عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم مشكل مسلمين حكومتهاى مسلمين است اين ماه مبارك رمضان بر همه مسلمين مبارك باد! و مبارك آن روزى است كه مسلمين با احساس وظيفه بتوانند بر مشكلات خودشان غلبه كنند. مشكل مسلمين فقط قدس نيست، اين يكى از مشكلاتى است كه مسلمين دارند. افغانستان مگر از مشكلات مسلمين نيست؟ پاكستان مگر از مشكلات مسلمين نيست؟ تركيه مگر از مشكلات مسلمين نيست؟ مصر مگر از مشكلات مسلمين نيست؟ عراق مگر از مشكلات مسلمين نيست؟ بايد ما تحليل كنيم كه مشكل كه در همۀ اقطار مسلمين هست، از كجا پيدا شده است و راه حلّش چيست. چرا مسلمين در همه جاى دنيا تحت فشار حكومتها و ابرقدرتها هستند و راه حلّ اين مسئله چيست تا اينكه هم رمز پيروزى بر همۀ مشكلات به دست بيايد و هم قدس و افغان و ساير بلاد مسلمين آزاد بشوند. مشكل مسلمين، حكومتهاى مسلمين است. اين حكومتها هستند كه مسلمين را به اين روز رسانده‌اند. ملتها مشكل مسلمين نيستند. ملتها با آن فطرت ذاتى كه دارند، مى‌توانند مسائل را حل كنند، لكن مشكل، دولتها هستند. شما سرتاسر ممالك اسلامى را وقتى كه ملاحظه كنيد كم جايى را مى‌توانيد پيدا بكنيد كه مشكلاتشان به واسطۀ حكومتهايشان ايجاد نشده. اين حكومتها هستند كه به واسطۀ روابطشان با ابر قدرتها و سر سپردگى‌شان با ابرقدرتهاى چپ و راست، مشكلات را براى ما و همۀ مسلمين ايجاد كرده‌اند. اگر اين مشكل از پيش پاى مسلمين برداشته بشود، مسلمين به آمال خودشان خواهند رسيد و راه حلّش با دست ملتهاست. تحول ملت منشأ دفع مشكلات شما ديديد كه مشكل ما كه از مشكلات ديگران بيشتر بود ـ و قدرت شيطانى شاه مخلوع از همۀ قدرتها بيشتر بود و طرفداران او ابرقدرتها و همۀ حكومتهاى اسلامى و غير اسلامى بودند ـ ملاحظه كرديد كه حل اين مشكل به پناه بردن به يك كشورى يا يك قدرتى يا يك ابرقدرتى نبود. حل مشكل را خود ملت كردند. ملت ما متحوّل شد از خوف به شجاعت و از يأس به اطمينان و از توجه خود به توجه به خدا و از تفرقه به اجتماع. اين تحول، تحول معجزه‌آسا اسباب اين شد كه اين مشكل بسيار بزرگ را، مشكلى را كه شايد همه جا و همۀ دنيا محال مى‌دانستند، حلّش كند. شما گمان نكنيد كه ايران داراى سلاح بود. ايران سلاحش سنگ بود، چوب، مشت [...]، لكن سلاح معنوى داشت. سلاح معنوى‌اش ايمان به مكتب، ايمان به خداى تبارك و تعالى و توكل به مبدأ قدرت و وحدت كلمه [بود]. حالا كه مى‌بينيد دست ملت ما ـ يعنى، غير نظاميها ـ تفنگ است، اين تفنگى است كه به غنيمت از بستگان‌شاه به دستشان افتاده، والاّ تفنگى در كار نبود، ايمان بود. ملت از مركز گرفته تا سرحدّات، هرجا برويد، يك كلمه مى‌گفتند. آن روز اين گروههاى فاسد مفسد زير خاك بودند؛ مثل حيواناتى كه در سوراخها بودند و ميدان مال ملت بود. از مركز تا سرحدّات، هر جا مى‌رفتيد، حتى بچه‌هاى كوچك، صدايشان بلند بود كه ما اسلام را مى‌خواهيم، جمهورى اسلامى را مى‌خواهيم. مريضهايى كه در