بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم نفع دشمنان در آسيب‌پذيرى انقلاب خداوند شما جوانها را كه متعهد به اسلام و در خدمت اسلام هستيد، حفظ كند و توفيق شما را هر چه بيشتر براى رسيدن به هدفهاى اسلامى [افزون كند]. آنچه كه من مى‌فهمم و احتمال زياد مى‌دهم اين است كه امريكا نه دخالت نظامى در ايران مى‌خواهد بكند و نه حصر اقتصادى. اگر هم حصر اقتصادى بكند، ناجح^۱ نمى‌شود. خودش هم مى‌داند. لكن از راه اساسيتر پيش آمده، و آن راه اين است كه ما را از باطن خودمان آسيب‌پذير كند و ما را بگنداند از باطن خودمان. از اول هم اينها بناشان بر همين معناست. شايد در انقلابهايى كه واقع مى‌شود آنهايى كه مى‌خواهند نفع ببرند يا ضررى كشيدند كه مى‌خواهند جبران كنند، نقشه‌هايشان اين باشد كه خود انقلاب را در باطن خودش آسيب برسانند. مطالعات كارشناسان استعمار در مشرق زمين الآن همۀ دستها در كار اين معنا هست. شايد اين صحبتهايى كه در خارج مى‌كنند به اينكه ما دخالت نظامى مى‌كنيم، يا حصر اقتصادى مى‌كنيم، شايد براى اين معنا باشد كه اذهان ما را منصرف كنند به آن طرف، و از آن چيزى كه در كشور خودمان دارد مى‌گذرد غافل كنند. شما غافل از اين شياطين نباشيد كه اينها مطالعه كرده هستند. ماها تازه وارد اين ميدانها شديم. شماها تازه وارد اين ميدانها شديد. و به حسب آن حس انسانى هم كه داريد آن شيطنتهايى كه اينها در آن هستند كمتر وارد هستيد. اينها مطالعه كردند، نه ده سال و نه صد سال، در طول تاريخى كه راه پيدا كردند به شرق، مطالعه كردند. نه مطالعه فقط كشورها را، يعنى مخازن اينجاها را، اين هم يك مطالعۀ طولانى بر آن شده است. قبل از اينكه اين اتومبيل و طياره و اينطور مسائل پيدا بشود، اينها كارشناسهاشان را مى‌فرستادند در شرق و وجب به وجب مثلاً اين مملكتها را گردش مى‌كردند. با شتر مى‌رفتند اين بيابانها را؛ با قافله‌ها مى‌رفتند اين بيابانها را گردش مى‌كردند و هر جايى كه يك چيزى پيدا مى‌شد يادداشت مى‌كردند. نقشه برمى‌داشتند. اين يك سرى كارشان بود كه بفهمند در كشور شما چه دارد. مخازن شما چى هست. اين مالِ حالا نيست. اين مالِ از سابق كه راه باز كردند دنبال اين قضيه هستند. و يك مطلب ديگرى كه شايد به آن بسيار اهميت مى‌دادند اين بود كه مطالعه در حال مردم ايران بكنند يا مردم شرق بكنند. حالا ما ايران مورد بحثمان است. اين عشاير ايران، عشاير بختيارى، عشاير خوزستان ـ خيلى عشاير دارد ايران ـ توى اين عشاير، اشخاصى مى‌فرستادند براى مطالعه كه اينها چه جور وضعى دارند. چطور مى‌شود اينها را تحريك كرد. چطور مى‌شود اينها را از تحرك بازداشت. اين [ها] مطالعات طولانى كردند در اين باب و در افراد ديگر، غيرعشاير. مطالعات دارند، احزاب را چه جورى بايد درستش كرد و چه جورى به جان هم انداخت. مطالعات