بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم جناب حجت‌الاسلام آقاى حاج شيخ حسن صانعى ـ دامت بركاته نمى‌دانم از كجاى آشنايى‌ام با تو بنويسم. تو يكى از قديميترين افرادى هستى كه در كنار من بوده‌اى. هنوز سبزه‌اى بر رخسار نداشتى كه صميمى‌ات يافتم. سالها قبل از شروع مبارزات پانزدهم خرداد. تو سرباز گمنام اين انقلابى، و خودت مى‌دانى كه هيچ چيز بهتر از گمنامى نيست. تو فردى هستى كه از گذشته‌هاى دور خاطرات تلخ و شيرين مبارزات را با خود دارد. زيركى و كم‌حرف، دانايى و محتاط. در گرداب مبارزات هميشه دلسوخته بوده‌اى. كينه‌ات را نسبت به شاه در كمتر كسى ديده بودم. در بحرانها و فشارها هيچ گاه نسبت به من ترديد نداشتى، گرچه گاهى خسته مى‌شدى و افسرده. در كوران فشار دستگاه شاه، تو كه مسئول ادارۀ شهريۀ طلاب بودى، وقتى در محاصره دشمن قرار مى‌گرفتى براى اينكه هيچ گونه اطلاعى به دشمن ندهى كم نبود مواقعى كه قبوض رسيد پولهاى اخيار را ـ در پانزده سال مبارزه ـ چون غذايى گوارا مى‌خوردى. پاداشت عنداللّه‌ نيز گوارايت باد. استعدادت، لطافت روحت، صداقتت چيزى نيست كه فراموشم شود. تندخويى و عاقل. از خدا مى‌خواهم عقلت را به تندخويى‌ات پيروز كند. من كاملاً به تو اطمينان دارم. لذا وكيل من مى‌باشى در تمامى زمينه‌هاى شرعى. اين چند سطر را نوشتم تا كمى از بسيار حقى كه به گردن من و انقلاب دارى را ادا كرده باشم. خداوند يار و نگهدارت باد. مرا از دعاى خير فراموش مكن. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته. 2/12/67 ـ روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى