عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم سخنى با نيروهاى انتظامى من امروز يك كلمه با شما آقايان و عزيزان كه از قرار مذكور از اطراف كشور آمده‌ايد و رؤساى كلانترى و رئيس شهربانى، يك كلمه عرض مى‌كنم. و بعد براى مسائلى كه بايد همه در آن شركت داشته باشند بعض مطالب عرض مى‌كنم. شما مى‌دانيد كه وضع شما و تمام عزيزانى كه در سرتاسر كشور براى نظم شهرها مشغول فعاليت هستند با زمان طاغوت فرق دارد. آن روز ملت به شهربانى نظر ديگر داشت؛ و امروز ملت نظر مساعد، نظر برادرى، نظر دوستى و پشتيبانى از شما مى‌كند. شما امروز قواى انتظامىِ مملكت اسلامى هستيد؛ و رهبر همۀ شما و همۀ ما وجود مبارك بقية‌اللّه است. بايد ماها و شماها طورى رفتار كنيم كه رضايت آن بزرگوار را ـ كه رضايت خداست ـ به دست بياوريم. شما در سرتاسر كشور با تعهد بايد از داخل، شهرها را حفظ كنيد. امروز با شما ملت هم موافق هستند و پشتيبان شما هستند. و شما با پشتيبانى ملت مى‌توانيد كه اين شرارت‌هايى كه گاهى در سطح شهرها مى‌شود جلويش را بگيريد با نصيحت، و الاّ با قدرت. كسانى كه بخواهند اخلال كنند در هر امرى از امور ـ چه در سخنرانيهايى كه از طرف شخصيتها مى‌شود و چه در اجتماعات مطابق قانونى كه با اجازۀ وزير كشور اجتماعات حاصل مى‌شود ـ بايد شماها مواظب باشيد، و سپاه پاسداران هم كه در شهرها هستند با شما هماهنگ باشند براى جلوگيرى از اينكه در اين اجتماعات يك دسته اشرار وارد نشوند و بخواهند درگيرى ايجاد كنند؛ و همين‌طور در خيابانها يك دسته‌اى از اشرار بخواهند درگيرى ايجاد كنند و ناراحتى براى مردم. به حسب قاعده و قانون، شما وظيفه داريد و سپاه پاسدارها هم كه در شهرها هستند وظيفه دارند كه با شما كمك كنند، و مردم هم از شما پشتيبانى كنند كه اين‌طور شرارتها و اين‌طور درگيريهايى كه موجب تشتت قوا مى‌شود، موجب ضعف قوا مى‌شود، و با يك برنامه‌اى مشغول هستند براى شرارت، انجام نگيرد. با قدرت، قوه و با پشتيبانى همۀ مردم از اين‌طور امور بايد جلوگيرى بشود تا در يك سطح آرامى مردم مشغول به كارهايشان باشند. و بعضى از اين اشرار كه مشغول ترور هستند يا مشغول انفجار بعضى جاها هستند بايد اطلاعات حاصل بشود و پيگيرى بشود، و اينها معرفى بشوند به دادگاهها، و دادگاهها آنها را مجازات كند به آن مجازاتى كه اسلام براى آنها تعيين كرده است. و آن مجازات سختى است. وحدت نيروهاى مُسلّح در حفظ جمهورى اسلامى برادران من! شما امروز برادر هستيد با اهالى مملكت. و كشور شما در معرض اين است كه كفار و اشرار بخواهند كه اين جمهورى اسلامى را به هم بزنند با اينكه ـ ان شاء اللّه ـ نمى‌توانند. لكن بايد شماها در داخل شهرها و ژاندارمرى، در بين شهرها و ارتش، در سراسر مرزها با كمال توجه مراقب باشند؛ مراقب اشرار داخلى، و مراقب اشرار خارجى. كشور مال همۀ شماها هست. امروز روزى نيست كه هر طايفه‌اى مثلاً شهربانى، براى خودش مستقلاً در مقابل ژاندارمرى بايستد؛ ژاندارمرى در مقابل شهربانى؛ ارتش در مقابل هر دو؛ و هر دو در مقابل