اينها زياد است. و ما بايد الآن تمام توجهمان را به اين مطلب [بكنيم] كه اينها الآن نقشۀ اين معنا را دارند طرح مى‌كنند و مشغول اين معنا هستند كه در خود ايران افراد را، جمعيتها را به جان هم بريزند و بعد منعكس كنند به اينكه اين ايران، يك جمعيتى هستند كه نظمى تو[ى] آنها نيست، حكومتى ندارند. الآن اگر ملاحظه كرده باشيد اين روزنامه‌هاى خارج را ـ كه ماحصلش پيش من مى‌آيد هم خود آنها، و روزنامه‌نويسهاشان، هم اينهايى كه مربوط به آن دستگاه سابق بودند، اين مسائل را هى مى‌گويند، الآن معلوم نيست كه مركز قدرت كجا هست. الآن معلوم نيست كه ايران چه، كى ايران را دارد تنظيم مى‌كند امورش را. كى دارد اين قافله را مى‌برد؟ هى اول به طور ترديد، معلوم نيست قضيه چيست. بعد هم اينكه، يك مملكتى هست كه اين همين چند روز، همين چند وقت نفسهاى آخرش را دارد مى‌كشد. بختيار در يكى از نوشته‌هايى كه، شايد ديشب من ديدم يا صبح ديدم، كه دارد كه «خمينى دارد آن نفسهاى آخر را مى‌كشد و اين كشور چه مى‌شود». اينها بناى اين دارند كه در باطن خود ما، با دست خود مردم، خود اينجا يك صورتى را پيش بياورند. يك حالى را پيش بياورند، و آن حال اينكه منعكس كنند در خارج كه هيچ نظامى در ايران حكمفرما نيست. هيچى نيست در هيچ جاى ايران. در ارتش ايران نظام نيست. در پاسبانهاى ايران نظام نيست. در ژاندارمرى نظام نيست. در هيچ جا يك نظمى تو[ى] كار نيست، كه روى اين زمينه اگر يكوقتى بخواهند كه دخالت نظامى بكنند، موجه باشد. يعنى به اين معنا كه بگويند كه يك مملكتى است كه آزادى برايشان زود است. حالا اينها رشد اينكه آزادى را قبول كنند، ندارند. استقلال هم برايشان زود است. به مردم خارج با قلمهاى مسموم هم كه دارند هى اضافه‌اش مى‌كنند كه ببينند، آزادى داده شده است به اين مملكت و هرج و مرج در مملكت هست، الآن همه چيزش به هم ريخته است، و بعد موجه بشود اين. براى اينكه اگر يكوقتى يك دخالتى بخواهند بكنند، در خارج بگويند كه خوب، يك ملتى بوده است كه بايد حفظش كرد، و اين ملت كه بايد حفظش كرد، نظم ندارد. با بى‌نظمى دارد تباه مى‌شود. ما سرپرستى مى‌خواهيم بكنيم از اين ملت. رشد ندارد، محتاج به قَيم است. سيلى دشمنان از اسلام ملت ما امروز بايد فكر اين مطلب باشند و قوياً فكر اين مطلب باشند. از خارج نترسيد تا داخل يك آسيبى نبيند، از خارج نبايد ترسيد. از داخل بترسيد. شما ببينيد در هر قدمى كه برداشتيم و ملت برداشت براى تحكيم حكومت، در آن قدم شروع شد به مخالفت. مى‌خواستند مردم رأى بدهند براى جمهورى اسلامى، براى مردم بود، مردم مى‌خواستند [رأى] بدهند، يك دسته‌اى كه مى‌خواستند نشود اين مطلب، افتادند به اين طرف و آن طرف، براى اينكه جلوگيرى كنند از جمهورى اسلامى. حتى بعضى از صندوقها را شكستند. بعضى جاها را آتش زدند با