بستر و در بيمارستان بودند هم همين منطق را داشتند. جوانها هم همين منطق را. دانشگاه و مدرسه هم همين منطق و زنها و مردها هم منطقشان همين بود. از آن خواب گرانى كه ما را ابرقدرتها خوابانده بودند و از همۀ مسائلى كه بايد به آن توجه داشت، غفلت كرده بوديم. ناگاه بارقه‌اى از جانب خداى تبارك و تعالى پيدا شد و ما را بيدار كرد و اين مشكل به نظرِ همه محال را، حل كرد. مشكل، شاه مخلوع و دار و دستۀ او بود و حل مشكل به دست خود ملت بود. نه يك تفنگ از خارج براى ملت ما آمد و نه يك حكومت خارجى به ما كمك كرد، بلكه آنها مخالف ما بودند. عراق سرسخت مخالف با ما بود. كويت سرسخت مخالف با ما بود و مصر هم كه حالش را مى‌دانيد. و ساير ممالك را [حال] دولتهايشان را مى‌دانيد. در عين حالى كه همۀ قدرتها يك طرف صف‌آرايى كرده بودند و ملت ما با دست خالى يك طرف، ملت ما هجوم كرد و اين سد [را]، كه خيال مى‌كردند ممتنع است شكستنش، شكستند. وظيفه علماى بلاد اسلامى در بيدار نمودن مردم بايد كارى كرد كه ملتها هر جا هستند، ملتها بفهمند تكليف خودشان را. اگر بخواهيد و بخواهند و دانشمندها بخواهند و علماى همۀ بلاد اسلامى و دانشگاههاى همۀ بلاد اسلامى بخواهند مشكلۀ اسلام و ممالك اسلامى حل بشود، بايد مردم را بيدار كنند؛ اين مردمى كه با تبليغات چند صد ساله، به آنها باورانده بودند كه نمى‌شود با امريكا يا با شوروى مخالفت كرد، و الآن هم باور ملتهاى ديگرى هست. بايد اينها [را] به ايشان فهماند كه مى‌شود. بهتر دليل بر اينكه يك امرى ممكن است، وقوع اوست و اين امر واقع شد در ايران. دولتهاى ديگر، ملتهاى ديگر گمان نكنند كه ايران از آنها عُدّه۱ و عِدّه بيشتر داشت خير، شايد در عشاير عراق بيشتر از ايران اسلحه باشد، لكن مغزهاى اينها را به واسطۀ تبليغات دامنه‌دارى كه شده است، شست‌وشو كرده‌اند و از اسلام مأيوس كرده‌اند، و اين مغزها را پر كرده‌اند از اينكه با اين قدرتها نمى‌شود طرف شد. اين از چيزهايى است كه با تبليغات خودِ آنها و عمّال آنها در داخل ممالك تحقق پيدا كرده است. بايد آنهايى كه در همۀ ممالك هستند، آنهايى كه دلشان براى ملتها مى‌تپد، آنهايى كه به اسلام اعتقاد دارند و براى اسلام مى‌خواهند خدمت كنند، هر كدام در محل خودشان، ملت خودشان را بيدار كنند؛ تا ملت، خودشان را كه گم كرده‌اند، پيدا كنند. ملتها خودشان را گم كرده‌اند، مملكت خودشان را گم كرده‌اند. هر چه در ذهنشان وارد مى‌شود، اين [است] كه نمى‌شود با اين قدرتها طرف شد، اينها چه‌ها و چه‌ها خواهند كرد. بايد از مغز ملتها اين «نمى‌شودها» را بيرون كرد و به جاى آن، «مى‌شودها» را گذاشت. نه، مى‌شود اين كار را كرد. يك ميليارد جمعيت ـ تقريباً ـ جمعيت مسلمين با دارا بودن آنهمه امكانات و آن سرزمينهاى وسيع و آن مخازن زيرزمينى وسيع و آن پشتوانۀ اسلامى ـ الهى، نبايد در ذهنشان بيايد كه نمى‌شود. اين قدرت بزرگ شيطانى شوروى، كه با تمام قوا افغانستان را مى‌خواهد خفه كند، نتوانسته