اينها؛ و پاسداران و ساير قشرهاى مسلح در برابر اينها. امروز روزى است كه يك مقصد در كار است. و اين مقصد همۀ شماست. يك مطلوب در كار است. و آن مطلوب همۀ شماها هست. و او حفظ جمهورى اسلامى كه حفظ اسلام است و حفظ كشور اسلامى. در يك همچو موقعيتى مقابلۀ بعض گروهها، با بعض گروهها خصوصاً گروههاى مسلّح ـ نظامى و انتظامى ـ موجب فساد بزرگ مى‌شود، و موجب اين مى‌شود كه خداى نخواسته انسجام از بين رود، و با رفتن انسجام حتماً آسيب خواهد واقع شد. شما همه موظفيد كه با هم و با ساير قواى مسلّح همدم باشيد، هم‌نفس باشيد. خصوصاً در اين موقع استثنايى كه همۀ ماها و همۀ شماها و همۀ افراد كشور موظف‌اند كه با هماهنگى جلو اجانب را و آنهايى كه مى‌خواهند باز آن مسائل سابق را پيش بياورند و كشور ما را برسانند و به آن حال اول خداى نخواسته و همه چيز ما را از بين ببرند. بيمۀ كشور در سايۀ اتّحاد همۀ قوا و شما بايد بدانيد كه اگر خداى نخواسته اين جمهورى اسلامى شكست خورد، شكست براى همۀ مسلمين در همۀ اعصار است. اگر امروز جمهورى اسلامى مقاصد خودش را پيش برد و دست قدرتهاى بزرگ را از كشور خودش تا ابد قطع كرد و اين تفاله‌هايى كه مانده است از رژيم سابق آنها را به قبرستان فرستاد و جمهورى اسلامى را آن‌طورى كه خداى تبارك و تعالى امر و مقرر فرموده است مستقر كرد، اين معنا موجب اين مى‌شود كه كشورهاى اسلامى و خصوصاً كشور شما بيمه بشود و هيچ كسى نتواند آسيب برساند. و اين امر در سايۀ اتحاد همۀ قواست. همۀ قواى مسلّح بايد باهم متحد باشند. نبايد هر قوه‌اى گمان كند كه من خودم على‌حدّه هستم امروز همۀ ما در اين موقع استثنايى بايد يك گروه را به حسب واقع تشكيل بدهيم. و آن گروه ضربت [است] در مقابل ابرقدرتها. و من اميدوارم كه شماها موفق باشيد به اينكه هر مقداريتان كه در داخل شهرها هست، در داخل شهرها نظام را و انتظام را به طور كامل ايجاد كنيد. با قدرت كامل جلوگيرى كنيد از نابسامانيها و از شرارتها. و هر كدام شما كه در جبهه‌ها هستند، كه در اين موقع استثنايى بايد هم، همۀ قوا در جبهه‌ها باشد، آن مقدارى كه مى‌شود باشند، آنها هم در آنجا هماهنگ باشند تا اينكه ـ ان شاء اللّه ـ به پيروزى برسيم؛ به پيروزى نهايى كه سعادت همۀ ملت است در دنيا و در آخرت. و آن چيزى كه من براى همۀ قواى مسلّحه بايد عرض كنم همين معناست، منتها نسبت به همه است. ما نبايد در مرزها كه مشغول هستيم و دوستان ما، عزيزان ما در آنجا دارند فداكارى مى‌كنند اين مسئله اصلش طرح بشود كه من سپاهى هستم، و آن ژاندارمرى هست، و آن ارتشى هست، و آن پاسبان هست. طرح اين مسئله اصلاً در يك همچو موقع استثنايى يك طرح باطل است. و از قرارى كه من شنيده‌ام، از همين ستون پنجم اشخاصى هستند كه وارد مى‌شوند در مرزها و در بين افرادى كه در آنجا هستند، گروههايى كه در آنجا هستند، هر طايفه‌اى را از طايفه ديگر مى‌خواهند جدا كنند. سپاه پاسداران را مى‌خواهند از ساير قوا جدا كنند، در بين آنها مى‌روند يك حرفهايى مى‌زنند از ارتش. و ارتش را مى‌خواهند از