قواى خودشان. با اسلحه جلوگيرى كردند از رأى دادن. آن قدم را ملت پيش برد و آنها مفتضح شدند، ولى دست برنداشتند. بعد كه بنا بود كه قانون اساسى تدوين بشود، آنهايى كه ارباب قلم بودند با قلم شروع كردند اشكال تراشى كه نه حالا، چى هست. بعضيها مى‌گفتند همان قانون سابق باشد. بعضى مى‌گفتند خوب، آن قانون باشد، بعضى از موادش را تغيير بدهيم. و براى تعيين خبرگان كارشكنى شروع كردند. بعد كه مجلس درست شد، باز اين قدم هم ملت پيش رفت و خبرگان خودش را تعيين كرد. در طول مدتى كه آنها مشغول بودند به بررسى قانون اساسى، اينها هم مشغول بودند به اينكه اشكال كنند اين ملى نيست. يك چيزى كه خود ملت تعيين كرده، اين را مى‌گفتند ملى نيست. بايد حتماً موافق ميل يك اقليتى باشد تا ملى بشود. همين طور تا آن وقتى كه بنا بود رأى بدهند مردم به خود قانون اساسى، شروع كردند باز كارشكنى. كارشكنيها از اطراف. حالا كه مى‌خواهد ملت رأى بدهد به قانون، به رئيس جمهور، حالا مى‌بينند اين قدم هم اگر پيش برود، يك قدم ديگر هم پيش برود، استقرار حكومت زيادتر مى‌شود، شروع كردند به كارشكنى. غائله‌اى در تبريز، يك غائله در قم، در تهران، در همه جا. مى‌خواهند نگذارند كه اين جمهورى اسلامى تحقق پيدا بكند. منتها از اول شروع كردند، و اينها همين‌طور قدم[به ]قدم. هر قدمى ملت پيش برد آنها قدم بعد را شروع كردند. مأيوس نشدند. اخلال در روند انتخابات رياست جمهورى الآن هم مأيوس نيستند، آنها كه نگذارند اين رئيس جمهور كه، مردم خودشان بايد تعيين كنند، نگذارند تعيين بشود. 124 نفر بيايند و داوطلب بشوند براى رئيس جمهور، معلوم است معنايش چيست. 124 نفرى كه مردم اكثرشان را نمى‌شناسند. شايد ده تاشان را بيشتر مردم نشناسند. تويشان اشخاصى كه بى عقل هم هست، مى‌گويند هست. من نمى‌دانم، اما مى‌گويند اشخاص منحرف هم هست. اين براى چى. صد و بيست و چند نفر كانديدا، واقعاً اينها اعتقادشان است؟ احتمال اين را مى‌دهند كه پيش ببرند؟ احتمال مى‌دهند كه يك جمعيت زيادى به آنها رأى بدهد نه ، مى‌خواهند اخلال كنند. اخلال است. اين خود اخلال است. يك مملكتى، صدو چند نفرى رئيس جمهور مى‌خواهند بشوند. صدو چند نفر آدمى كه بعضيهاشان مثل اينكه مثلاً، بار فروشند. يك همچو مسائلى تو آن هست. من نمى‌دانم. درست نمى‌شناسم من. اين خودش يك نحوه اخلالى است كه در يك كشورى، صد و بيست و چند نفر، اينها داوطلب بشوند، براى اينكه مى‌خواهم رئيس جمهور بشوم و بعد هم خواهيد ديد كه در اين مثلاً تبليغاتى كه بايد بكنند، خواهيد ديد كه چه گروههايى تبليغات مى‌كنند. نه از باب اينكه برسند به رئيس‌جمهور. از باب اينكه نگذارند رئيس‌جمهورى پيدا بشود، و لااقل اخلال كنند به اندازه‌اى كه منعكس كنند در خارج كه اينها يك همچو جمعيتى، ايران يك همچو كشورى هست. صد و بيست و