

بسم اللّه الرحمن الرحيم انسان، صورت ظاهر نيست، مراتبى بالاتر از آن دارد به همۀ ابعادى كه از براى انسان هست؛ انسان، خود انسان، عبارت از اين صورت ظاهر كه مىخورد و مىآشامد و عرض مىكنم كه ساير كارهايى كه ساير حيوانات هم انجام مىدهند، اينقدر نيست؛ با ساير حيوانات فرقها دارد. اين مقدارى كه مىبينيد كه انسان در عالم طبيعت زندگانى مىكند، ساير حيوانات هم، ساير موجودات طبيعى هم، همه در اين عالم طبيعت، آنهايى كه زندگى حيوانى دارند، زندگانى حيوانى مىكنند و با انسان مشتركند و آنهايى كه زندگىشان نباتى و كمتر از اوست هم اين زندگانى را دارند. در ميان همۀ موجوداتى كه در اين طبيعت موجود هستند، انسان اختصاصاتى دارد كه ساير موجودات ندارند. يك مرتبۀ باطن، يك مرتبۀ عقليت، يك مرتبۀ بالاتر از مرتبۀ عقل، در انسان بقوه هست. از اول در سرشت انسان هست كه اين انسان از عالم طبيعت سير بكند تا برسد به آنجايى كه وَهْم ماها نمىتواند برسد و همۀ اينها محتاج به تربيت است. همان طورى كه تربيتهاى مناسب با طبيعت هست، تربيتهاى مناسب با مراتب ديگرش هم هست كه بعضىاش را بشر مىتواند مطلع بشود و بعضىاش را و بيشترش را بشر نمىتواند مطلع بشود. اطلاع را خداى تبارك و تعالى دارد و بَعْثِ انبيا براى اين است كه اين بشر اين چيزهايى را كه اطلاع ندارد، آن مراتب از انسانيت را كه خود بشر مطلع نيست و كيفيت تربيت را [مطلع شود]، تا اطلاع بر خودِ درد و دوا نباشد، نمىشود معالجه كرد؛ انبيا آمدند تا اين انسان را به آن مراتبى كه كسان ديگر، علماى طبيعت، نمىتوانند اين مراتب را اطلاع پيدا كنند و تربيت كنند انسان را، آن مراتب را تربيت بدهد و نمو و ارتقا بدهد. تمام علماى طبيعت به هر مرتبهاى كه برسند، آخرِ ادراكاتشان، ادراكات همين خصوصيات عالم طبيعت است. از عالم طبيعت به ماوراى اين عالم طبيعت، كه آن عالم با اين عالم در موجوديت شبيهاند و الاّ در مرتبۀ وجودْ آنجا خيلى بالاتر از اينجاست؛ و ما الآن خواب هستيم و آنجا را الآن با اين چشم طبيعى نمىتوانيم ببينيم؛ چون انسان قابليت اين را دارد كه تربيت بشود و آن مراتب مافوق طبيعت را هم پيدا بكند و كسى نيست كه اين نحو تربيت را از انسان بكند، خداى تبارك و تعالى انبيا را مأمور فرموده است كه اينها بيايند و تربيت كنند اين انسان را كه برسد به آن مراتب مافوق طبيعت، و هر چيزى كه در آن قابليت هست، فعليت پيدا بكند و تربيتْ يك تربيت الهى بشود. عبادات، نسخههاى طبيبهاى واقعى براى رساندن انسان به كمال شما آقايان كه در خارج از كشور يا در داخل كشور، جوانهايى كه مورد علاقۀ ماها هستيد و شماها مثل فرزندان ما هستيد، و در خارج كشور يا در داخل وارد زندگى تازه شدهايد؛ شما الآن همين صورت ظاهر عالم طبيعت را مىبينيد و فعاليتهاى شما هم مربوط به همين رشته است. آنكه من براى شما مىخواهم عرض كنم اين است كه شما همان فقط رشتۀ طبيعت را و چيزهايى كه مربوط به طبيعت هست، مثل همين مبارزاتى