عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم‌اللّه الرحمن الرحيم وحدت كلمۀ ملت منشأ قدرت و پيروزى من قبل از اينكه چند كلمه با آقايان صحبت كنم، بايد از عموم اين جوانها و برادران و خواهرانى كه در خارج كشور هستند و در اين مدت كه من موجب زحمت آنها شدم، هم تشكر كنم و هم عذر بخواهم. من از خداى تعالى سلامت همۀ شما را و عزت و سعادت همه را خواهانم، و اميدوارم كه در ايران يك محيط صحيحى كه تحقق پيدا كند، شما همه برگرديد و به ملت خودتان و به كشور خودتان خدمت كنيد. شما ديديد كه در اثر وحدت كلمه در جامعۀ ايرانى يك قدرتى كه خودش را ابرقدرت حساب مى‌خواست بكند و دنبال او ابرقدرتها بودند، همۀ ابرقدرتها از او تأييد كردند بلكه مع‌الأسف دوَل اسلامى هم ـ قاطبتاً تقريباً ـ با او همراهى كردند، ديديد كه با وحدت كلمۀ ملت، تمام كنگره‌هاى قصرش فرو ريخت يكى بعد از ديگرى. آن حزب «رستاخيز»ى كه آنقدر براى آن مديحه‌سرايى كردند، هم خود او و هم عمال خبيث او آنقدر دربارۀ آن مبالغه‌ها كردند، مدحها خواندند. و خود ايشان گفت كه اگر كسى داخل اين حزب نشود او را ما تذكره‌اش را مى‌دهيم و مى‌گوييم برود بيرون، آنقدر پافشارى راجع به اين حزب كرد لكن ملت ايرانْ مقابل حزب و مقابل حزب ساز و مقابل تانك و توپ و مسلسل ايستاد و مجبور كرد اين آدم ديكتاتور را به آنكه از حزبش صرف‌نظر بكند و حزب را كَاَنْ لَمْ يَكُنْ فرض كند. و آن خيانتى كه كرده بود راجع به تغيير تاريخ اسلام، باشرفترين تاريخها، سازنده‌ترين تاريخها، آن تاريخى كه انسانها را ـ مستضعفين را بيدار كرد و تمام قلدرهايى كه در آن وقت بودند خاضع كرد و انسانِ به تمام معنا، با همۀ ابعاد، هم ابعاد معنوى و هم ابعاد مادى ساخت، و اين شخص مى‌خواست اين شرافت را از ايران سلب كند و اصل اسلام را پايكوب كند و تاريخ جاهليت شاهنشاهى را به جاى آن بگذارد، و ديديد كه به واسطۀ همت مردم ايران همۀ قشرها قيام كردند، و اين مطلب را هم ملزم شد كه از دست بدهد. و ديديد كه به واسطۀ اتفاق كلمه‌اى كه شما ايرانى‌ها داشتيد اين آدم با آن همه مداحيهايى كه خودش از خودش مى‌كرد و ديگران از او و آن همه حرفها كه دربارۀ او مديحه‌سراها مى‌گفتند، ملزم شد كه بيايد در مقابل ملت و توبه كند و عذر بخواهد؛ براى اينكه مردم را فريب بدهد البته، لكن ملزم شد به اينكه عذر بخواهد. و ديديد كه اتفاق كلمۀ شما ملت ايران موجب شد كه تمام ابرقدرتها عقب زدند؛ و اول كه از او حمايتها كردند، هر كدام حرفها زدند: دخالت نظامى مى‌كنيم، تجزيه مى‌شود ايران، از اين حرفهاىِ ـ شعرهايى كه هميشه مى‌خوانند خواندند، و شما ديديد كه با اينكه همۀ ابرقدرتها دنبال سر او بودند و مى‌خواستند از او حمايت كنند، ملزم شد كه از ايران بيرون برود و حالا هم بيرون ايران است؛ و مع‌الأسف فرار كرد از چنگ مسلمين و از چنگ جوانهاى