چند نفر مى‌خواهند رئيس‌جمهور بشوند و همه هم به جان هم ريختند. و بعد هم خواهيد ديد كه اينها چه بساطى سر هم درمى‌آورند. اينها همه اخلالگرى هست، و ما از اين مسائل، شايد اكثر جوانهاى ما از اين مسائل غافل باشند. و بعد خدا مى‌داند كه در قضيۀ مجلس شورا چه خواهد شد. و مانده آنكه بدتر از همه است براى اينكه، حدود مثلاً فرض كنيد، دويست نفر مى‌خواهد وكيل بشود. اين شايد چندين هزار نفر خودشان را منتخب كنند. رئيس [جمهور بشوند]، مى‌خواهند نگذارند يك مطلبى بشود. يكوقت اين بود كه ـ يك اشخاصى ـ ما مواجه با يك اشخاصى بوديم كه اينها واقعاً راه را، راه ما را راه صحيح نمى‌دانستند. خودشان يك راه صحيحى داشتند. خوب، يك چيزى بود. مى‌نشستند صحبت مى‌كردند كه اين راه درست است يا آن درست. يكوقت اين است كه قضيه اين نيست. قضيه اين است كه اينها از يك نقطه مى‌ترسند و آن اسلام است و از يك جمعيت مى‌ترسند. آنهايى كه به اسلام اعتقاد دارند، آنهايى كه در راه اسلام فعاليت مى‌كنند. اين سيلى كه اين ابرقدرتها از ايران خوردند، از اول عمرشان تا حالا نخورده بودند اين سيلى را. هراس دشمنان از پيروزى انقلاب جنگ جهانى، جنگ بود بين دو تا قدرت بزرگ. يك قدرت اين طرف بود، يك عده‌اى از دولتها اين طرف بودند. يك قدرت آنطور آن طرف بود و يك عده‌اى از قدرتمندها آنجا با توپ و تفنگ و چيزهايى كه آن وقت بود به جان هم ريختند. هم در جنگ اول، من هر دويش را يادم است، و شماها نبوديد. آن وقتها هم در جنگ اينطور بود كه دو تا قدرت بودند كه مقابل هم ايستاده بودند، و زدند تو سر هم تا يكى غلبه كرد. هم در جنگ دوم كه باز دو تا قدرت با هم، يعنى دو گروه از قدرت با هم اختلاف كردند و زدند هم را و از بين بردند. ايران قضيه اين نبود كه دو گروه قدرتمند مقابل هم ايستاده باشند. يك گروه بودند. يعنى يك جمعيتى بودند، يك دولتهايى بودند، همۀ قدرتها دست آن بود. شاه مخلوع بود با تمام قدرت. امريكا دنبالش، شوروى دنبالش و ساير كشورها و مع‌الأسف كشورهاى اسلامى. من در پاريس كه بودم مواجه بودم با اين مسائل. از همه بيشتر امريكا دنبالۀ مطلب بود كه آن وقتى كه آن مردك^۲ بود، آن مخلوع بود. آن وقت اصرار داشتند، بعدش كه جانشين بدتر از خودش^۳ تقريباً بود، آن وقت دنبال مى‌كردند كه اخيراً مى‌گفتند نرويد شما ايران. ايران الآن زود است برويد. دشمنهاى ما براى ما صلاحديد مى‌كردند كه شما صلاحتان نيست حالا برويد ايران. اينها از اين قدرت ملت كه، ملتى كه ابزار جنگى نداشت و تعليمات نظامى هم نداشت. اين طرف تعليمات نظامى نداشتند. يك دسته بازارى بودند. يك گروه زياد بانوان بودند. يك گروه زياد جوانها بودند. دانشگاهى بود. بازارى بود. چه بود كه اينها هيچ كدامشان تعليمات نظامى نديده بودند. طرف ما تعليمات نظامى داشتند. ماها اين طرف هيچ ابزار