كه الآن مىشود، ولو اين مبارزاتْ مبارزات الهى است و براى رساندن اين مردم است به حقوقشان و اين البته با امر الهى است، لكن تمام اين معانى كه حاصل بشود، اينها چيزهايى است كه مربوط به همين عالم طبيعت است؛ و ما يك مراتب بالاترى داريم كه بايد شماها به آن توجه كنيد. اين عباداتى كه انبيا آوردهاند و شما را به آن دعوت كردند؛ مثل نماز، مثل روزه، مثل حج، اينطور چيزها، اينها يك امورى هستند كه، نسخههايى هستند از طبيبهاى واقعى كه آمدند شما را برسانند به يك مرتبههاى كمالى كه همان طورى كه از طبيعت استفاده مىكنيد؛ مادامى كه در طبيعت هستيد، وقتى كه نفوس شما از اين طبيعت بيرون رفت و نَفْس عاقلۀ شما در يك عالَم ديگر رفت؛ آنجا هم با يك تربيت صحيح رفته باشد و يك زندگانى كاملاً سعادتمند شما داشته باشيد. اِهمال بعضى از جوانان در اعمال عبادى من به گوشم اينجا مىخورد كه بعضى از اين جوانهاى ما نسبت به اين احكام ظاهرى اسلام، مثل نماز كه بسيار در اسلام اهميت دارد، اينها خيلى همچو تمام و تام عمل نمىكنند؛ و اين مسئله، مسئلهاى است كه اسباب تأسف ماست كه شما جوانهاى مُسْلم به اين نسخههايى كه اطباى روح دادهاند عملْ، خداى نكرده نكنيد، و بعد در عاقبت يكوقت پشيمانى براى شما پيدا بشود كه آن وقت دستتان ديگر كوتاه باشد. اسلام مثل مسيحيت نيست كه فقط يك جهت را ملاحظه كرده باشد؛ اسلام تمام جهاتى كه انسان به آن احتياج دارد، برايش احكام دارد. احكامى كه در اسلام آمده است، چه احكام سياسى، چه احكامى كه مربوط به حكومت است، چه احكامى كه مربوط به اجتماع است، چه احكامى كه مربوط به افراد است، [چه] احكامى كه مربوط به فرهنگ اسلامى است؛ تمام اينها موافق با احتياجات انسان هست؛ يعنى هر مقدارى كه انسان احتياج دارد، احتياج به طبيعت دارد، احكام طبيعى هست؛ اين احتياجات به ماوراى طبيعت كه ـ من و شما الآن از آن غافل هستيم ـ انسان دارد، آن هم احكام دارد اسلام؛ براى اينكه آن احتياجات را رفع بكند، و به عبارت ديگر، براى اينكه تربيت كند ما را و ما را سعادتمند كند. جلوههايى از اخلاق و سيرۀ پيامبر اكرم (ص) و على (ع) خداى تبارك و تعالى هيچ احتياجى به اعمال ما و به خود ما ندارد؛ انبيا هم احتياج به من و شما و به اعمال ما ندارند؛ تمام زحماتى كه انبيا كشيدند، وقتى كه ما كيفيت زندگى آنها را مطالعه كنيم؛ زندگى حضرت موسى، حضرت عيسى ـ سلاماللّه عليهما ـ را و خصوصاً زندگى حضرت رسول اكرم و پيغمبر خودمان را اگر ملاحظه كنيد و به تاريخ اسلام و به تواريخى كه حكايت از اينها كردند و از زندگىشان كردند، مراجعه كنيد، مىفهميد كه اينها تشكيل حكومت بعضىشان دادند، احكام حكومتى دارند، لكن خودشان وقتى به زندگىشان مراجعه كنيد، مىبينيد كه اصلاً مثل رؤساى جمهورى يا سلاطين اين عالم اصلاً نبودند؛ يك شكل ديگر، يك وضع ديگر داشتند. در عين حالى كه مثلاً حضرت رسول جزيرةالعرب و بعضى از ممالك ديگر هم در زمانشان تحت لواى ايشان