ما وليكن يك آتيۀ نزديكى او را به ايران خواهند خواست ـ ان شاءاللّه [ان شاءاللّه حضار] و او ذخايرى كه از ملت ما برده است و در اين آخر هم حمل كردند به خارج از ايران، اين ذخاير را و آن مالهايى كه از ايران برد ان شاءاللّه از او گرفته خواهد شد [ان شاءاللّه حضار] و به سزاى اعمالى كه كرده است و ظلمهايى كه كرده است ان شاءاللّه مى‌رسد. قتل‌عامها، غارتها، زندانها گرچه قبلاً هم عرض كردم كه ما قدرت اين را، يعنى اصلاً از بشر همچو قدرتى ساقط است كه بتواند سزاى اعمال اينطور جنايتكارها را بدهد؛ آنقدرى كه در قدرت انسان است همين مقدار است كه اگر يك نفر يكى را كشت، به جاى او او را بكشند اما اگر يك كسى يك ملتى را به اين وضعى كه الآن ملاحظه مى‌كنيد كشاند، قتل‌عامها كرد، حبسهاى طولانى، جوانهاى ما را در حبس برد و به پيرى به ما برگرداند، در بين اينهايى كه در حبس بودند و پانزده سال حبس بودند، بعضى دستها كه با من مصافحه مى‌كردند آن وقت دست يك پهلوان بود و حالا كه مصافحه مى‌كند دست يك آدم عادى شده. آن زجرها و ناراحتيهايى كه به جوانهاى ما، به روشنفكرهاى ما، به علماى ما، به دانشگاهيهاى ما، به بازرگانهاى ما، آن زجرها و تبعيدها و آنقدر زحماتى كه به اينها دادند و اينها متحمل شدند، ما نمى‌توانيم جبران كنيم. يك جان بيشتر ندارد؛ شما همه‌تان هم جمع بشويد همان يك جان را از او مى‌گيريد. او صدها جان از بهترين فرزندان اسلام گرفته است، حالا شما هم يك جان از يك نفر آدمى كه ارتباطش به اجانب بيشتر از ارتباطش به ملت ماست بگيريد، اين نمى‌شود جبران. شما فرض بكنيد كه يكوقت دست شما بيايد، دست و پاى او را ببريد و چشمهايش را درآوريد، از اين كارها هم بكنيد ـ فرض كنيد ـ باز هم جبران نمى‌شود. اين دليلِ بر اين است كه يك عالَم ديگرى هست كه جبران اينطور چيزها در آنجا مى‌شود. براى هر كشتنى، كشتن و زنده كردن كشتن و زنده كردن ممكن است. براى زجرهايى كه به جوانهاى ما داده، زجرهاى طولانى و تا ابد ممكن است باشد. نمى‌شود آقا كه يك كسى بيايد و سى و چند سال به اين مردم آن جور حكومت جائرانه بكند و مأمورينش در همۀ اطراف بلاد با زن و فرزند و جوان و پير ما، عالِم و غير عالِم ما آنطور رفتار بكنند و ما هم نتوانيم جبران بكنيم. اصلاً، اگر دست ما هم برسد نتوانيم جبران بكنيم. نمى‌شود كه خداى تبارك و تعالى يك همچو كارى را اجازه بدهد كه يك نفر آدم اين كارها را بكند و بعد هم جزايش همين باشد كه بكشند او را، جزايش همين باشد كه مالش را بگيرند. در بين جوانهاى ما اشخاصى بودند كه در جوانى رفتند و پانزده سال عمرشان را هدر داده اين. او مى‌توانست در بيرون اگر از علما هست كتابها بنويسد، هدايتها بكند؛ اگر از روشنفكران است كتابها بنويسد و روشنفكريها بكند، روشنگريها بكند؛ اگر از اطبا هست جمعيت زيادى را از مرگ نجات بدهد ـ تمام اين قشرهايى كه از ما اينها در زندان كردند، اينها حياتشان را از دست دادند؛ اينها زندگى‌اشان را، بيشتر زندگى‌اشان را از دست دادند؛ يعنى يك زندگى توى محبسى كه هيچ كارى نمى‌تواند بكند، از همۀ كارها او را باز داشتند؛ اينها جبرانش چيست؟ اينها با كشتن محمدرضا درست مى‌شود؟ جبران مى‌شود؟ اين تمام عياشيها و ظلمهايش را كرده و حالا هم تقريباً اواخر عمرش هست؛ يك كسى كه تمام اين جنايات را كرده، حالا مى‌شود كه من و شما بگوييم كه خوب حالا پولهايش را از او بگيريم و مثلاً اگر دست ما برسد ـ دست ما كه به همۀ ذخاير او نخواهد رسيد، جاهاى خيلى امانى آنها را برده اما يعنى امين براى او و براى ملتهاى خودشان و خائن براى ما، آن جواهراتى كه پدرش برد نمى‌دانيم الآن در خزينۀ كدام، انگلستان بردند آن وقت، اين جواهرى هم كه، جواهراتى هم كه ايشان حمل كرده است كه گفته‌اند كه حمل كردند چمدانهاى پر جواهر اين ملت را حمل كردند و بردند، علاوه بر اين پولهاى بسيار گزافى كه صورتها را حالا يك مقدارى از آن را فاش كردند ـ شما فرض كنيد كه بتوانيد كه همۀ اينها را هم از او بگيريد لكن مى‌توانيد شما اين هدرى كه داده است اين نيروى ملت را كه به هدر داده جبران كنيد؟ اين دانشگاههاى ما را به يك صورتى درآورد كه نيروى انسانى ما را هدر داد. كاش هدر بود، نيروهاى انسانى ما را منقلب كرد به يك نيروهاى غيرانسانى. اين سينماهايى كه در زمان ايشان مشغول فعاليت بودند، آن مراكز فحشايى كه اينها درست كردند، مراكز فحشايى كه موجود كردند براى اينكه جوانهاى ما را بكِشند به آن مراكز و غافل كنند از مسائل حياتى خودشان، از مسائل زندگى‌بخش خودشان، اين مراكز اسباب اين شد كه اين نيروى انسانى كه بايد در خدمت كشور ما باشد علاوه بر اينكه معطل شد، منقلب شد به يك نيروى غيرانسانى. چطور ما مى‌توانيم جبران كنيم اين جنايات را؟ جناياتْ قابل جبران به دست بشر نيست. اين به دست ماوراى اين عالَم جبران مى‌شود؛ و بدانيد كه جبران مى‌شود [ان شاءاللّه حضار]. اين قرآن است كه هر كس هر ذره كارى كه بكند مى‌بيند او را. آنجا يك همچو عالَمى است. فَمَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرَّةٍ خَيْراً يَرَهُ . وَ مَنْ يَعْمَلْ مِثْقالَ ذَرةٍ شَرّاً يَرَه؛۱ خودش را مى‌بيند. آيه اينطور مى‌فرمايد و مطلب هم همين است. صورت اين عمل در آنجا به يك نحو مناسبى منعكس است و در آنجا خودش را مى‌بيند. و اينها جبران خواهد شد و شما دلتان محكم باشد كه اگر دستتان هم نرسد به او، كه برسد هم نمى‌توانيد جبران كنيد، اما اين جنايات جبران خواهد شد در آنجا. رژيم سلطنتى، خلاف قوانين عقليۀ اينها همه تا اينجا كه رسيده است، كه باز نصفۀ راه يا كمتر از راه را پيموديم، اتفاق كلمه، اجتماع يك امت بر يك امر، اين اجتماع امت بر يك امر موجب اين شد كه اين كنگره‌هايى كه تا ـ به قول خودشان