جنگى نداشتيم. حالا چهار تا تفنگ، جزء غنايمى است كه شما از آنها گرفتيد، و الاّ دست شما نبود. چيزى كه با آتش زدن مثلاً لاستيك، خوب اين در مقابل مسلسل و توپ چيزى مى‌شد. البته مسئله اين است كه خدا خواست. آن نصرتهاى الهى را ما از آن غافليم. در همين قضايا، چون يك ملتى بود مظلوم، و يك ملتى بود كه قيام كرده بود براى خدا، فرياد مى‌زد ما جمهورى اسلامى مى‌خواهيم، فرياد مى‌زد كه ما ظلم نمى‌خواهيم، خدا تأييد كرد اين ملت را. يعنى يك نصرتهايى به اين ملت عنايت كرد كه در تاريخ، مگر در صدر اسلام، ديگر نبود. يك [همچو] ملتى. همۀ قدرتها دست او، دست طرف مقابل، لكن يا بترسد استعمال كند، يا وقتى فرمان بدهد، از او فرمان نبرند. خدا يك ترسى در دل اينها انداخت كه همان ترس اسباب اين شد كه براى ما يك نصرتى حاصل شد، يك نصرتى بود خودش. گاهى لشكر اسلام را با همين رعب، رعب مى‌انداختند در دل آنها. منتشر مى‌شد توى لشكر كه اين عربها آدم مى‌خورند. اين رعبى در دل اينها مى‌افتاد كه نتوانند مقابله كنند. اين در اين قضيه‌اى كه براى ملت ما اتفاق افتاد، اين مسئله بود كه خدا تأييد كرد اين ملت را، و هيچكس غير خدا نبود كه كارى انجام بتواند بدهد. آن بود اين اجتماع در يك مطلب، سى و چند ميليون جمعيت همه يك مطلب بگويند، همه يك راه بروند، مگر اين مى‌شود، كسى بتواند يك همچو كارى بكند. مگر با تبليغات مى‌شود اين كار را كرد. انسان بيست سال تبليغ مى‌كند، يك بازار تهران را نمى‌تواند قبضه كند. در چند وقت، چند وقت كم تقريباً يكدفعه ما ديديم كه سرتاسر ايران حرفهاشان يك چيز است. تلاش دشمن در ايجاد آسيب از درون من پاريس كه بودم يك كسى آمد از ايران پيش من. ـ حالا هم يادم نيست كى است ـ گفت كه من رفتم به اطراف، در ايران كه بودم، دهات آن جاپلق و كمره^۴ و آنجاها كه من اطلاع ازشان دارم، حتى يك جايى را گفت كه من آنجا را خودم رفته‌ام، يك دِه، يك دِه نه، يك قلعه‌اى بود، يك قلعۀ توى كوهى است، گفت كه همه جاى آنجاها كه ما رفتيم صبح كه مى‌شد، آخوندش [توى^۵ ] ده جلو مى‌افتاد و مردم ده هم دنبالش تظاهر مى‌كردند. و به من گفت من رفتم در آن قلعۀ حسن فلك،^۶ كه يك قلعۀ كوچكى است. رفتم آنجا ديدم آنها همان را مى‌گويند كه تهران مى‌گويند. من در پاريس اميدوار شدم به اينكه ما ان‌شاءاللّه‌ پيروز هستيم. وقتى بنا شد يك ملت اينطورى قيام بكند، اين يك دست غيبى تو[ى] كار است. اين نمى‌شود كه با تبليغ و با صحبت، و آخوند منبر برود يك چيزى بگويد، نمى‌شود. اين يك قضيه‌اى بود كه خدا خواست و ما پيروز شديم بحمداللّه‌. و اميدوارم كه پيروز هم بشويم تا آخر. لكن اين توجه بايد براى ملت ما باشد كه اينها مهمشان اين است كه در همين داخل ما را آسيب بزنند،^۷ آسيب‌بردار كنند. اين يك نقشه بود كه قم و تبريز با هم شروع كردند. نقشه