اينها جدا كنند، در بين ارتش مى‌روند يك صحبتهايى مى‌كنند به ضد سپاه پاسداران. در صورتى كه سپاه پاسداران و ارتش و ژاندارمرى و شهربانى همه باهم هستند. و بايد اعتنا نكنند به اين دسيسه‌هايى كه مشغول هستند براى به هم زدن اوضاع. اگر امروز در مرزهايى كه عزيزان ما مشغول فداكارى [هستند] يك همچو مسائلى در آنجا طرح بشود، كه مثلاً پاسدارها چه مى‌كنند و اين مخالف با نظم ارتش است و به اينها بگويند ارتش چه خيالى دارد، و اينها را بخواهند مقابل هم قرار بدهند، بدانيد كه اين ضربه‌اى است كه اجانب به ما مى‌خواهند بزنند با دستهايى كه در داخل دارند و دستهايى كه در خارج دارند. جوانهاى عزيز ما كه مشغول فداكارى هستيد و همه متعهد و فداكار براى اسلام هستيد، بدانيد كه كلمۀ افتراق بين شماها، بين قواى مسلّحه و مقابل قرار دادن اين قوّه با آن قوّه، اين همان طرح شيطانى قدرتهاى بزرگ است كه در داخل به دست اشخاص فاسد ـ كه مع الأسف نفوذ دارند در بسيارى از جاها ـ دارد انجام مى‌گيرد. و اين طرح اگر انجام بگيرد، نه شما خداى نخواسته باقى خواهيد ماند و نه پاسدار و نه كشور. توجه بكنيد به اينكه اعتنا نكنيد به اين مسائل. عدم دخالت قواى مسلّح در امور سياسى از امورى كه من براى همۀ قواى مسلّح لازم مى‌دانم؛ عدم دخالت در امور سياسى است. شماها يك مردم صحيح، يك مردم صادق و صافدل هستيد؛ و بعضى از سياسيّونى كه نفوذ پيدا كردند از طرف اجانب در بعضى از جاها يك مردم شيطانى هستند و مى‌خواهند با همان مسائل شما را وارد كنند و در سياستهاى شيطانى، و افتراق بين شما بيندازند. شما خودتان را از اين امور كنار بكشيد، و ابداً گروه گرايى نكنيد. شما همه لشكر امام زمان هستيد و همه گروه واحد، و اين گروه واحد جُنْد خدا [است و ]لشكر امام زمان. ابداً اعتنا به مسائلى كه طرح مى‌شود در آنجا نكنيد. چنانچه شماها همه باهم متحد بشويد و هماهنگ، و همۀ قوا باهم هماهنگ بشود و همين طور اسلحه‌ها در اختيار همۀ قواها قرار داده بشود و همه [كنار] هم جنگ بكنيد، در ارتش و ساير قوا اختلاف نباشد، پيروزى شما نزديك است. محكوميت چماق دارى به هر شكلى و يك كلمه هم با كسانى كه قلم دستشان است و بيان در اختيارشان. و آن اين است كه شما همه و همۀ ملت مى‌دانندكه همۀ ما بايد كوشش كنيم در اينكه وحدت ايجاد كنيم؛ در اينكه هماهنگى بين جناحها و گروهها ايجاد كنيم. من بايد عرض كنم كه بعض از زبانها از چماق بدتر است! چماق كشى و چماق بازى از بدترين چيزهايى است كه درآخر سلطنت محمدرضا درست شد. از باب اينكه ضعيف شده بود، مى‌خواست با چماق خودش را تقويت كند. و بعد از انقلاب و در بين انقلاب باز همين چماقها، حتى در حوزه علميۀ قم هم به كار رفت و [در] خيابانها [ريختند] شيشه‌هارا شكستند، و خيال كردند با چماق مى‌شود يك چيزى پيدا كرد. و حالا هم همين مسئله هست: لكن آن چماق زبان و چماق قلم بالاترين چماقهاست كه فسادش صدها برابر چماقهاى ديگر است. آنهايى كه مى‌خواهند صحبت بكنند، و خصوصاً در اين چند روز زياد هم هستند، بايد توجه بكنند به اينكه قبل از اينكه مى‌خواهند صحبت بكنند، بنشينند و با خودشان فكر بكنند ببينند كه اين زبان چماق است و مى‌خواهد به سر يك دسته ديگر كوبيده بشود، يا اينكه اين زبان زبان رحمت است و براى وحدت؟ چنانچه مالك نفس خودشان هستند ـ اين امر مهم كه مالكيت شخص بر نفس خودش است، حضرت موسى ـ سلام اللّه عليه ـ يك همچو ادعايى كرد، و او بحق بود، كه به خداى تبارك و تعالى عرض كرد كه من مالك هيچ كس نيستم الاّ مالك خودم و برادرم۱ ـ اين يك ادعاى بزرگى است كه شايستۀ پيغمبران است. ماها مالك خودمان نيستيم. مالك برادرهايمان هم نيستيم. مالك فرزندانمان هم نيستيم. مالك دوستانمان هم نيستيم. عمده مالكيتِ خودش است بر خودش. انسان وقتى مى‌خواهد صحبت بكند [بايد] زبان مملوك او باشد و او سلطنت بر زبان خودش داشته باشد؛ نه اينكه شيطان بر نفس او و بر زبان او تسلط پيدا كند، و حرفها و چماقها و اسلحه‌هايى باشد كه از اسلحۀ صدام برنده‌تر است. كمال بزرگ؛ حق خواهى براى حق بايد اشخاصى كه مى‌خواهند صحبت كنند ببينند كه آيا حق را مى‌خواهند براى حق؟ بزرگتر چيزى كه انسان اگر آن را داشته باشد كمال بزرگ دارد اين است كه حق را براى حق بخواهد. از حق خوشش بيايد براى اينكه حق است. و از باطل متنفر باشد براى اينكه باطل است. اگر حق به دست دشمنش هم اجرا شد، اين مالكيت را داشته باشد بر نفس خودش كه آن حق را تعريف كند. و اگر باطل از فرزندش يا دوستانش وجود پيدا كرد، اين مالكيت را داشته باشد كه از او تنفر داشته باشد و اظهار تنفر كند. كسانى كه حق را براى حق خواهند اندك‌اند، بسيار اندك. كسانى كه باطل را براى باطل بودنش بُغض بر آن دارند و تنفر از آن دارند اندك‌اند، و بسيار اندك. انسان خودش هم نمى‌تواند بفهمد كه چه‌كاره است. انسان بايد يك كسى كه دشمن او هست پيش او برود ببيند قضاوت او نسبت به اين چه هست، تا عيبهاى خودش را بتواند بفهمد. انسان نمى‌تواند از دوستان خودش تعليم بگيرد. انسان بايد از دشمنان خودش تعليم بگيرد. وقتى كه يك صحبتى مى‌كند ببيند دشمنها چه مى‌گويند؛ و تفكر كند كه عيبها را دشمنها مى‌فهمند. دوستها هر چه هم شما عيب داشته باشيد و ما عيب داشته باشيم، براى اينكه حق را براى حق نمى‌خواهند و باطل را براى اينكه باطل است دشمن ندارند، به ما مى‌آيند و به شما مى‌آيند و مى‌گويند كه چه‌قدر خوب صحبت كردى و چه مقالۀ خوبى نوشتى؛ چه مقالۀ كوبنده‌اى بود اين؛ چه‌طور حريف خودت را منزوى كردى؛ چه‌طور حرفهاى حريف خودت را ولو هم صحيح بود، باطل كردى! دوستان انسان، دشمنان واقعى انسان‌اند. و دشمنان انسان، دوستان واقعى انسان‌اند. انسان بايد از كسانى كه بر او خرده مى‌گيرند از آنها ياد بگيرد. كسانى كه از او تعريف مى‌كنند بداند كه اين زبان؛ زبان تعريف؛ خصوصاً در يك امورى كه جاى انتقاد است تعريف مى‌كنند، اين همان زبان شيطانى است و آن هم تأييدش تأييد شيطانى است. گويندگان ما، نويسندگان ما، كسانى كه در اين موقع مى‌خواهند صحبت بكنند، توجه داشته باشند كه آيا مالك خودشان هستند؟ مى‌توانند ادعايى را كه حضرت موسى، پيغمبر بزرگ كرد، آنها هم بكنند، كه إنّى لا أَمْلِكُ الاّ نَفسِى وَ أَخى.۲ برادر او هم يك برادرى بود كه پيغمبر بود. و چون پيغمبر بود، كلام حضرت موسى براى او كلامى بود كه اجرا مى‌شد. اما كسى كه به اين مقام نرسيده است بايد بگويد: إنّى لا أملك نفسى و لا أخى.۳ نه بگويد: إنّى لا أملك إلاّ نفسى و أخى. برادرهاى ما توجه داشته باشيد، در گفتار شما، در نوشته‌هاى شما، اگر خداى نخواسته يك تفرقه‌اى ايجاد بشود، يك سركوبى بخواهيد از دشمنان، به خيال خودتان، از رقيبهاى خودتان بكنيد، و اين موجب بشود كه دلسردى براى ارتش حاصل بشود، دلسردى براى سپاه پاسداران، دلسردى براى پاسبانان و شهربانى حاصل بشود، و يك قتلهايى واقع بشود به واسطۀ همين دلسردى، شماها شريك هستيد در آن قتل، راضى هستيد به آن قتل. در روايات هست كه اگر كسى در مشرق كشته بشود و مظلوم كشته بشود و يكى در مغرب به او راضى باشد، اين هم شريك قتل اوست.۴ توجه كنيد كه قلمهاى شما شريك خنجرهايى كه از پشت به ما مى‌زنند نباشد. توجه كنيد كه زبانهاى شما، قلمهاى شما چماق نباشد، و با همان قلم بنويسيد كه چماق بد است! توجه كنيد كه قلمهاى شما و زبانهاى شما مسلسل نباشد و به سينه‌اين جوانهاى ما وارد بشود، و آن‌وقت بگوييد كه به ما حمله شده است! شما هم حمله كرديد. فقط صدام نيست، شما هم شريك خواهيد بود. قبل از اينكه به نطقها برويد و قبل از اينكه مقاله‌ها بخواهيد بنويسيد و قبل از اينكه تيترها را بخواهيد درشت بنويسيد، با خودتان خلوت كنيد و ببينيد كه براى چه اين كار را مى‌كنيد؟ مقصد شما چه است؟ شما حق را براى حق مى‌خواهيد، يا حق را از رقباى خودتان نمى‌پذيريد؟ باطل را براى باطل از آن متنفر هستيد؟ يا باطل را از دوستان خودتان مى‌پذيريد؟ شما خودتان را امتحان كنيد. انسان يك موجود عجيب و غريبى است كه تا آخر عمر خودش نمى‌تواند خودش را بشناسد. انسان آن آخر عمر هم اگر بخواهد كشته بشود، به يك طور طاغوتى دلش مى‌خواهد كشته بشود! بعضى از اين كفار كه در صدر اسلام بودند وقتى مى‌خواسته‌اند سرش را ببرند، مى‌گفته است به او، از قرارى كه تاريخ مى‌گويد؟ كه گردن من را بلند ببر كه جزء سر باشد، براى اينكه مى‌خواهم سر من بالاى نيزه كه مى‌رود از ساير سرها بلندتر باشد! اين مرض را انسان تا آخر عمرش دارد. شما گمان نكنيد كه تصفيه شدن و انسان شدن يك امرى است آسان. اگر آن‌طورى كه شيخ۵ ما مى‌فرمود كه محال است، محال است، و اگر به آن شدت هم نباشد؟ مشكل است؛ و از بزرگترين مشكلهاست براى انسان. چه بسا انسان خيال مى‌كند كه دارد كار خوب مى‌كند، و كار بد مى‌كند، براى اينكه آن خصيصه‌اى كه در او هست حجاب است از اينكه بتواند تشخيص بدهد خوب را از بد. يك قضيه واقع مى‌شود؛ اين يك قضيه را وقتى كه انسان در گفتارها و نوشته‌ها و روزنامه‌ها ملاحظه مى‌كند، همين يك امر را يك دسته‌اى مى‌كوبند، و يك دسته‌اى ترويج مى‌كنند! يك مسئله در كشور واقع مى‌شود؛ اين يك مسئله را يك جمعيتى تأييد مى‌كنند و توصيف مى‌كنند و قلمها به كار مى‌افتد كه اين كار خوبى است؛ و يك دستۀ ديگر مقابل آنها مى‌ايستد و اين امر را محكوم مى‌كنند و قلمها و گفتارها به كار مى‌افتد براى محكوم كردن او، چرا؟ براى اينكه اين كار به نفع فلان دسته بوده است و به ضرر فلان دسته؛ از دوستان حاصل شده است، يا از رقيبان. اگر از دوستان حاصل شده است، خوب است هر چه مى‌خواهد باشد. خوبى را براى دوستى مى‌خواهيم؛ نه خوبى را براى خوبى. عدالت را براى عدالت نمى‌خواهيم؛ عدالت را براى دوستان مى‌خواهيم. ديگرانى كه در مقابل ما ايستاده‌اند و ما آنها را رقيب حساب مى‌كنيم. هر چه كار خوب از آنها صادر بشود بد نمايش مى‌دهيم. قلمها به كار مى‌افتد و انتقادها پيش مى‌آيد. وقتى همين كار از دوستان ما پيدا مى‌شود، هر چه مى‌خواهد باشد، قلمهايتان به كار مى‌افتد و از او تأييد مى‌كنيد. پس عدل را براى عدل نمى‌خواهيد. حق را براى حق نمى‌خواهيد. حق را اگر كسى براى حق بخواهد، چنانچه حق بر ضد خودش هم هست آن را بايد بخواهد و دوست داشته باشد و اظهار كند. و باطل را اگر از خودش هم صادر شده باشد بايد مبغوض او باشد و اقرار كند. آيا اينهايى كه بنا دارند صحبت بكنند، حق را براى حق مى‌خواهند و باطل را براى باطل نمى‌خواهند؟ يا حق را براى خودشان مى‌خواهند؛ و باطل هم اگر از خودشان يا دوستان خودشان صادر بشود حق جلوه مى‌دهند؟ و حق چنانچه از رقباى خيالى خودشان حاصل بشود، باطل جلوه مى‌دهند. انسان نمى‌تواند به اين زودى از شرّ خودش ـ كه از شرّ شيطان بالاتر است ـ فارغ بشود. لكن مى‌تواند قلم خودش را كنار بگذارد؛ مى‌تواند زبان خودش را كنار بگذارد؛ مى‌تواند قبل از اينكه مى‌خواهد صحبت بكند، ببيند كه روى چه مبادى صحبت مى‌كند، چه مبادى او را وادار كرده است به اينكه صحبت بكند. اين مسئله‌اى است كه عمومى است، در همه جاست؛ هر كارى صادر بشود از خودم اين خوب است! ميزان من هستم هر كارى از من صادر بشود، چون ميزان من هستم خوب است! و هر كارى از رقيب من حاصل بشود بد است، براى اينكه رقيب من است! هر چه هم خوب باشد كار خوبِ رقيب، بد است؛ و كار بد من خوب! اين يك مسئله و يك بيمارى است در انسان كه معالجۀ او را با زحمت مى‌شود كرد. و بايد انسان پيش اشخاصى كه مى‌توانند معالجه كنند خودش را معالجه كند. پيش اطباى روح برود و خودش را معالجه كند. قبل از اينكه دست به قلم بزند و قبل از اينكه زبان باز كند، توجه به حال خودش بكند، و توجه به مسائل سياسى، اجتماعى، امورى كه الآن ما مبتلا به آن هستيم، ببيند كه آيا اين صحبت در سطح كشور يك تشنجى ايجاد مى‌كند؟ چماق ايجاد مى‌كند، يا آرامش ايجاد مى‌كند؟ ببيند كه اين روزنامه و اين قلم، آرامش در اين كشور كه الآن لازم است ايجاد مى‌كند، يا تشنج ايجاد مى‌كند؟ چنانچه تشنج ايجاد كرد، اين روزنامه چماق است و آن گفتار چماق است. و اگر آرامش در مردم ايجاد كرد، اين رحمت است و اين مشكور است پيش خداى تبارك و تعالى. ايجاد اختلاف و نفاق در كشور؛ بزرگترين معصيت خدا را در نظر بگيريد اى گويندگان، اى نويسندگان، اى كاركنان مملكت، اى كارمندان ادارى و غير ادارى، و كشاورز و همه! خدا را در نظر بگيريد، خدا حاضر است همه جا. زبان شما در محضر خداست. چشم شما در محضر خداست. همۀ قواى شما در محضر خداست. در محضر خدا خدا را معصيت نكنيد. امروز در كشور ما؛ بزرگتر معصيت؛ ايجاد اختلاف است؛ ايجاد نفاق است. بزرگترين رحمت براى ما و تكليف براى ما ايجاد آرامش است و ايجاد وفاق است. گويندگان ما، نويسندگان ما هرچند هم بسيار خوب باشند و بسيار متعهد باشند، لكن گمان نكنند كه از آن شرور باطنى پاك شدند؛ از آن شيطان باطن پاك شدند. توجه كنند كه شيطان باطنى انسان تا آخر هم همراه انسان هست. گاهى اين شيطان كارى مى‌كند كه انسان خودش را به هلاكت برساند كه رفيقش را به هلاكت برساند. شما اين قصه را شنيده‌ايد كه يك نفر بنده‌اى داشت و به او بسيار محبت كرد و بسيار تربيت كرد بعد گفت به او: من در مقابل اين‌همه محبت كه به تو دارم فقط يك خواهش از تو دارم، آن اين است كه بيا بالاى پشت بام اين همسايۀ من كه رقيب من است سرِ من را بِبُر! انسان يك همچو موجودى است كه حاضر است سرش را بِبُرد كه رقيبش از بين برود. اصطلاح ديرينۀ ما اين است كه «خرِديزه»، كه يك قسم از خرهاى فضول است، خودش را به چاه مى‌اندازد كه به صاحبش ضرر بزند! انسان يك همچو موجودى است. انسان يك همچو موجود پيچيده‌اى است. يك همچو موجودى است كه انبيا نتوانسته‌اند اين انسان را انسان كنند، الاّ بعض اشخاص. در هر جايى كه انبيا بودند، يك عدۀ معدودى، بسيار معدود، به تربيت انبيا آن تربيت والا را كه بايد حق انسان باشد قبول كردند و تربيت شدند، و الاّ نتوانستند آنكه مى‌خواستند انجام بدهند. لكن مى‌توانيم ما كمتر بكنيم اين شيطنت‌ها را، مى‌توانيم. اين طور نيست كه ما مجبور باشيم، و معاقب نباشيم از باب اينكه مجبور هستيم. نه، ما مختاريم. با اختيار خودمان فساد ايجاد مى‌كنيم. با اختيار خودمان قلمهايمان را به كار مى‌اندازيم براى اينكه ديگران را بى‌آبرو كنيم. قلمهاى خودمان را و زبانهاى خودمان را به كار مى‌اندازيم براى اينكه حريفها را از ميدان بيرون كنيم. اينها همه مكايدى۶ است كه در خود انسان هست. انسان خيال مى‌كند كار خوب مى‌كند؛ و حال آنكه كار بد دارد مى‌كند. خيال مى‌كند براى خداست؛ و حال آنكه براى شيطان است. ان شاء اللّه خداوند تبارك و تعالى به همۀ ملتهاى اسلامى توفيق بدهد و آنها را تأييد كند براى اينكه از شرّ اجانب و از شرّ شياطين و خصوصاً شيطان خودشان، نجات پيدا كنند. و خداوند تعالى كشورما را از شرّ شياطين و اجانب و از شرّ قلمها و قدمها و زبانها نگه دارد. و السلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته
عنوان :
تشریح نقش و وظایف نیروهاى نظامى انتظامى محکومیت چماق‌دارى به هر شکلى کمال بزرگ انسانى؛ حق‌خواهى براى حق
مرجع :
صحیفه امام (۱۴) صفحه ۱۶۰
مکان :
تهران، جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۱۲-۰۴
حضار :
اقشار مختلف مردم نمایندگان و مسئولان سیاسى عقیدتى شهربانیهاى سراسر کشور نمایندگان کلانتریهاى تهران و پرسنل شهربانى و پلیس تهران