ـ عرش كشيده شده بود اينها يكى يكى ريختند، وارفتند، مثل يخى كه آب بشود. لكن باز ما راهْ زياد داريم؛ اين اولش است. مقصد ما تنها رفتن او نيست، اين يكى از مطالب است؛ ما رژيم سلطنتى را اصلاً غلط مى‌دانيم، از اول اين غلط بوده، خلاف قوانين انسانى بوده؛ رژيم سلطنتى از اول خلاف قوانين عقليۀ انسان است. يك كسى حالا در مجلس به او رأى بدهند، يا خير فرض بفرماييد ـ صحيحش را من مى‌گويم، باطلش كه مال ايران آن باطلش است، من وجه باطلش را من نمى‌گويم، من وجه صحيحش را مى‌گويم ـ شما فرض كنيد كه يك مجلس مؤسسان ملى ـ صددرصد ملى ـ تأسيس بشود و اين يك كسى را با اعقابش به حكومت بنشانند، خودش و سلسلۀ بعد؛ ما به اين مجلس مؤسسان كه از جانب ملت است و به اين ملت، مى‌گوييم بسيار خوب شما زمانى كه خودتان تشريف داشتيد حق داشتيد كه سرنوشت خودتان به دست خودتان باشد، سرنوشت مايى كه دويست سال بعد از شما به اين دنيا مى‌آمده‌ايم به چه مناسبت شما تعيين كرديد آقاى پدربزرگ؟! شما با چه قانون، با چه حق، سرنوشت ماهايى كه در اين زمان هستيم تعيين مى‌كنيد؟ شما حق داريد كه ... اين حرفى است [كه] همۀ عقول با آن موافقند منتها اينقدر تعميه۲ مى‌كنند بين مردم و تبليغات سوء مى‌كنند كه مردم باور مى‌كنند؛ گاهى وقتها اينقدر شور است كه خان هم مى‌فهمد! يك مملكتى كه مى‌گوييد قانون اين است، عقل اين است، حقوق بشر اين است كه سرنوشت هر آدمى به دست خودش باشد، هر ملتى سرنوشتش به دست خودش باشد، اين صحيح؛ ملت ايران حالا سرنوشتش بايد به دست خودش باشد؛ الآن اگر بخواهد يك كسى را تعيين كند براى وكالت، تعيين كند براى رياست جمهور، حق دارد كه خودش قرار بدهد. ما همه فرض كنيد اجتماع كرديم و يك نفر را رئيس جمهور كرديم و اجتماع كرديم هر ناحيه يك وكيل درست كرد، اين صحيح، حالا اگر ما همه‌مان مجتمع شديم كه يك مجلس مؤسسان درست كرديم، مجلس مؤسسان از ناحيۀ ما همه صحيح؛ او حق دارد ـ اين مجلس مؤسسان ـ كه سرنوشت اين ملتى كه الآن هست، موجود هست تعيين كند؛ آنى كه الآن نيست و بعدها خواهد موجود شد، نه حالا ملت ايران است نه چيز ديگرى، هيچ چيز نيست حالا، ملتى نيست اين؛ گروه‌هايى كه در صد سال ديگر در اعقاب شماها مى‌آيند، آنها ملت ايران الآن نيستند، آنها الآن هيچند، من نمى‌توانم سرنوشت آنها را تعيين كنم. آخر ما چه حقى داريم كه سرنوشت ديگران را تعيين كنيم؟ آنها ديگرانند. به مجرد اينكه ما همه در ايران هستيم، به مجرد اينكه ما همه مسلمان هستيم نمى‌توانيم ما سرنوشت يك جمعيتى كه الآن موجود نيستند بعدها ملزم باشند آن اعقاب ما به اينكه اين آقا را به «اعليحضرتى» بشناسند! آخر به چه مناسبت تو همچو كارى مى‌كنى؟ به من و شما چه ربط دارد اين؟ پس سلطنت اصلاً، اصلاً قضيۀ سلطنت يك مطلب خلاف عقلى است، خلاف شعور انسانى است. اين در صورتى كه يك مؤسسان صحيح صددرصد ملى باشد، اين است كه براى اعقابْ هيچ اثرى نبايد داشته باشد. اما اگر ما رجوع كنيم به تاريخ ـ و ما كه شاهد خود قضيه بوديم، شما جوانها آن‌وقت نبوديد ـ ما شاهد قضيه بوديم كه قضيه چه جور بود و چه جور تحقق پيدا كرد، با سرنيزه مجلس درست كردند! با سرنيزه رأى درست كردند! مگر كسى جرأت مى‌كرد رأى ندهد؛ جرأت مى‌كرد نفس بكشد. درست كردند و البته يك عده‌اى هم آن وقت از جان گذشتند مخالفت كردند لكن مابقى همه سرنيزه بالاى سرشان بود، يا تطميع. زياد به آنها چيز دادند. يا سرنيزه بود.يك مجلسى سرنيزه‌اى درست كردند و باآن مجلس ِ سرنيزه‌اى به ما تحميل كردند يك همچو موجوداتى را. اگر هم صحيح بود، غلط بود. اگر صحيح بود نسبت به آن كسى كه در آن زمان بود صحيح؛ اما نسبت به كسى كه در آن زمان نبود، ماهايى كه شماهايى كه در آن وقت نبوديد، رفراندم آن وقت و ـ نمى‌دانم ـ مجلس مؤسسانِ آن وقت هيچ دخالت نمى‌تواند داشته باشد در سرنوشت شما. دستور شاه براى كودتا و كشتار ما يك قدم جلو رفتيم؛ آن اينكه اين شخص را از مملكتمان بيرون كرديم. او مى‌خواست كه ماها را بيرون كند يعنى هر كس وارد در حزب رستاخيز نشده است بايد از اين مملكت بيرون برود، شما بحمداللّه با هم متحد شديد و اتفاق كلمۀ شما اين شد كه آن كارى كه او مى‌خواست سر شما بياورد سر او درآوريد؛ بيرونش كرديد! بعدها هم كسى نمى‌تواند او را بياورد. اگر مى‌توانستند نگهش مى‌داشتند [خندۀ حضار]؛ نگه داشتن آسانتر از بيرون رفتن و برگشتن است. البته آنها الآن به فكر هستند؛ گفته مى‌شود كه در طياره كه داشته مى‌رفته اين خبيث امر مى‌كرده است به اينكه كودتا كنيد [خندۀ حضار]؛ طياره در هوا بوده و باز از هواى نَفْسش دست برنداشته [خندۀ حضار] از آنجا ـ اينطور گفته مى‌شود ـ امر كرده كه كودتا. و كودتايى كه او مى‌گويد ديگر اينطور اين حرفها نيست: بكشيد و بزنيد! از او اطاعت نكردند. در همين چند روز هم مى‌گويند در يكى از پادگانها ـ الآن هم، امروز هم براى من باز اين را نوشته بودند ـ دستور داده بودند به اينكه بايد [در] شهر همدان كودتا كنيد و بمباران كنيد و بساط درست كنيد. گوش ندادند و اعتصاب غذا كردند و گوش ندادند، و الآن هم آن پادگان دربست مال ملت است. فداكارى با مبادى معنوى اينها براى چى بود؟ براى دو مطلب: يك مطلبْ اين اتفاق كلمه‌اى كه در ايران پيدا شد؛ يك مطلب ديگر ـ آن پشتوانه‌اى كه عبارت از حق و حقيقت [است]، خدا بود. براى خدا و اسلام داد زديد گفتيد ما اسلام را مى‌خواهيم، آزادى مى‌خواهيم، استقلال مى‌خواهيم. حكومت اسلام ـ حكومت اسلامى همان آزادى و استقلالى را به شما مى‌دهد، منتها شما تشريح كرديد مطلب را، و الاّ حكومت اسلامى يعنى آزادى، يعنى استقلال. اين پشتوانه داشتن اجتماع شما به ارادۀ اللّه تعالى موجب پيروزى شما تا اينجاست.