است اين، كه به همان وضعى كه قم شروع كرد ، به همان وضع تبريز شروع كرد، و در همان ساعت قبل از ظهر روز جمعه در اينجا به يك وضع خاصى شروع شد به اخلالگرى، و در تبريز همان وقت با همين وضع خاص، يعنى مثل اينكه همين يك گروه بودند دو تا شدند. يك دسته‌اش آنجا، يك دسته‌اش اينجا. به همين وضع آنجا شروع شد، كه معلوم است يك توطئه‌اى بوده است كه خوب دارند اينها و الآن هم در تبريز همين هستش. الآن هم به من اطلاع دادند كه دارند باز مجهز مى‌شوند اينها. مى‌خواهند كه نگذارند يك استقرارى در اين مملكت پيدا بشود تا منعكس بشود به خارج كه اينها قابل اين نيستند كه آزادى داده بشود. و ما بايد با تمام كوششمان، كوشش كنيم كه اين نقشه را خنثى كنيم. يعنى هر كه در هر جا هست خوب كار كند. اسلامى كار كند. اتكايش به اسلام باشد. شما در همان محلى كه هستيد،اسلامى كار كنيد. اين خواهرها در هر جا كه هستند، اسلامى كار كنند. كشاورزها در محل خودشان اسلامى كار كنند. وقتى بنا شد همه جا اسلامى كار كنند نظم پيدا مى‌شود. انتظام پيدا مى‌شود. اگر در ارتش به طور اسلامى عمل بشود، در ژاندارمرى، در شهربانى، در پاسدارها، در همه جا به يك نظم كار بشود، به يكجور كار بشود، كار پيش مى‌رود. الآن مملكت شما فعلاً احتياج دارد كه همان نهضتى كه اول داشتيد، و هيچ‌كدام فكر آن چيزهايى كه خودتان مى‌خواستيد نبوديد. آن وقتى كه در خيابان مى‌رفتيد و فرياد مى‌زديد «اللّه‌اكبر» و بايد برود اين رژيم، ابداً به فكر اين نبوديد كه ناهارمان امروز چيه. يا منزل ما امروز چه جورى است. هيچ به فكر اين نبوديد. اين معلوم است اگر بوديد نمى‌شد اينطور. بعد كه ـ دنبال هر انقلابى اين هست ـ بعد كه رسيديد به يك قدم، پيروزى به نظرتان آمد كه ما حالا پيروزيم الحمدللّه‌. حالا كه پيروزيم برگشتيد به وضع خودتان. ببينيم وضعمان چه جورى است. [به] وضع خودتان برگشتيد ديديد كه خوب، نابسامانى هست. اينها شروع كردند به ايجاد ناراحتى. در اين موقع ايجاد ناراحتى كردن [د]. هى رفتند پيش كارخانه‌دارها كه ببينيد به شما حقوق چند مى‌رسد. به آنها زيادتر مى‌رسد. خانۀ شما چطور است. خانۀ آنها چطور است. رفتند تو كشاورزها همين‌طور. رفتند تو دبيرستان و در جاهاى ديگر همين‌طور. هر جا توانستند رفتند. حالايى كه دنبال انقلاب است و ناراضى شروع مى‌شود ناراضى را دامن زدند. زيادش كنند و حالا هم مشغولند به همين امر. استمرار نهضت با شركت در انتخابات الآن وظيفۀ ملت ما، هر كه در هر جا هست، اين است كه همان نهضتى كه از اول بود، كه متوجه به اين نبود كه من حالا چى دارم يا چى ندارم، همان را ادامه بدهد تا وقتى مستقر بشود حكومت. الآن بين راهى هستيم و متزلزل . ما كه نرسيديم به نقطۀ اعلى. ما الآن رسيديم به جايى كه بعضى از ابزار حكومتى درست شده. قانون اساسى‌اش رأى داده