بوده است، در عين حال، خودشان وقتى زندگىشان را، كيفيت معاشرتشان را، ملاحظه مىكنيم، مىبينيم كه اصلاً اينطور مسائلى كه رئيس كلانترى يك ناحيه داشته، ايشان ندارد. چون كه الآن سلطان حجاز است و فرمانفرماى حجاز است، وقتى كه توى مسجد نشسته است و رفقاى خودش، اصحاب خودش نشستهاند، آدمهايى كه از خارج مىآيند، نمىتوانند بفهمند كه كدام يكى از اينها، آن پيغمبرى است كه رئيس اينهاست و كدام سايرين هستند. معاشرتش اينطور بوده است. خيال نكنيد روى همچو مسندى كه حالا من پيرمرد را شما نشاندهايد، او هم روى مسند نشسته باشد؛ او روى همانجايى كه شما نشسته بوديد، همان جورى نشسته بوده است كه وقتى از خارج مىآمدند، نمىفهميدند كه اين پيغمبر است يا آنكه كى. وضعش اينطور بوده است. اينطور نبوده كه مثل رئيس جمهورهاى حالا اگر كسى بخواهد خدمتشان برسد بايد مدتها زحمت بكشد. آن هم چه شخصى باشد، همۀ مردم كه نمىتوانند بروند پيش او. [اما پيغمبر]در مسجدش باز بود و همه مىآمدند: غنى و فقير و درويش و مسكين و همه مىآمدند پيش ايشان، حرفهايشان را مىزدند و جوابهايشان را مىشنيدند و مسائلشان را گوش مىكردند و اينها. وقتى هم منزل داشتند، يك مسجدى اينها داشتند، خيال مىكنيد مثل مسجد حالاى مدينه بوده، يك تكه زمين بوده، دورش را با چوبهايى [از] درخت و شاخههايى از درخت، محفظهاى درست كرده بودند كه حيوانات نروند آنجا. آن مسجدشان بوده است. و يك ـ دو ـ سه تا هم، چند تا هم خانه، اطاق گلى درست كردند؛ توى آن هم ابداً از اين تشريفاتى كه حتى منزل تو و من دارد، نداشته؛ اين پيغمبر اكرم. وقتى مىآييم سراغ حضرت امير ـ سلاماللّه عليه ـ كه وصى بحق اوست، آن وقتى كه حضرت امير سلطنت (حالا من جسارت مىكنم بگويم سلطنت) امامِ يك ممالك بزرگ بوده است؛ تمام حجاز، تمام عراق، تمام سوريه و لبنان و مصر و ايران و همۀ اينها تحت لواى او و تحت حكومت او بوده است، خودش زندگىاش چه جور بوده است؟ باز مثل اميرالامرا بوده است؟ يك پوستى داشتند، پوست گوسفندى داشتند كه شبها ـ آنطور كه نقل مىكنند و تاريخ دارد ـ شبها مىانداختند و خودشان و همسرشان روى آنجا مىخوابيدند. روزها همين پوست گوسفند را علف مىريختند رويش براى آن شترشان كه علف بخورد؛ اين حكومت اسلام. حضرت امير ـ سلاماللّه عليه ـ با دست خودشان، كلنگ خودشان، قنات درست مىكردند. در تاريخ هست همان روزى كه بيعت كردند با حضرت امير به خلافت، آن هم خلافتى كه دامنهاش اينقدر زياد بود، همان روز بعد از اينكه بيعت تمام شد، ايشان بيل و كلنگش را برداشت رفت سراغ آن كارى كه مىكرد؛ كار مىكرد. آن وقت كار كه مىكرد، نه اينكه كار مىكرد، براى استفادۀ خودش كه حالا درآوَرَد يك قنات داشته باشد، وقتى كه آب زد بيرون، مثل چيز [خون] شتر زد بيرون، آن وقت قلم و كاغذ را گرفت وقفش كرد براى فقرا؛ و براى مثلاً چيز [استفادۀ فقرا ]وقف كرد. ما يك همچو حاكمى مىخواهيم. ما كه اينقدر زحمت مىكشيم و فرياد مىزنيم و ملت