

بسم اللّه الرحمن الرحيم وظيفۀ مطبوعات در تشويق افراد به فعاليت البته، من نسبت به همۀ مسائل مربوط به مطبوعات نمىتوانم نظر بدهم. الآن آنچه مربوط به مسائل آخر است، اين است كه راديو ـ تلويزيون و مطبوعات مال عموم است ـ چنانچه شما هم همين اعتقاد را داريد كه عموم بر آنها حق دارند ـ از اين جهت، من به سهم خود خيال دارم كه راجع به من كم باشد، مگر در مواقع حساسى كه لازم است كه آن هم بايد از ما سؤال شود كه آيا مطلبى را بايد نقل بكنند يا خير. والاّ آنچه خوب است در راديو ـ تلويزيون و مطبوعات باشد، آن است كه براى كشور اثرى داشته باشد. مثلاً اگر زارعى خوب زراعت كرد و زراعتش خوب بود، شما اين شخص را به جاى مقامات كشور در صفحۀ اول بگذاريد و زيرش بنويسيد اين زارع چگونه بوده است، اين منتشر بشود. و يا كارمندى خوب كار كرد، و يا اگر طبيبى عمل خوبى انجام داد، عكس او را در صفحۀ اول چاپ كنيد و بنويسيد كه اين عملش چطور بوده است. اين باعث تشويق اطبا مىشود و بيشتر دنبال كار مىروند. يا مثلاً اگر كسى كشفى كرد، بايد مفصل با عكس و مطلب باشد، يا اگر كسى سارقى را دستگير نمود، و يا يك كشاورز و يا هنرمند و يا جراح، كه متأسفانه نه اسمشان است و نه عكسشان، در حالى كه اينها لايقاند تا در روزنامه ها مطرح شوند، خلاصه، بايد اساس تشويق اشخاصى باشد [كه] در اين كشور فعاليت مىكنند؛ اينها به اين كشور حق دارند، به اين روزنامهها حق دارند، به راديو ـ تلويزيون حق دارند، ولى ماها نسبت به آنها حقمان كم است. البته، آنچه من مىگويم راجع به خودم است، به ديگران هيچ كارى ندارم، آنها اختيارش با شما و با خود آنهاست. من ميل ندارم راديو هر وقت باز مىشود اسم من باشد، مدتهاست كه از اين جهت متنفرم، اين كار غلطى است، بهاندازۀ متعارف نسبت بههمه خوب است، زيادىاش مضر است، اين به ضرر مطبوعات است و مطبوعات را سبك مىكند. اشخاص، شخصيتهايشان با خودشان است، اين طور نيست كه اگر اسمشان زياد يا كم مطرح گردد، شخصيتشان زياد يا كم شود. در ايران هركس معلوم است چه جورى است. بنابراين، آنچه راجع به خودم مىگويم اين است كه اگر قرار است عكس مرا بگذاريد، به جاى آن، عكس يك رعيت را بگذاريد و زيرش بنويسيد اين رعيت چه كار مهمىكرده است. مسئلۀ ديگر، عمده اين است كه تكرار نباشد. به عقيدۀ من اين سه روزنامه با هم تفاهم كنند و مسائل را مختصرتر بنويسند، مفيدتر و كمتر بنويسند، طولانى و تكرارى نباشد. مردم وقتى مىخوانند استفاده كنند، احساس كنند مطلبى است. اينكه بگويند من هر روز به كى، چى گفتم، اين تكرارى است. آخر هر روز من يك مسئلهاى را مىگويم، و هى تكرار مىكنند كه فلانى چه گفت. اين چه فايدهاى دارد. اما در هر گوشۀ كشور اگر اتفاقى افتاده باشد، اين خبر است و اخبار را براى مردم گفتن مفيد است. طرح انتقادات سالم در مطبوعات، نه انتقامگيرى مسئلۀ ديگر راجع به انتقاد، البته روزنامهها بايد مسائلى كه پيش مىآيد را نظر كنند، يك وقت انتقاد است؛ يعنى انتقاد سالم است، اين مفيد است. يك وقت انتقام است، نه انتقاد، اين نبايد باشد، اين با موازين جور در نمىآيد.انسان چون با يكى خوب نيست، در مطبوعات او را بكوبد، كار درستى نيست. اما اگر كسى خلاف كرده است، بايد او را نصيحت كرد، پرده درى نباشد، ولى انتقاد خوب است. بايد در اين امور خيلى ملاحظه بفرماييد تا مطبوعات مركزى باشد براى استفادۀ عموم، و اينكه مردم بفهمند بايد چه بكنند و بايد چه بشود. بيان اخبار مفيد در مطبوعات در مورد اخبار؛ اخبار روزنامهها تكرارى نباشد، آخر كى با كى ملاقات كرده، اين چه خبر مهمىاست؟ اين اصلاً قابل نيست بگوييم خبر، تا بگوييم مهم! اينكه بگوييد من هر روز با كى ملاقات و به او چه گفتم، اين تكرارى است. آخر هر روز من يك مسئله را مىگويم، و هى تكرار مىكنند كه فلانى چه گفت، اين چه فايده اى دارد؟ من راجع به خودم مىگويم كه عكس من مطلقاً در صفحۀ اول نباشد، همان طور كه گفتم. گاهى لازم است كه گفته شود، مثلاً فرض كنيد بناست رياست جمهورى معرفى شود، خوب، اين مسئلۀ مهمىاست و يا مثلاً هيأت دولت آمده است، خود اين مسئله اى است، ولى هر چند وقت يك بار از اين مسائل پيدا مىشود. اما هر روز كى آمد اين جا و من چى گفتم و چى شد و يا كى با كى ملاقات كرد، اين چه اثر و فايده اى دارد؟ بايد با اخبار مردم را تعليم كرد و بايد اخبار به صورتى باشد كه مفيد باشد، بايد كارى شده باشد تا اخبار باشد. آن اشخاصى كه در اطراف ايران زحمت مىكشند، وقتى خبرشان را داديد تشويق مىشوند. اين طور نيست كه همه للّهِ كار كنند و چه بنويسيد و چه ننويسيد، فرقى نكند. ما مكلفيم تا افراد را در هر رشته تشويق كنيم تا امثالشان زياد شود. اگر مطلبى از اين طبقهها در روزنامهها آمد، روزنامهها آبروى خوبى پيدا مىكنند. روزنامهها مال طبقۀ سوم است، مال طبقۀ اول نيست و اين هم نيست كه همهاش مال حكومت باشد و از چيزهاى حكومتى بنويسيد، اين صحيح نيست. به نظر من روزنامهها براى همۀ مردم است و همۀ مردم در آن حق دارند و مىشود گفت كه گاهى جاى ديگران غصب مىشود، ـ البته بدان معناى غصب نه! ولى نظير آن ـ اين عرض من است. البته از آقايان هم تشكر مىكنم كه مشغول كار ارزندهاى هستند. و اميدوارم كه موفق باشند و كارها را با شايستگى عمل كنند و اغراض را كنار بگذارند و روى مصالح مملكت صحبت كنند. يك وقت اين است كه انسان مىبيند افرادى خلاف مىكنند، به او تنبه مىدهد، آن هم با ملايمت و بدون اينكه آبروريزى باشد. انتقاد صحيح از دولت مانع ندارد، ولى انتقام و تضعيف نبايد باشد انشاءاللّه!