و اگر اين دو جهت محفوظ بماند تا قيامتان بحق باشد ـ اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَن تَقُومُوا للّه‌ِ۳ ـ براى خدا قيام كنيد نه براى شهوات نفسانيه؛ اگر انسان براى شهوات نفسانيه قيام بكند و براى خدا نباشد، اين به جايى نمى‌رسد كارش؛ اين بالاخره فَشَلْ مى‌شود؛ چيزى كه براى خدا نيست دوام نمى‌تواند داشته باشد. كوشش كنيد كه قيام شما، اين نهضتى كه داريد، نهضت الهى باشد؛ للّه باشد. من نمى‌توانم باور كنم كه كسى مبادى معنوى نداشته باشد و براى مردم كوشش كند. من اصلاً باورم نمى‌آيد. آنهايى كه مبادى معنوى دارند، آنهايى كه خدا قائلند، آنهايى كه جزا قائلند، آنهايى كه عطا قائلند، اينها تعقل دارد كه يك كسى خودش را، جان خودش را بدهد يك جان بالاتر بگيرد؛ همه چيزش را بدهد و از خدا زيادتر، آنقدرى كه هيچ چشمى نمى‌تواند ببيند و هيچ گوشى نمى‌تواند بشنود بگيرد. اين يك امرى است معقول كه ما عبا بدهيم صدتا عبا بگيريم. يك جانى كه توى اين كالبدْ محبوس است بدهيم آزاد بشويم، يك جانى كه الهى است، آزاد است، محيط است، همه چيز است، اراده‌اش فعال است، مى‌گويد بشو مى‌شود، هر چيز و هر چه بخواهد مى‌شود، يك همچو چيزى بگيرد. اين معقول است كه انسان در اينجا فداكارى كند جان بدهد؛ اما آن كسى كه اين مبادى را ندارد، يا بسيار احمق است يا دروغ است مطلب. من مى‌گويم دروغ است مطلب؛ تعميه است. اينكه من براى مردم، براى توده دارم زحمت مى‌كشم، از او مى‌پرسم خوب، حالا خودت را كشتند چه؟ تو همچو آدمى هستى كه براى توده؟ انسان هر چه مى‌خواهد براى خودش مى‌خواهد. انسانى كه براى خودش نخواهد، در تمام بشر چند تا دانه ممكن است پيدا بشود، نه يك فوج. تا مبادى روحى و الهى در كار نباشد، نمى‌شود كه دوام داشته باشد. و لهذا خداى تبارك و تعالى مى‌فرمايد من يك موعظه به شما مى‌كنم، در تمام موعظه‌هايى كه همه مى‌كنند مى‌فرمايد كه من فقط يك موعظه به شما مى‌كنم: «موعظه كن» خداى تبارك و تعالى است، آنكه اين موعظه را رسانده رسول خدا ـ صلى‌اللّه عليه و آله و سلم ـ است، آن كتابى كه توى آن اين موعظه ثبت شده است قرآن، اين اسنادش؛ مى‌فرمايد من يك، فقط يك موعظه مى‌كنم و آن اين است كه براى خدا قيام كنيد، براى خدا قيام كنيد. هم قيام كنيد، هم قيامتان براى خدا باشد. اگر بخواهيد قيام شما يك قيامِ مُثْمِر باشد، نتيجه داشته باشد قيامتان، منتهى به تفكيك و تجزيه و امثال ذلك نشود، تمام وجهۀ همت شما يك نقطه باشد و آن هم يك نقطۀ ماوراى عالم طبيعت؛ يك نقطۀ غيرمتناهى در همه چيز؛ همه توجه به او داشته باشيد. اگر يك همچو مطلبى شد، آن وقت قيام شما و نهضت شما يك نهضت اسلامى سالم، دوام‌دار. آنطور نيست كه ... براى اينكه پشتوانه‌اش دائم است؛ چيزى كه پشتوانه‌اش دائم است، دائم است. تأكيد بر موعظۀ خداوند من اين موعظۀ خداى تبارك و تعالى به لسان قرآن را دارم به شما