اسلام را دعوت مىكنيم، دعوت مىكنيم كه ما يك حاكمى مىخواهيم، يك سلطانى مىخواهيم كه خيانتكار نباشد. داشت حساب بيتالمال را مىكرد، حساب زكات و چيزهايى كه، مالياتهايى كه به بيتالمال بايد مردم بدهند، مىكرد؛ چراغ روغنىاش ـ آن وقت چراغ با روغن مثل اينكه روشن مىشده ـ اين پيهسوزشان به اصطلاح ما، اين چراغ روشن بود و حضرت مشغول نوشتن حساب بود؛ يك كسى آمد ـ به حَسَب آن چيزى كه نقل شده است.۱ يك كسى آمد با حضرت صحبت بكند، حضرت آن چراغ را خاموش كرد شروع كرد؛ گفت آن وقت كه اين روشن بود براى حساب بيتالمال مسلمانها بود، حالا تو مىخواهى با من صحبت كنى، مربوط به اين نيست، من چراغ را خاموش كردم؛ مال مردم، مال بيتالمال است، من حق ندارم. چگونگى نظام اسلامى حالا شما ملاحظه كنيد كه اين رئيس جمهورها چه مىكنند؛ اين سلاطين چه مىكنند. ما از آنها اطلاع نداريم، برگرديد ايران را نگاه كنيد. برگرديد ببينيد كه اين آقا كه حالا اين همه فساد كرده؛ چه مىكند با بيتالمال مردم، چه مىكند با بيتالمال مسلمين. ما يك همچو حاكمهايى را مىگوييم كه [نبايد باشند]؛ هى مىپرسند اسلام چيست، اسلام چيست؟ اسلام يك چيزى نيست كه بخواهد همه چيز را به هم بزند. اسلام تمام نظام طبيعت را حفظ مىكند، فسادهايش را يكى يكى بيرون مىكند. حكومت باشد؛ اما حكومت چپاولگر نباشد، حكومت خائن نباشد؛ نه اينكه مىخواهد حكومت را به هم بزند. خوب، آنها خودشان حكومت داشتند. سلطنت به معناى حكومت، نه به اين معناى خلافكارى و اينها، به معناى حكومت اسلامى هست؛ حاكم اسلامى هست، نظام اسلامى هست، لكن اين چپاولها، اين دزديها و اين خيانتها نيست، منهاى اينهاست. سلطنت از ديدگاه رژيم شاه؛ يعنى جبارى و غارتگرى فرياد ما كه مىگوييم ما حكومت اسلامى مىخواهيم و مرگ بر اين سلطنت كثافتكارى؛ براى اين است كه ما مىبينيم كه ـ خودمان مىبينيم يكوقت تاريخ مىخوانيم ـ سلاطين سابق هر چه بودند، جبار بودند، لكن خيانت در آنها كم بوده. جبار بودند، تبهكار بودند، تعدى مىكردند به مردم؛ اما مملكتشان را به يك مملكت ديگرى، منافع مملكتشان را به مملكت ديگرى نمىدادند. من نديدم كه يكى از سلاطين سابق مملكتش را فروخته باشد به يك كسى، منافع مملكتش را تقديم ديگرى كرده باشد؛ اين اخيراً شده و خصوصاً در زمان اين آقا، در زمان اين سلطان مفسد، اين مسائل پيدا شده است كه هر چيزى كه ما داريم اينها از بين بردهاند. زندگى خودشان اين زندگى است، زندگى شما اين است كه مىبينيد. توى اينجا بنشينيد، توى اين جاهاى نم. آنها زندگى آنهاست. من اين را دو ـ سه دفعه گفتهام تا حالا كه نوشته بود كه كسى براى من يا در مجلهاى خواندم، الآن يادم نيست، كه يكى از خواهرهاى اين آقا يك ويلايى در كجا تهيه كرده است كه پول آن ويلا را من الآن يادم نيست، خيلى قلم درشت محيرالعقولى بود، آنى كه يادم مانده اين كلمهاش است كه پنج ميليون دلار خرج گلكارى و تزيينات گلكارىاش شده است؛ يعنى 35 ميليون تومان! ما