است. ملت اگر يك چيزى را نخواهند، نمى‌شود تحميلشان كرد. بايد ملت را بيدار كرد تا بخواهند. ملت ما هم قبل از بيست سال، خواب بود، توجه نداشت. از بيست سال به اين طرف هى گفتند، گويندگان گفتند، علما گفتند، دانشگاهيها گفتند. كم‌كم رسيد به تظاهرات، كم‌كم رسيد به ريختن در خيابانها، كم‌كم رسيد به «اللّه اكبر»، و قدرت بزرگ شيطانى در مقابل «اللّه اكبر» نتوانست بماند؛ و همه مى‌خواستند بماند. من مطلع بودم همۀ قدرتها مى‌خواستند كه اين نوكرى۲ كه براى همه‌شان خدمتگزار بى‌چون و چراست، در ايران بماند تا منافعشان را ببرند و هر چه ما ذخاير داريم آنها به رايگان ببرند، لكن ملت وقتى نخواهد، نمى‌شود. بايد ملت را بيدار كرد كه آن چيزى را كه خيال مى‌كرد نبايد بخواهد، بخواهد و آن امرى را كه به خيالش نمى‌شود، بيدارش كرد كه مى‌شود. ملت[ها] از دولتهاى خودشان بخواهند كه تسليم بشوند، و الاّ همان كارى را كه ملت ايران كرد، با آنها بكنند تا حلّ مشكل بشود. حلّ مشكل بدون اينكه اين اشخاصى كه سر راه ايستادند و مانع هستند از اينكه مشكلات حل بشود، اينها را بايد از بين راه بردارند. هر جا شما برويد، در هر كشورى از كشورهاى اسلامى نه، بلكه همۀ كشورهاى دنيا، اين سران قوم هستند كه مانع هستند از رشد فكرى و معنوى و مادى ملتها. اين سران كشورها هستند كه وابستگان خودشان را در دانشگاهها معلّم مى‌كنند، و معلّمهاى دانشگاه، جوانهاى ما را خراب مى‌كنند. مانع، اين حكومتهاست؛ حكومتها با اختلاف مراتب. حكومتها جلوى رشد جوانهاى ما را گرفتند و جلوى پيشرفت مسلمين را. ملى‌گرايى، اساس بدبختى مسلمين آنهايى كه، آن قدرتهاى بزرگى كه مطالعه كردند روى كارها سالهاى طولانى، صدها سال فرستادند و مطالعه كردند روى گروهها، روى افراد، روى اشخاص و مطالعه كردند حتى روى زمينها، جنگلها ـ همه جا ـ در جامعه‌ها اين را يافته‌اند كه اسلام است كه مى‌تواند جلويشان بايستد. از اين جهت، آن چيزى كه از همه چيز براى آنها مطرح است، اسلام است و آن چيزى كه سر راه اسلام قرار دادند، اين حكومتهاى فاسدند. با دست حكومتهاى فاسد و با تبليغ حكومتهاى فاسد، اين نژادپرستى‌ها و گروه‌پرستى‌ها در بين مسلمين رشد كرده. عربها را در مقابل عجمها و تركها قرار دادند و عجمها را در مقابل عربها و تركها را در مقابل ديگران و همۀ نژادها را در مقابل هم. اينكه من مكرّر عرض مى‌كنم كه اين ملّى‌گرايى اساس بدبختى مسلمين است براى اين است كه اين ملّى‌گرايى، ملت ايران را در مقابل ساير ملتهاى مسلمين قرار مى‌دهد، و ملت عراق را در مقابل ديگران و ملت كذا را در مقابل كذا. اينها نقشه‌هايى است كه مستعمرين كشيده‌اند كه مسلمين با هم مجتمع نباشند. در عراق، حكومت عراق، حكومت سابقتر از اين حكومت ـ كه اين بدتر از آن است ـ اينها طرح مى‌كردند كه ما مى‌خواهيم مجد بنى‌اميه۳ را احيا كنيم در مقابل اسلام. اسلام كه آمده بود همۀ مجدها را فانى كند در مجداللّه، اينها مى‌گفتند ما مجد بنى‌اميه