شده است. اصل جمهورى اسلامى رأى داده شده. اما، ما، نه رئيس‌جمهورى داريم، نه مجلسى داريم. مجلس بايد همۀ كارها را انجام بدهد. استقرار ندارد الآن مملكتمان. بايد ما كارى بكنيم كه با همان نهضتى كه تا حالا آمديم، اين را نگهش داريم تا بتوانيم ما اين مراحل بعد را با سلامت طى بكنيم. اگر بنا باشد كه از حالا شروع كنيم به اختلاف سر رئيس جمهور و سر ـ عرض بكنم كه ـ آنهايى كه بايد در مجلس بروند و منتخب بشوند وكلا، اگر ما شروع كنيم به اختلافات و يك اختلافات دامنه‌دارى كه در يك حكومتهاى مثلاً كه بوده است، هم بوده اين اختلافات و حالا كه يك حكومت مستقرى نيست، چند صد مقابل آن وقت خواهد شد و زمينه هم معلوم است. از صد وبيست وچند نفر كانديداى رئيس جمهور ـ عرض مى‌كنم ـ زمينه معلوم است كه مى‌خواهند چه بكنند. اگر ما غفلت كنيم از مطلب و ندانيم، نفهميم اين معنا را كه اين توطئه هست، صدو بيست و چند نفر خودشان نرفتند سراغ اين كار، صدوبيست و چند نفر را وادار كردند به اينكه بروند و خودشان را منتخب كنند. براى اينكه، شلوغى ايجاد كنند و بعد هم در وكلا خدا مى‌داند چه خواهد شد. اگر ما چشم‌مان را باز نكنيم و هركس در هرجا هست عملش را اسلامى نكند و نهضتش را هم باز نيمه‌رس بداند نه رسيدن به آخر، بداند كه ما بين راهيم و بين راه باز هم راهزنها هستند. الآن هم همه مشغولند. تلاش در قطع طمع دشمنان بايد همۀ جوانها، همه جا در تبليغاتشان، در گفتارشان، در صحبتهاشان تنبه بدهند مردم را، كه آقا با هم بشويد. الحمدللّه‌ هستند. با هم خوب هم هستند. لكن بايد زيادترش كرد. بايد كارى كرد كه آنها طمعشان را ببُرند از اينكه اين مملكت را مى‌توانند باز ببلعند. آنها الآن باز طمع دارند و از رو نمى‌روند. لكن ما بايد كارى بكنيم، و همه‌مان موظفيم كه كارى بكنيم كه اين اجتماعى كه بود، و اين وحدت كلمه‌اى كه بود، و مهمتر، آن ايمانى بود كه با آن ايمان پيش برديم، و پيش برديد شما، آن محفوظ باشد تا ان‌شاءاللّه‌ در همين گرمى و تنور گرم ما اين دو تا نان را هم بپزيم. نان رئيس جمهور و نان قضيۀ انتخابات. وقتى اين دو تا هم از اين تنور درآمد آن وقت باقى‌اش ديگر آسان هست ان شاءاللّه‌. خداوند همۀ شما را تأييد كند. موفق باشيد و سلامت باشيد. من دعا به همه‌تان مى‌كنم، و اميدوارم كه شما هم غافل نباشيد از اينكه توجه به خدا داشته باشيد. همه چيز از آنجاست. هيچ چيز از ماها نيست. هر چه هست از اوست. به او متوسل بشويد و به پيش برويد ان‌شاءاللّه‌.

1. ـ پيروز، رستگار.
2. ـ شاه.
3. ـ شاپور بختيار.
4. ـ از نواحى نزديك خمين و خوانسار و گلپايگان.
5. ـ اصل: و.
6. ـ در نزديكى خمين واقع شده و چند خانوار درآن سكونت دارند. امام خمينى بارها ازاين قلعه و مقايسۀ تظاهرات ساكنانش با مردم تهران ياد فرموده‌اند.
7. ـ اصل: ببينند.