرده باشد، و نكته‌اش هم اين است كه اگر ربا رواج بگيرد، فعاليت كم مى‌شود. يكى از نكاتش [اين است كه] در مقابل كار نيست اين سودى كه مى‌برد، آن توى خانه‌اش نشسته يا عياشى مى‌كند و پولش دارد مى‌زايد. يك همچو چيزى را كه بخواهد ربا بگيرد آدم و تحميل بكند به مسلمين، اين از يك طرف يك ظلمى است به حسب آيۀ شريفه كه تعبير به ظلم كرده است، و از يك طرف ديگر بيكارى درست مى‌كند. اين پول بايد راه بيفتد وكار انجام بگيرد از آن و رزق پيدا بكند. اينها پول را همين طور مى‌گذارندش آنجا دست يك كسى و مى‌خواهند اين پول بزايد براى خودشان بدون كار و اين در جامعه فساد بزرگى است و اين را ظلم گفته است قرآن شريف: لاتَظْلِمُونَ ولاتُظْلَمونَ؛ آنطور تشبيه كرده است فَأذَنُوا بِحَرْبٍ مِنَ اللّه،۸ اين اهميت زياد دارد. و به همان اندازه‌اى كه قرض به ربا محكوم است به همان اندازه قرض به حسنه و بدون ربا و همين طور قرض دادن به همان اندازه مطلوب است. توصيه به برخورد مناسب و خوب با قرض‌گيرنده و شما تكفل به يك امر بسيار بزرگى كرديد و ان‌شاءاللّه با اعمال شما و امثال شما ربا از مملكت اسلامى كوچ مى‌كند. لكن توجه به خودتان بايد داشته باشيد. هر شخصى بايد خودش را محاسبه كند. يكى از منازل سِير، محاسبۀ آدم است كه انسان مراقبت از خودش بكند در روز كه مشغول عمل است كه خلاف نكند، شب هم كه، آخر شب هم كه مى‌رود منزل از خودش محاسبه كند، مثل يك كسى كه از او استنطاق مى‌خواهد بكند، بازرسى مى‌كند. خودش بازرسى كند، ببيند كه امروز چه كرده است. شما از خودتان هر شب بازرسى كنيد و ببينيد با اين صندوق چه عمل كرديد. آيا اين بيچاره‌اى كه آمده قرض بگيرد با تلخى با او روبه‌رو شديد؟ خيلى اين اهميت دارد. ممكن است كه يك نفر آدم هم قرض بدهد، مجانى هم بدهد، قرض الحسنه بدهد، لكن ترشرويى كند؛ يعنى، قلب اين قرض‌گيرنده را آزرده كند و اين قلب محل تجلى خداست. قرض كه مى‌دهيد با خوشرويى، زود عملش را انجام بدهيد، مثل ادارات دولتى نباشد. زود كار را انجام بدهيد با خوشرويى، با بشاشت، با احترام. آنكه آمده است قرض مى‌كند خوب يك نقيصه‌اى در خودش مى‌بيند. به واسطۀ اين نقيصه شايد يك خجالتى براى خودش خيال بكند و حال آنكه نه فقر خجالت دارد و نه قرض خجالت دارد؛ لكن خوب، يك احساس حقارتى ممكن است بكند. شما با اعمالتان رفع كنيد اين را. شمايى كه متكفل قرض الحسنه دادن هستيد، با خوشرويى و عمل خوب اين نقيصه‌اى كه آن آدم در خودش مثلاً مى‌بيند و حقارتى كه شايد در خودش مى‌بيند، شما او را رفع كنيد، آن از قرض الحسنه دادن بالاتر است، حسنۀ او از قرض‌الحسنه دادن بالاتر [است]. دلجويى از مستمندان و از ضعفا و از مستضعفان از اعمال ديگر محتمل است بسيار بزرگتر باشد. و شما در حالى كه آن عبادت را انجام مى‌دهيد كه متكفل شديد براى يك عبادتى كه قرض الحسنه بدهيد و صندوق راباز كنيد به روى اشخاص احتياجدار، اين مطلب، اين عبادت بزرگ را هم انجام بدهيد. اين عبادت بزرگ كه دلجويى از يك نفر انسان، از يك نفرى كه ممكن است از خود شما شريفتر باشد و شما نمى‌دانيد. ممكن است از خود شما ايمانش به خدا بالاتر باشد و شما مطلع نيستيد، دلجويى از اين، از آن كارِ ديگرتان، بالاتر است و اگر كسى صدقه بدهد و منت بگذارد، مطرود است، پيش خدا مطرود است اين صدقه، اصلاً مطرود است. بايد انسان در فكر اين باشد كه خودش را مهذب كند، تهذيب كند خودش را. و من ازخداى تبارك و تعالى مى‌خواهم كه همۀ ما، همۀ ملت ما متوجه به اسلام باشند و همه منزه باشند از صفات بد. حفظ نظام اسلامى با تلاش براى سازندگى و پيشرفت واخيراً، عرض مى‌كنم كه سستى در اين نهضت نكنيد. شما بين راه هستيد و اين راه را باقدرت، با تصميم، با ارادت، با مشت محكم به پيش ببريد اين نهضت را ومادامى كه مشت شما گره كرده است آسيبى به شما نخواهد رسيد. مشت خودتان را باز نكنيد. رفتن دنبال اينكه فلان كار را كى انجام خوب مى‌دهد، كى انجام بد مى‌دهد و من چه مى‌خواستم به من نرسيده، من خانه مى‌خواستم به من نرسيده، اين مشت گره‌كرده را بازكردن است. مشت خودتان را پيش خداى تبارك و تعالى باز نكنيد؛ به همان طورى [باشد] كه در اول نهضت گره كرده بوديد مشت را و هيچ اعتنا نداشتيد به اينكه به يك منصبى برسيد. و جوانها را زنها [در راه خدا] دادند و هيچ نظرى نداشتند كه برايشان يك چيزى پيدا بشود، براى خدا بـود و شما هم همه براى خدا عمل مى‌كرديد، اين را حفظش كنيد. اين مشت گره كرده را همان طور گره كرده نگه داريد. و در مقابل قدرتهايى كه هستش از اين قدرتها نترسيد. اينها قدرتهايى هستند كه پيش آن قدرتى كه شما اتكال به آن داريد هيچ نيست، هيچ نيست. اين همه كوشش هم كه دارند مى‌كنند و از همۀ اطراف دارند كوششها مى‌كنند براى اينكه اين جمهورى اسلامى را نگذارند به محتواى حقيقى خودش برسد، موفق نمى‌شوند. ملت ما تصميم خودش را گرفتـه است. اگر چهار نفر هم پيدا بشوند كه برخلاف مسير ملت هستند اينها چيزى نيستند، اينها قابل ذكر اصلاً نيستند. و با اين همتى كه ملت ما كرده است و الآن هم بحمداللّه محفوظ است آن اراده و عزمشان، ما پيروزى را ان‌شاءاللّه با تمام حدودش، با تمام وجودش ادراك مى‌كنيم. شما بناى براين داشته باشيد كه اين نهضت را پيش ببريد. پيش بردن نهضت براى آن اشخاصى كه در كارخانه‌ها كار مى‌كنند اين است كه كار كنند، از كارشان ندزدند، آنهايى هم كه در صحراها و درمحل زراعت كار مى‌كنند كار كنند وملت ما هم به اين كشاورزها كه زحمت كشيدند، و ازقرارى كه مى‌گويند بسيار زياد امسال كار كردند، لكن ممكن است نتوانند خودشان [محصولشان را] جمع بكنند، يا شياطين نگذارند كه اينها جمع بكنند، بايد كمك بكنند. اين نهضت بايد اينطور پيش برود. اگر شما توانستيد كه زراعت خودتان را و صنعت خودتان را و فرهنگ خودتان را و اينها را درست بكنيد، اين نهضت را تا يك حدودى پيش برديد. و من اميدوارم كه اين نهضت، يك نهضت نفسانى هم باشد، روحانى هم باشد. و همان طورى كه كارهاى زراعى و ديگر كارها انجام مى‌گيرد مجاهده با نفس هم انجام بگيرد. و همان طورى كه در اول نهضت تحول بزرگى براى ملت ما حاصل شد، اين تحول محفوظ باشد و رو به كمال برود. از هيچ بوقى نترسيد؛ اينها همه، اين حرفهايى را كه آقاى كارتر مى‌فرمايند، اينها يك بوقى است، يك طبلِ ميان تهى است. دنيا اينها را محكوم كرده است. دنيا الآن دنياى آزاد و بيدار دنبال شماست. نهضت شما پيش دنيا يك معجزه است، اين نهضت را با همين بُعد اعجازى‌اش حفظ كنيد و با اتكال به خدا و وحدت كلمه پيش برويد. و من اميدوارم كه ما به مطلوب حقيقى برسيم و متصل بشود اين نهضت به نهضت بزرگ اسلامى و آن نهضت ولى عصر ـ سلام اللّه عليه ـ هست. خداوند همۀ شما را موفق و مؤيد كند وملت ما را به‌پيش ببرد و كسانى كه با ما مخالف هستند تأديب كند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه و بركاته
عنوان :
مبعث رسول اکرم (ص) و عظمت آن اهمیت و ارزش والاى قرض‌الحسنه
مرجع :
صحیفه امام (۱۲) صفحه ۴۳۹
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۰۳-۲۱
حضار :
مدیران صندوقهاى قرض الحسنه