مى‌رسانم. اين موعظه به ما مى‌فهماند به اينكه بايد وحدت كلمه داشته باشيم؛ وجهۀ ما يك چيز باشد: «اللّه»، اَنْ تَقُومُوا لِلّه، قيام للّه. ديگر نمى‌تواند كه يك كسى يك طرف برود، يك كسى يك طرف ديگر. اگر ديديد كه در يك قيامى دسته دسته و حزب شد و حزبْ حزب و جبهه جبهه شد، بدانيد خدا در كار نيست. اگر همه با هم متوجه به يك نقطه [باشند] ... دعوت به وحدت كلمه است، به وحدت عقيده است. وحدت عقيده وحدت كلمه مى‌آورد، وحدت عمل مى‌آورد. اِنَّما اَعِظُكُمْ بِواحِدَة؛ يك موعظه فقط، فقط يك موعظه. توى اين موعظه همه چيز هست. شما اين يك موعظه را گوش كنيد، عمل كنيد، همه چيز شما در اين يك موعظه هست. موعظۀ خداست، آن هم فقط يك موعظه. همۀ چيزهايى كه شما تصور بكنيد توى اين يك كلمه [هست]. اينكه قرآن معجزه است براى اين چيزهاست كه‌سه تا چهار تا كلمه تمام حيثيات بشر را اداره مى‌كند. اَعِظُكُمْ بِواحِدَةٍ اَنْ تَقُومُوا للّه‌ِِ مَثْنى و فُرادى. قيام اگر قيامِ للّه‌ِ شد، همه چيز متمركز مى‌شود در همان الوهيت. و اين قيام شما چون يك بويى از الوهيت مى‌داد، تا اينجا رسيده است كه قدرتهاى بشرى را زير پا گذاشت يعنى مشت غلبه كرد بر تانك، مشت غلبه كرد بر توپ؛ توپها و تانكهايى كه در ايران آورده بودند و متمركز كرده بودند. و اينها، مشتهاى جوانها و پيرها و زنهاى ما در مقابلش ايستاد و گفت كه ديگر اثر ندارد. چرا اثر ندارد؟ براى اينكه للّه‌ِ است. مگر با خدا مى‌شود معارضه كرد؟ مگر مقابله مى‌شود با خدا كرد؟ اين كارْ خدايى است، للّه‌ِ است، براى خداست. همۀ اين دعويهايى كه اينها داشتند پيچيد و كنار گذاشت. اصلاح ويرانيها و خرابيها اما حالا باز اول كار است. شما خيال نكنيد ما رسيديم به مطلب، و برويم بخوابيم سر جايمان. خير قيامِ للّه، الآن اول كار است. به حَسَب آن چيزى كه اهل معرفت مى‌گويند، منزل اول است يقظه۴ ؛ ما خيلى راه داريم الآن. آقا ما وارث يك مملكت هستيم كه همه چيزش را اين مرد به باد فنا داد، همه چيزش را. شما روى هر مطلبى كه دست بگذاريد، روى هر مظهرى از مظاهر تمدن كه دست بگذاريد، اين به باد داده است. به باد داد و فرياد زد كه من «تمدن بزرگ» آوردم! دانشگاه ما را به باد فنا داد، زراعت ما را به باد فنا داد، نفت ما را همه‌اش را تقريباً ـ مى‌گويد بيست سال ديگر مانده ـ نمى‌دانم ـ چند سال ديگر! اينطور كه شما مى‌دهيد بله. همه چيز ما را به باد [داد]. جوانهاى ما را فانى كرد، به باد فنا داد. از همۀ شناعتها [و] جنايتها بالاتر، از دست دادن نيروى انسانى است؛ انسان است كه مى‌تواند كار بكند و ارزش دارد والاّ آب و خاك و اينها ارزش ندارد، انسان ارزش دارد. اين انسانيت را سلب كرد از ايران؛ جوانها و نيروهاى جوانهاى ما را اصل به باد فنا داد. اين جوانهايى كه الآن در آلمان آمدند براى نيروى اتمى، از آنها شما بپرسيد ـ خوب آمدند