يك همچو سلطانى ديدهايم كه چراغ را خاموش مىكند كه آن چراغ به قدر دو دقيقه كه با اين شخص مىخواهد صحبت عادى بكند، صحبت رفاقتى مثلاً بكند، اين ديگر روشن نباشد، خودش هم دستگاه و بارگاهش اين مسجد است؛ توى اين مسجد مىآيد مىنشيند، همه مىآيند حرفهايشان را به او مىزنند، از مسجد هم لشكر درست مىكند، مىفرستد به اين طرف و آن طرف براى، عرض مىكنم پيشرفت اسلام، لكن زندگىاش همان است كه عرض كردم كه يك پوست هست و يكوقتى كه شبِ مردنش، شب شهادت حضرت، وقتى كه مهمان بود منزل دخترش، نمك آورد و شير؛ گفت: تو چه وقت ديده بودى كه من ـ به حسب نقل ـ دو تا چيزِ همراه بخورم؟ رفت نمك را برداشت؛ فرمود كه به جاى نمك، شير را بردار؛ نان با نمك خورد. اين سلطان حجاز و ايران و سوريه و لبنان و عراق و ماوراى اينها، اردن و امثال ذلك. اين شب آخر زندگى ايشان در حال آن قدرتمندى. ايشان، خواهر بزرگوارِ اين آقا (؟) خواهر جنايتكار اين جنايتكار، پنج ميليون دلار خرج گلكارىِ ـ نوشته بود خرج گلكارى اين ويلايى كه ايشان تهيه كرده است در خارج! ديشب هم كه در يكى از روزنامههاى اينجا من خواندم كه نوشته بودند، آورده بودند، شب چهارم آبان شاه خودش با فرح جشن گرفته! براى اينكه ديگران كه از خانوادۀ او بودند همه رفتهاند، پولها را برداشتند و رفتند! مال اين ملت رفت به امريكا؛ و چند روز پيش از اين هم گفتند كه از ايران تلفن كرده بودند كه يك طياره پرِ جواهرات ـ جواهرات سلطنتى ـ را نقل كردند به امريكا. حالا كه ايشان احتمال رفتن مىدهد، دارد چپاول مىكند اين ملت را؛ دارد مىبرد. حكومت اسلامى: نبود هرج و مرج و غارت ما كه حكومت اسلامى مىگوييم [يعنى]اين هرج و مرج نبايد باشد، به ما مىگويند كه شما حكومت اسلامى مىخواهيد بكنيد، مىخواهيد كه اصلاً چرخ اين مملكت را بخوابانيد! اين غلط است مىگويند، اينها تبليغات باطل است. ما چرخها را به راه مىخواهيم بيندازيم. الآن چرخهاى مملكت طرف اروپا دارد حركت مىكند؛ نفتهاى شما الآن به اروپا و امريكا دارد مىرود. ما مىخواهيم جلوى اين گرفته بشود؛ يك مقدار عاقلانهاش فروش برود، آن هم ارز دست ما بيايد، نه اينكه نفت ما را ببرند و پايگاه براى امريكا درست بكنند، عوض آن، اين باشد كه اسلحه را بياورند و پايگاه براى امريكا درست كنند. ما مىگوييم هرج و مرج بايد نباشد، نمىگوييم حكومت نمىخواهيم. ما حكومت مىخواهيم؛ اما اين نحو حكومت، نه به آنطور. البته ماها، هيچ كس نمىتواند آنطور؛ اما يك حكومتى باشد كه دزد نباشد، لااقل خيانتكار و جنايتكار نباشد؛ يك حكومتى كه براى اينكه يك دفعه بگويند مرگ بر شاه، يك عدهاى را نكشد. در هر صورت مسئله اين است؛ حكومت اسلامى اين است. از حكومت اسلامى شما را نترسانند؛ حكومتِ عدالت است، حكومتى است كه زندگى شما را زندگى مرفه ان شاءاللّه قرار مىدهد؛ براى مردم نفع دارد، براى مردم همهاش منفعت است. و اميد است ان شاءاللّه بزودى اين عمل انجام بگيرد. [ان شاءاللّه حضار].