

بسم اللّه الرحمن الرحيم كارتر و شاه [بنابر نظر كارتر] دموكراسى تند![در ايران] همين معنى، اسباب اين شده است كه مخالفتهاى چپ و راست شروع شده است؛ و باز گفتند كه من بنا ندارم در امور داخلى ايران دخالت بكنم و سابقاً هم گفته بودند كه يك اجتماع مترقى، ايشان در ايران يك جامعۀ مترقى، در ايران درست كرده است. چند جمله دارد حرفهاى كارتر: يكى اينكه «يك دموكراسى تند قاطع در ايران به دست شاه عمل شده!» اين يك جمله. يك جمله اينكه «دموكراسى يك جامعۀ مترقى شاه در ايران بنيانگذارى كرده است!» و يك جملۀ ديگر اينكه، جملۀ سومش اينكه «من بنا ندارم دخالت در امور داخلى ايران بكنم». حالا بايد خود ايرانىها در اين سه جملهاى كه ايشان فرمودهاند، خودشان بررسى كنند كه آيا آن جملهاى كه آقاى كارتر فرمودهاند، براى ايرانىها اين را فرمودهاند؟ يا براى دنياى غرب گفتهاند؟ يا براى امريكايىها گفتهاند؟ و يا براى كرهاى از كرات ديگرى كه هنوز بشرش نيامده در زمين!؟ خوب، حالا جملۀ اول ايشان؛ اينكه شاه دموكراسى تند و قاطع در ايران عمل كرده است! اوضاع ايران را از زمانى كه شاه چشمهايش را باز كرده است ـ كه در قنداق بوده است و چشمهايش را باز كرده است ـ در ايران، و پدرش مشغول كار بودند و آن وقتى كه خودش مشغول سلطنت شده است به امر خارجيها و متفقين، تا حالايى كه الآن بالفعل مشغول كار است و الآن در ايران فعلاً مشغولند، آيا اين دموكراسى كه به نحوۀ «تند و قاطع» ايشان عمل كردهاند، اين آزادى كه به نحو «تند و قاطع» به مردم دادهاند، عبارت از اين كارهايى است كه در تمام مدت سلطنت ايشان كردهاند؟ بيايند ببينند كدام يك از اين مجالس قلابى و نمايندگان تحميلى مجالسى كه حق ملت است كه سرنوشت خودشان را به وسيلۀ اين مجالس تعيين كنند، مجلس «شوراى ملى» به اصطلاح و مجلس «سنا»، بيايند ببينند كه از زمانى كه اين سلسله روى كار آمده است، و من از همان اولْ زمان بودم و ديدم؛ يعنى من از آن وقت درك كردم آن وقت را تا حالا كه ما اينجا هستيم و اين وكلا هم در مجالس دارند كار انجام مىدهند، ببينند كه آيا در تمام آن دورههايى كه اين دو نفر به قدرت رسيدهاند، كدام روز ما يك انتخاب صحيح، آزاد، كه مردم خودشان بروند در صندوق رأيشان را بيندازند، در كدام دورهها از اين دورههايى كه ما گذرانديم، و خصوصاً اين دورههاى اخيرى كه اين آقايى كه «دموكراسى تند» رفتار كرده است، در كدام يك از اين دورهها اين وكلا، وكلاى ملت هستند؟ جز اين است كه با دستور است، منتها خيال مىكنند مردم كه دستور شاه است، و واقع اين است كه با دستور اجانب است؛ يعنى «ليست»ها[از خارج مىآيد]! خود شاه در بعضى از گفتههايش مىگويد كه خوب، ما حالا كه آنطور نيستيم، لكن آن جور بود وضع كه ليستها را از طرف سفارتخانهها، اسمهاى وكلا را، وكلاى خودشان را؛ يعنى آنهايى كه براى آنها كار مىكردند نه براى ملت، شاه گفتند كه ليستها را از سفارتخانهها مىآوردند و مجبور بوديم كه همين ليستها را عمل بكنيم؛ منتها ايشان ادعا مىكنند كه نخير، ديگر حالا يك قدرتى بالاى قدرت ما نيست! ببينند كه اين يك حق مسلم ملت، اين يك حقى كه همۀ عالم مىگويند كه بايد با ملتها باشد و از اساس دموكراسى اين است كه مردم آزاد باشند در اين آراى خودشان، در [انتخاب] وكلاى خودشان كه به مجلس بفرستند؛ سرنوشت يك مملكتى به دست وكلا و اينها هست، و بايد خود مردم سرنوشتشان در دست خودشان باشد، قانون اساسى اين اختيار را داده است به مردم، آيا اين دموكراسى تندى كه، «تند و قاطعى» كه به منطق كارتر، شاه عمل كرده است، اين حق مسلمِ معلومى كه هيچ كس نمىتواند انكار كند كه اين حقْ حق ملت است، از زمانى كه ايشان به سلطنت رسيدهاند يا ايشان را به سلطنت رساندهايد تا حالا ما يك وكلايى داشتهايم؟ از هر شهرى از شهرهاى ايران مىخواهند، بروند سؤال كنند. اين يك مطلبى نيست كه پوشيده باشد. شما برويد از هر شهرى از شهرهاى ايران سؤال كنيد كه آقا اين كسى كه از طرف شما وكيل است، كى است اين؟ چه آدمى است؟ اكثر مردم اصلاً نمىشناسند اينها را! نمىدانند كى هستند اينها. اين ملتى كه بايد سرنوشت خودش را خودش معين كند و بايد وكلاى خودش را خودش تعيين كند، اكثر مردم نمىدانند كه اين كى هست ... وقتى اسمش را مىبرند، نمىشناسند او را! اين معناى «دموكراسى تند قاطع» است كه سلب كرده است اين حق مسلّم معلومِ يك ملت را! سلب آزادى يك شهر اينها بيايند بگويند فلان شهر؛ خوب مركز تهران است، بيايند بگويند كه اين تهران كه مركز است و اساس است و در اينجا اگر بنا باشد يك آزادى باشد، بايد در تهران باشد كه مركز مثلاً سياستمداران و امثال ذلك است، خوب بيايند بگويند كه كدام يك از اين وكلاى تهران، آزاد مردم رفتهاند پشت صندوق و رأى دادهاند به آنها؟ اينكه يك مطلبى نيست كه بشود سرش را پوشانيد. آقاى كارتر براى كى دارد اين حرفها را مىزند؟ براى كرۀ مشترى مىگويد؟ آخر نيامدهاند آنها اينجا كه گوش و چشم بسته باشند؟ براى مردم دنيا مىگويند؟ كدام مردم دنيا اطلاع ندارند از اين معنا؟ كدام مطبوعات دنيا اطلاع از اين معنا ندارند؟ بله، مطبوعات ممكن است بسيارىشان به نفع آقاى كارتر بنويسند كه نه، دموكراسى، آزاد است، مردم آزاد هستند، همه رأى دادهاند، خودشان وكلايشان را تعيين كردهاند، ممكن است بگويند؛ اما هم آنها كه اگر بگويند مىدانند خلاف مىگويند، هم آقاى كارتر مىداند اين را. نه اينكه كارتر نمىداند؛ مىداند كه اين [شاه] چه آدمى است. مىداند خودش [كه] چه آدمى است، مىداند كه چه آدمى را مأمور كرده است؛ مىداند كه مردم به چه گرفتارى گرفتار هستند. سانسور مطبوعات اين راجع به قضيۀ مسلّمى كه بين مردم است كه از اركان آزادى است و عرض مىكنم دموكراسى است. خوب بياييم سراغ مطبوعات. يك رشته هم، رشتۀ مطبوعات است. خوب، همين روزنامههاى فعلى ايران كه آن وقت هر چه مىنوشتند؛ فقط فرمايش «اعليحضرت آريامهر» بود و هر چه مىگفتند؛ ثناخوانى و ثناگويى او بود و از آراى ملت هيچ در آن نبود، الآن دارند مىگويند كه ما آزاد نبوديم! همين روزنامههاى خودشان است. همينهايى كه از خودشان هست الآن دارند مىگويند كه ما در اين چيزهايى كه آن وقت مىنوشتيم آزاد نبوديم. حالا هم نمىگذارندشان آزاد باشند. اين هم يكى از چيزهاست. خوب، كدام روزنامه در زمان سلطنت ايشان ـ حالا سلطنت پدرش كه محلابتلاى ما نيست، آن يا بدتر از اين بود يا مثل اين بود ـ كدام يكى از اين روزنامههايى كه ما داريم، مطبوعاتى كه ما داريم، اينها در زمان سلطنت ايشان، از اولى كه سلطنت را متفقين اعطا كردند به ايشان، تحميل كردند اين آدم را به ملت ايران تا حالا، بيايند ببينند كه كدام يك از اين مطبوعات آزاد بوده است و «اعليحضرت» آزاد كرده است؟ علاوه «اعليحضرت» حالا آزاد كردهاند، خوب در يك سال پيش از اين چطور؟ معلوم مىشود كه يك سال پيش از اين آزادى نبوده و ايشان حالا آزاد كردهاند! اعتراف به عدم آزادى پس ايشان مجرم است، ايشان خيانتكار است، به منطق كارتر خيانتكار است؛ همين كه مىخواهد او را پاكيزه كند و منزهش كند! خوب، ايشان مىگويد كه الآن دموكراسى تند و قاطعى ايشان عمل كرده است و از اين جهت با ايشان مخالف هستند. خوب، اين دموكراسى تند و قاطع را تازگى اعطا كردهاند؛ چنانكه خود شاه هم مىگويد كه ما اعطاى آزادى مىخواهيم بكنيم. يكى نيست بگويد: آقا تو چه كارهاى كه اعطاى آزادى مىخواهى بكنى؟ آزادىاى كه قانون اساسى به مردم داده است؛ شما اعطا مىخواهى بكنى؟ تو چه كاره هستى كه مىخواهى اعطا بكنى؟ تو بر فرض اينكه سلطنت تو هم يك سلطنت قانونى بوده است، و حال اينكه نيست، هيچ وقت سلطنت نبايد بكنى؛ تو در اين مدتى كه در كرسى سلطنتِ غصبِ غاصبانه نشستهاى، همهاش را حكومت كردهاى، هيچ وقت هيچ دولتى خودش اختيار نداشته است كه كارى بكند و همه را تو كردى. همۀ جرمها گردن تو است. پس با همين منطق كارتر كه حالا آزادى داده است و دموكراسى تندى و قاطعى، الآن عمل كرده است؛ اين دليل بر اين است كه ايشان قبل از اين آزادى نداده بوده است و دموكراسى نبوده مملكتش و با قلدرى اين مملكت اداره مىشود و همين جرم است براى شاه كه بايد محاكمه بشود اين آدم. اين آدم به حكم قوانين بايد محاكمه بشود. آن وقتى شاه را محاكمه نمىكردند كه سلطنت بكند فقط، و غير مسئول باشد؛ كسى كه همۀ مسئوليتها به گردن اوست، بايد بيايد پيش ملت، بايد اين [شخص، محاكمه] بشود. اگر بخواهد هم برود، بايد بيخ ريشش را بگيرند، اگر داشته باشد! نگذارند برود تا محاكمهاش كنند؛ تا اين همه خونريزى كه اين آدم كرده است، جواب بيايد بدهد، تا اين سلب آزادى كه از مردم كرده است بيايد جواب بدهد؛ اين هم باب مطبوعاتشان. رسانههاى گروهى در خفقان خوب، يكى از اين [وسايل] چيزهاى تبليغى راديو ـ تلويزيون است. كدام يك از اين دو مركز تاكنون توانسته است يك كلمهاى، اگر شاه يك تخلفى كرده باشد، اگر يك كشتارى كرده باشد، بگويند شاه اين كار را كرده است؟ الآن كدام مطبوعات جرأت مىكنند بگويند: امر شاه است؟ الآن هم كه دارند مىگويند: دولت و نمىدانم، شهربانى و نمىدانم، حكومت نظامى است، اينها شعر [است]، خود اين آدم است. الآن هم كه شكست خورده است، باز از آن زير، خود اين آدم است كه دارد اين كارها را انجام مىدهد و الاّ شهربانىِ يك جايى چه كار دارد كه مردم اينطور باشند. خوب، امرش مىكنند؛ همه مىگويند: امر است. ما آن وقت كه قم بوديم، وقتى كه آمدند مدرسۀ فيضيه را به آن فضاحت ريختند و طلبهها را آنطور زدند و بعضىشان را كشتند، بعضىشان را [مجروح كردند]؛ بعد به هر كس كه مراجعه مىشد، مىگفتند: امر اعليحضرت است. هر كس؛ شهربانى قم [مىگفت] امر اعليحضرت است. به هر كه مراجعه مىكردند، همهاش امر اعليحضرت بود و همين طور هم بود و تا حالا اين امر اعليحضرت است؛ ديگر غير از اعليحضرت كه كسى نيست در كار. اين هم باب راديوشان و تلويزيونشان؛ اين امثال باب تبليغاتشان. منطق كارتر در اين تبليغات كدام آزادى مردم دارند؟ در اين تبليغات كه ايشان مىفرمايند كه «آزادى تندى»، «دموكراسى تندى» داده است! خيلى آزاد كرده مردم را، مردم حوصلهشان سر رفته و فرياد مىكشند، از باب اينكه زياد «تند» است اين مسئله! چپ و راست الآن اعتراض مىكنند به شاه! اختلافشان اين است كه او آزادى مىخواهد بدهد، اينها همه تخلف از او دارند مىكنند، نمىخواهند! اين داد و فرياد اين مردم كه توى خيابانها دارند فرياد مىزنند كه «آزادى و استقلال»، مقصودشان از آزادى؛ يعنى آزادى نمىخواهيم! آزادى و استقلال؛ يعنى ما آزادى نمىخواهيم! ما استقلال نمىخواهيم! شاه آزادى و استقلال مىخواهد بدهد، مردم اينطور با او مخالفت كردهاند! منشأ اين تعبير اين است، منشأ تعبيرى كه در روزنامههاست، كارتر گفته است كه ايشان چون آزادى تند قاطع دادند، منشأ اختلاف مردم و مخالفت چپ و راست با او همين معنى است كه او آزادى قاطع داده. آزادى چون داده، از اين جهت اين احزاب سياسى و نمىدانم اين حزب كذا و كذا و جبهههاى مختلف همه با او مخالف هستند كه چرا تو آزادى دادى!؟ ملت هم با او مخالف است كه چرا تو آزادى دادى!؟ اين منطق كارتر است راجع به آزادى كه ايشان به ملت دادهاند. اصلاحات ارضى و نابودى كشاورزى و اما «مملكت مترقى»، كه يك «جامعۀ مترقى» ايشان درست كرده! يك «مملكت مترقى» درست كرده! مملكتش را رو به ترقى دارد مىبرد! منشأ مخالفت هم در [گذشته اين] بود! همان دورۀ اول سابقاً؛ باز منشأ مخالفت هم همين معنى است! در منطق آقاى كارتر «ترقى» يك معنايى دارد كه ماها نمىتوانيم بفهميم؛ و الاّ مملكتى كه هر جايش را دست بگذارى خرابى است؛ شما الآن هر جا اين انقلاب سفيدى كه ايشان مىگويند، شما هر ماده از آن را كه مىخواهيد بياوريد در مجامع انسانى بگذاريد، ببينيد كه ايشان چه كرده است با اين مملكت، با اين بساطى كه درست كرده است و ... آن قضيۀ به قول خودش ديگر ارباب و رعيتى در كار نيست! اصلاً ارباب و رعيتى از بين رفته! دهقانانند، آزاد مردان و آزاد زنانند! اين حرفهايى بود كه آن وقتها مكرر مىگفت، حالا هم اگر يك خرده رهايش كنند، مىگويد. خوب، اين دهقانان و اين بيچارهها همينها هستند كه تمام هستىشان از بين رفته است. اين «اصلاحات ارضى» همين است كه اصلاً مملكت ما را بكلى زراعتش را سلب كرده. الآن شما زراعت ديگر نداريد. در مملكتتان؛ براى سى روز شما يا سى و سه روز شما در مملكتتان زراعتى هست كه بتواند قوت مردم باشد، باقى آن نيست؛ باقى آن را بايد از خارج بياوريد. سپاهيان انقلاب سفيد، مأموران گمراهى آن چيزهاى ديگرى كه مثلاً سپاه دانش، سپاه چه، سپاه دين، اين را همۀ مردم مىدانند كه اين سپاه دانش براى چه رفته توى دهات و قصبات. اينها همهاش براى ثناخوانى براى ايشان است؛ همهاش براى ترويج باطل است؛ همهاش مأمور اين هستند كه اين مردم را عقب نگه دارند؛ اين مردم را تبليغات بكنند كه اين مردم همه تابع شاه باشند و «چه امر خداوند و چه امر شاه» منطق مردم باشد. تمام اين كارهايى كه اين آقا كرده است براى اين مملكت، اينها را برگردانده است به عقب، عقبِ عقب. نمىگذارند اينها كه يك فرد لايق در مملكت ما پيدا بشود. اينها از آدم مىترسند؛ مىترسند كه يك آدمى پيدا بشود لايق و مقابلشان بايستد كه چرا، چرا اين كار را مىكنيد؟ اينكه وكيل نمىگذارند ما داشته باشيم، براى اين [است] كه اگر ما وكيل داشته باشيم مقابلشان مىايستد مىگويد: چرا؟ دولت بخواهد يك غلطى بكند، استيضاحش مىكنند؛ شاه هم بخواهد يك غلطى بكند، خوب به او مىگويند، به او اعتراض مىكنند، استيضاحش مىكنند، اعتراض به او مىكنند. البته كه نمىگذارد مردم وكيل به مجلس بفرستند. نفوذ امريكا در همۀ شريان كشور اين مملكت مترقى و اجتماع مترقى! اين كجاست آخر كه ما نمىدانيم، اطلاع نداريم بر آن؟ كجاى اين مملكت را ايشان آباد كرده است؟ جز اينكه يك پايگاههايى براى ديگران در اين مملكت درست كرده است؛ جز اينكه مملكت ما را مورد تسلط ديگران قرار داده است. امريكا الآن در تمام شريانات مملكت ما دست دارد. يك «مملكت مترقى»! اول نمودِ ترقى اين است كه يك مملكتى مستقل باشد، خودش سرپاى خودش باشد؛ كجاى اين مملكت ما مستقل است؟ آن از يك طرف مىكشد و آن از يك طرف مىكشد. آن پنجهاش در اعماق چاههاى نفت ما فرورفته است، آن پنجهاش در اعماق گازهاى ما فرورفته است. اين «مملكت مترقى» كجايش مترقى است؟ كدام دانشگاه مترقى ما داريم؟ كدام فرهنگ مترقى ما داريم؟ كدام نظام مترقى ما داريم؟ نظامى كه تحت فرماندهى مستشارهاى امريكا است، اين نظام است؟ اين هم از اينكه مملكت ما ترقى كرده؛ يعنى همۀ چيزهاى منطق ايشان اين است كه ترقى كرده است؛ شاه ترقى داده است؛ يعنى همۀ چيزهايى كه اين مملكت دارد تسليم آقاى كارتر كردهاند! البته كارتر كه نفتخوار است بايد يك همچو چيزى بگويد. او نفت مىخواهد، دارد نفتهاى ما را مىخورد، البته او بايد يك همچو مطلبى بگويد. دخالت كارتر در ايران مطلب سومش هم ـ البته اينها هر كدام طولانى است؛ ولى شما مىدانيد خودتان مطلب سومش هم ـ اين است كه ما بنا نداريم كه در امور داخلى اين مملكت، در ايران، دخالت بكنيم. شما بنا نداريد دخالت بكنيد؟! شما در كجا دخالت نكردهايد؟ شما مستشارانتان در نظام ما چه مىكنند؟ چرا اين مستشارها آمدهاند چه كنند؟ شما پايگاههايى كه در كوهستانهاى ايران درست كردهايد، اينها را كى درست كرده؟ براى كى درست كردهايد؟ اينها دخالت نيست در امور مملكت ما؟ همين حرفهاى تو دخالت نيست؟ تو شاه را وادار نمىكنى به اينكه اينطورى مملكت را به باد فنا بدهد؟ تو دخالت هيچ ندارى در مملكت؟ خود ايشان مىگويد كه ليست براى ما مىفرستادند، منتها حالا مدعى است كه نخير، ديگر حالا نمىفرستند! دروغ مىگويد؛ نخير، حالا هم مىفرستند. حالا هم ليست آنهاست. غير از اين نيست چيزى. «دخالت نمىكنم»!؟ آخر يك مملكتى كه مردم همه آشنا هستند به وضع مملكتشان، مىدانند كه چه به سرشان دارند مىآورند و آمده است. «من دخالت نمىكنم»! آخر براى چه ايشان مىگويد كه «من دخالت نمىكنم»؟ خوب، ايرانيان كه مىدانند دخالت مىكنى، مطبوعات دنيا هم كه مىدانند كه آقاى كارتر و هركس رئيس جمهور بشود در امريكا، دخالت در امور مملكت ما مىكند؛ نمىگذارند كه مملكت ما سر پاى خودش بايستد. آزادى واهى، ترقى ادعايى الآن ما نه استقلال داريم، نه آزادى داريم، نه به هيچ وجه مردم آزادند، نه مطبوعات آزاد هستند. الآن هم آزاد نيستند؛ الآن هم حكومت نظامى نمىگذارد حرفها را بزنند. اين مطبوعاتى كه الآن خودشان هم مىگويند: ما آزاد هستيم، خوب بنويسند كه شاه اين كارها را دارد مىكند. چرا نمىنويسند؟ شما در همۀ مطبوعات كه بگرديد، اين كلمه نيست كه آن كسى كه اين جرمها را دارد مرتكب مىشود، آن عبارت از شخص شاه است [او] اين جرمها را مرتكب شده است از اول تا حالا. آن روزى كه اين پايه بريزد، آن وقت خواهند گفت؛ حالا جرأت نمىكنند؛ براى اينكه الآن حكومت نظامى است و همه چيز تعطيل مىشود، و تعطيل مىكنند اينها را اگر يك همچو حرفى بزنند؛ اعدامشان مىكنند. چطور شما ادعا مىكنيد آزادى است؟ ادعا مىكنيد ترقى است؟ و روى اين جهت اين هم اين حرفش مضحكه است ـ كه روى اين جهت كه [شاه] آزادى داده به مردم، و مملكت را رو به ترقى برده است؛ اين اختلافات پيش آمده است! اين مردم، اين هياهويى كه مردم توى خيابانها راه انداختهاند و فرياد دارند مىزنند، براى اين است كه ايشان آزادى دادهاند و مردم نمىخواهند! آخر اين چه حرفى است كه يك آدم، رئيس جمهور يك مملكت، يك همچو حرفى را بزند؟ توى مطبوعات هم اين را نوشتهاند و كسى هم حرفى نمىزند. اينها بايد گفته بشود؛ اينها بايد در [مطبوعات نوشته شود] اين حرفها حرفهايى است كه همين طورى گفته، دلش خواسته حالا بزند، دلش خواسته براى يك دلخوشيهايى به خيال خودش، بزند؛ و الاّ كى است كه نداند اين مسائل را. درد ملتها از ابر قدرتها ما همۀ دردمان از اين سران ملتهاست؛ از اين سران دول. همۀ مصيبتى كه بر ايران دارد وارد مىشود و بر ممالك شرق دارد وارد مىشود از همين سران به اصطلاح ابرقدرت است، اين قدرتمندان ضعفا را مىخواهند به كار بكشند و منافع ضعفا را ببرند؛ يعنى ضعفا كار بكنند، تسليم آنها بكنند. ضعفا گرسنگى بخورند و آنها نفتهايشان را بخورند، آنها معادنشان را از بين ببرند؛ يا اينها گرسنگى بخورند روى اين معادن نفت، اين معادن بزرگ نفت. مردم روى اين معادن بزرگ نفت بنشينند و گرسنگى بخورند. اين منطق اين قدرتمندهاى بزرگ است، مثل شوروى و مثل امريكا و امثال اينهاست. منطقشان اين است؛ و ما مىخواهيم كه اين وضع نباشد. قراردادهاى غيرقانونى ما يك قدم اولمان اين است كه اين وضعى كه الآن ايران دارد و وضعى است كه شاهش و حكومتش و وزيرش و وكيلش و همۀ اينها اين وضع را دارند كه تحميل بر اين مملكت هستند [تغيير كند]؛ وكيل را مردم تعيين نكردهاند؛ وكلاى سنا را آنقدرى كه بايد مردم تعيين كنند، نكردهاند؛ وقتى مجلس مال مردم نشد، وزرا غيرقانونى هستند؛ وقتى وزرا غيرقانونى هستند، تمام قراردادهايشان غيرقانونى است. همۀ قراردادهايى كه وزراى ايران با ممالك ديگر، چه با مملكت امريكا، چه با ساير ممالك برقرار كردهاند، همۀ قراردادشان برخلاف قانون اساسى ماست؛ براى اينكه قانون ما اساس حكومت را بر اين قرار داده است كه مجلس تصويب كند، مجلس رأى بدهد؛ پس اساس مجلس است؛ مجلس هم به حسب قانون اساسى با ملت است؛ اگر يك مجلسى را ملت تعيينش نكرد، مجلس نيست؛ اگر مجلس نشد، ديگر وزيرى را كه آنها تعيين كنند، نخستوزيرى را كه آنها تعيين كنند، نخستوزير نيست. اگر وزرا، وزراى قانونى نشدند، دولت قانونى نيست؛ اگر دولت قانونى نشد، تمام قراردادهايى كه با ممالك ديگر بستهاند، هر قراردادى مىخواهد [باشد]: قرارداد نفت بستهاند، باطل است؛ قرارداد ... خريد اسلحه بستهاند، باطل است. همۀ آنها خلاف قانون اساسى است براى اينكه اصلش خلاف قانون است.