را بايد احيا كنيم و اين چيزى نبود كه شعور اينها برسد، تلقينى بود كه ابرقدرتها مى‌كردند كه اسلام متفرق بشود، مسلمين با هم متفرق بشوند، دشمنِ هم بشوند. در ايران از سالهاى طولانى، اشخاص بى‌اطلاع از اساس مسائل، ولو فرض كنيد بعضى‌شان مغرض نبودند، اينها هم هى طبل ملّيت را كوبيدند، همان ملّيتى كه مى‌خواست اساس اسلام را در ايران بربچيند. اسلام آمده است كه همۀ نژادها باهمند؛ مثل دنده‌هاى شانه مى‌مانند؛ هيچ كدام بر هيچ‌كدام تفوق ندارند، نه عرب بر عجم و نه عجم بر عرب و نه ترك بر هيچ يك از اينها و نه هيچ نژادى بر ديگرى و نه سفيد بر سياه و نه سياه بر سفيد، هيچ‌كدام بر ديگرى فضيلت ندارند. فضيلت با تقواست، فضيلت با تعهد است، با تعهد به اسلام است. اينها تبليغاتى بوده است، تلقيناتى بوده است كه از ابرقدرتها كه مى‌خواستند ما را بچاپند، شده است و مع‌الأسف، بعض اشخاص مسلمان صحيح هم باورشان آمده. در چندين سال قبل ـ محتمل است، گمان مى‌كنم زمان رضاخان بود ـ يك مجمعى درست كردند و يك فيلمهايى تهيه كردند و يك اشعارى گفتند و يك خطابه‌هايى خواندند، براى تأسف از اينكه اسلام بر ايران غلبه كرد، عرب بر ايران غلبه كرد. شعر خواندند، فيلم [به] نمايش گذاشتند كه عرب آمد و طاق كسرى را، مدائن را گرفت و گريه‌ها كردند. همين ملّيها، همين خبيثها گريه‌ها كردند. دستمالها را درآوردند و گريه كردند كه اسلام آمده و سلاطين را، سلاطين فاسد را شكست داده و اين معنا در هر جا، به يك صورتى به ما، به ملتها تحميل شده در ممالك عربى، عرب بايد چه باشد. اين تلقين است. اين مخالف با قرآن است. در ممالك غير عربى، هر كدام خودشان بايد، ملت خودشان بايد جلو باشد. اين برخلاف تعليمات اسلام است. اين آن است كه اين ابرقدرتها آرزويش را مى‌كنند و كردند و عمل كردند. وقتى اينها غلبه كردند، در جنگ دوم غلبه كردند بر عثمانى، عثمانى را تكه‌تكه كردند، شايد قريب پانزده تا كشور كردند و هر كدام [را] يك نوكرى از خودشان بالا سرش گذاشتند و مع‌الأسف، آنهايى كه اساس مطلب را مطّلع نبودند، آنها هم اين مسائل را اهميتى به آن نمى‌دادند و الآن هم نمى‌دهند. حل مشكلات جهان اسلام در بازگشت به اسلام مشكل ما الآن دولتهاى ماست. مشكل اسلام دولتهاى اسلامى است. اين مشكل بايد حل بشود. اگر دولتهاى اسلامى به خود بيايند و گرايش [پيدا] كنند به اسلام و از عروبت برگردند به اسلاميت، و از تركيّت برگردند به اسلاميت، حل مى‌شود مسائل و اگر آنها نكنند، اين مشكل هست تا وقتى ساير كشورها مثل ايران بشوند. ايران با مشت، اين مشكل را حل كرد و بايد همۀ كشورها با مشت خودشان اين مشكل را رفع كنند. ما نبايد بنشينيم كه حكومتهاى ما كارى براى ما انجام بدهند. حكومتهاى ما براى خودشان هستند. اين حكومتهايى كه در بلاد مسلمين هست، اينها به اسلام هيچ كارى ندارند. اگر يك دفعه اسلام بگويند، براى اين است كه شما را بازى بدهند. اسلام صدّام هم مثل اسلام محمدرضا خان است. اسلام آن مصرى هم؛ سادات هم، مثل اسلام صدّام است. اين يك اسلامى است كه در لفظ گفته مى‌شود، لكن پايگاه درست مى‌كند و مى‌گويد ما همراه هم مى‌شويم، برويم ايران را از بين ببريم. ايران يعنى چه؟ يعنى، يك مملكت اسلامى. با كافر هم‌عهد مى‌شود براى كوبيدن مسلمين. اين فرم اسلام آقاى سادات! اسلامش اين فرم است. آقاى صدّام هم اسلامش اين فرم است كه مى‌گويد: اسلام. مى‌گويد: مسلم. مى‌گويد چه، مى‌گويد: ما با ملت ايران [...]، در بعضى از نطقهايش گفته كه با ملت ايران ما كارى نداريم، ما همراه هستيم، با حكومت ايران هم همراهيم. اما روزى نمى‌شود، الاّ اينكه سرحدّات اين ملت را، سرحدّات اين مملكت را با آتش و توپهاى كذا مورد تجاوز قرار مى‌دهد. اين يك فرم اسلامى است؛ اسلام وارداتى از امريكا و وارداتى از شوروى! ما تا به اسلام برنگرديم؛ اسلام رسول اللّه، تا به اسلام رسول اللّه برنگرديم، مشكلاتمان سر جاى خودش هست، نه مى‌توانيم قضيۀ فلسطين را حلش كنيم و نه افغانستان را و نه ساير جاها را. ملتها بايد برگردند به صدر اسلام. اگر حكومتها هم با ملتها برگشتند كه اشكالى نيست و اگر برنگشتند، ملتها بايد حساب خودشان را از حكومتها جدا كنند و با حكومتها آن كنند كه ملت ايران با حكومت خودش كرد تا مشكلات حل بشود، والاّ هى ما روز قدس بگيريم، فرياد بزنيم، هى آقايان اجتماع كنند و حرف بزنند، فرياد و حرف جلوى آنها را نمى‌گيرد. بلى، گاهى مى‌گيرد، منتها ما حرف هم نمى‌زنيم. اگر در روز قدس، تمام ملتها قيام مى‌كردند و فرياد مى‌زدند، نمى‌توانست آن حكومت احمق۴ جلوى فريادشان را بگيرد. يك جمعيت كمى قيام مى‌كنند. اگر در روز قدس تمام كشورهاى اسلامى، ملتها همه برخيزند و فرياد بزنند، نه براى قدس تنها، براى همۀ ممالك اسلامى، پيروز خواهند شد. ما با فرياد، محمدرضاخان را بيرونش كرديم. شما خيال مى‌كنيد با تفنگ بيرون كرديم؟ با فرياد، با «اللّه اكبر»! اينقدر «اللّه اكبر» بر مغز اينها كوبيده شد كه خودشان را باختند و فرار كردند. از اين مملكت رفتند. مسلمين بايد فرياد بزنند، گمان نكنند كه فرياد و شعار فايده ندارند. نخير، شعار فايده دارد، اما اگر همه فرياد بزنند. فرياد منِ تنها هيچ چيز نيست. فرياد يك محله، يك شهر هيچ چيز نيست. شما ببينيد فريادهايى كه حالا از ايران بلند مى‌شود، منحصر به تهران، قم، اهواز نيست. يكوقت مى‌بينيد كه سپاه پاسداران امر مى‌كند به تمام ملت كه فلان شب برويد بالاى پشت بام «اللّه اكبر» بگوييد، همه اطاعت مى‌كنند. در قبل از اين انقلاب مگر مى‌شد كه يك دسته‌اى بگويند برويد بالاى منبر، گوش كنند به او؟ مدرّسين محترم قم مى‌گويند كه فلان روز بايد راهپيمايى بشود، همۀ ملت راهپيمايى مى‌كنند و چند نفر اهل علم محترم قم همين طور. بايد ملتها اينطور بشوند كه وقتى يك گروهشان گفت كه فلان عمل را انجام بدهيد، اين را يك فرمانى بدانند كه از بالا صادر شده و بايد عمل كنند. ملت ما حالا اينطور شده. ما ميل داريم ملتها همه اينطور بشوند. صدور معنويت انقلاب اسلامى به جهان ما كه مى‌گوييم «انقلابمان را مى‌خواهيم صادر كنيم»، مى‌خواهيم اين را صادر كنيم، مى‌خواهيم اين مطلب را، همين معنايى كه پيدا شده، همين معنويتى كه پيدا شده است در ايران، همين مسائلى كه در ايران پيدا شده، ما مى‌خواهيم اين را صادر كنيم. ما نمى‌خواهيم شمشير بكشيم و تفنگ بكشيم و حمله كنيم. عراق با ما الآن مدتهاست دارد حمله مى‌كند و ما هيچ حمله‌اى به آنها نمى‌كنيم. آنها حمله مى‌كنند ما دفاع مى‌كنيم. دفاع لازم است. ما مى‌خواهيم كه اين انقلابمان را، انقلاب فرهنگى‌مان را، انقلاب اسلامى‌مان را به همۀ ممالك اسلامى صادر كنيم. و اگر اين انقلاب صادر شد، هر جا صادر بشود اين انقلاب، مشكل حل مى‌شود. شما كوشش كنيد كه اينطورى كه ايران انقلاب كرد و اينطورى كه ايران الآن هم حاضر براى همه چيز است، ملتهاى خودتان را بيدار كنيد. آنهايى كه براى اسلام دلشان مى‌سوزد، آنهايى كه براى كشورشان دلشان مى‌سوزد، ملتهاى خودشان را بيدار كنند تا اين تحول الهى، كه در ايران پيدا شد، در آنجاها پيدا بشود. هر جا پيدا بشود، مسئله حل است. ديگر آن وقت نترسيد كه چهار تا فاسد بيايند مسجد الاقصى را بگيرند. آن وقت ديگر ترس نكنيد. حل است مسئله. اما وقتى يك ملتى، دو طايفه، ده طايفه، صد طايفه مى‌شوند و هر كدام به خلاف ديگرى هستند، و حكومتها هم اينجور حكومتها هستند، ديگر توقّع نداشته باشيد كه با اين طرز فكر و با اين طرز حكومت، بتوانيد غلبه بكنيد. بايد تعليمات اسلام را گرفت و همان طورى كه اسلام دستور داده است كه مؤمنين، همۀ مؤمنين در همه جا برادر هستند۵ و امر كرده است به اينكه اعتصام به حبل اللّه بكنيد و متفرق از هم نشويد۶ و دستور داده است به اينكه تنازع با هم نكنيد والاّ فَشَل مى‌شويد،۷ مسلمين وقتى مى‌توانند از گير ابرقدرتها و از گير حكومتهاى فاسد خودشان خلاص بشوند كه اين امر خدا را اجابت كنند. اين دعوت الهى است. از صدر اسلام تا آخر، اين دعوت را اجابت كنند. اگر دعوت را اجابت نكنند و هى بخواهند بگويند كه آقا بياييد بكنيد اين كار را، تا اين دعوت اجابت نشود، كارى از ما نمى‌آيد. كار وقتى از ما ساخته است كه اسلامى فكر كنيم و به قرآن و اسلام گرايش پيدا كنيم و به تعليمات صدر اسلام عمل كنيم. من اميدوارم كه شما عزيزانى كه از اطراف آمديد براى روز قدس، موفق بشويد و همۀ مسلمين موفق بشوند و ان‌شاءاللّه يك روزى همۀ مسلمين با هم برادر و همۀ ريشه‌هاى فساد از همۀ بلاد مسلمين كنده بشود و اين ريشۀ فاسد اسرائيل از مسجد الاقصى و از كشور اسلامى ما كنده بشود و ان‌شاءاللّه تعالى با هم برويم و در قدس نماز وحدت بخوانيم. والسلام عليكم و رحمة اللّه و بركاته
عنوان :
دولتهاى اسلامى منشا گرفتاریهاى مسلمین بازگشت به اسلام واقعى
مرجع :
صحیفه امام (۱۳) صفحه ۱۰۳
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۵۹-۰۵-۱۸
حضار :
اعضاى کنگره آزادى قدس، نمایندگان سازمانهاى آزادیبخش جهان