به من گفتند ـ شما هم از آنها بپرسيد، خودشان هم مى‌دانند مى‌گويند ما را پايين نگه داشتند، نمى‌گذارند و هيچ اثر هم ندارد كار ما؛ كارى بى‌اثر! و نگه داشتن نيرويى كه استعداد دارد ترقى بكند، در يك حدى خفه‌اش مى‌كنند نگهش مى‌دارند. همه چيز اين مملكت را به باد داده است. ما اگر موفق هم بشويم و اين تتمه و لاشه را هم بيرون بريزيم، باز ده ـ بيست سال لازم است كه همۀ اقشار ملت فعاليت كنند تا بتوانند اين نقيصه‌ها را رفع بكنند. شما بخواهيد زراعت ما را برگردانيد به حالى كه قبل از اين اِفساداتِ ارضيه۵ بود، بخواهيد به آن حال برگردانيد، ده ـ بيست سال زحمت لازم دارد. همۀ مردم بايد دست به هم بدهند، بايد زارعين و دهقانها و اينها ـ كشاورزها مشغول كار بشوند، ديگران كمك كنند به آنها. تنها با يك قشر، با يك دولت نمى‌شود. حكومت مطلوب ما امروز مى‌خواهيم همۀ ملت را وارد در دولت كنيم. جدا نباشد. همه با هم اعانت كنند، معاون هم باشند؛ نه اينكه آن يك اجنبى‌اى باشد كه مردم از آن بترسند نگاهش كنند، نتوانند با او حرف بزنند. ما يك كسى را مى‌خواهيم كه ـ البته نمى‌شود اين ـ اينكه من مى‌گويم مى‌خواهيم شبيهِ، آن هم نه يك شبيهِ نزديك، شبيهِ بسيار دور، مثل حضرت امير ـ سلام‌اللّه عليه ـ كه زمان سلطنتش، استغفراللّه كه سلطنت مى‌گويم، امارت، امارت شرعيه‌اش، خلافتش كه اينقدر طول و عرض داشت، حجاز و مصر و عراق و ـ نمى‌دانم ـ ايران و همۀ اينها را داشت، آن وقت بعد پا مى‌شد خودش راه مى‌افتاد در خانۀ اين زن رفت و آن زن و آن زن، بعد از اينكه خانۀ يك زنى رفته ـ به حَسَب آنطورى كه تاريخ نقل مى‌كند و آقايان نقل مى‌كنند ـ رفته و دلجويى كرده به بچه‌ها ... بعد كارى مى‌كند كه اين بچه كوچكها بخندند. يك كارى كه آدمهاى متعارف عادى نمى‌كنند، يك آدم ماوراى طبيعت اين كار را مى‌تواند بكند؛ يك صدايى در مى‌آورد كه اين بچه بخندد! مى‌گويد مى‌خواستم اينها، اول كه من رفتم گريه مى‌كردند، مى‌خواستم با خنده بيرون بيايم. ما يك همچو آدمى مى‌خواهيم نه يك كسى كه از سايه‌اش بترسيم. ما يك حاكمى مى‌خواهيم كه توى مسجد وقتى آمد نشست، بيايند دور او بنشينند، با او صحبت كنند، با او حرف بزنند؛ اشكال دارند اشكالشان را بگويند. ما يك اميرى مى‌خواهيم كه وقتى يهودى آمده ادعا كرده، قاضى مى‌فرستد سراغ امير كه بيا، مى‌آيد مى‌نشيند در مجلس قضا، همين قاضى كه خودش نصب كرده، در مجلس قضا مى‌نشيند؛ قضاوت مى‌نشيند، طرح دعوا مى‌شود و رأى برخلاف حضرت امير ـ سلام‌اللّه عليه ـ مى‌دهد.۶ آن هم تنفيذ مى‌كند كه اوقاتش هم تلخ نمى‌شود. شما مى‌توانيد كه اين همه چيزى كه از بنياد پهلوى برده، حكومتها مى‌توانند ادعا كنند؟ حالا هم حتى مى‌توانند بياورند اين مردكه را بياورند اينجا كه آقا بنياد پهلوى را بيا حسابش را پس بده؟ پانزده ميليون دلار فلان، ده ميليون دلار فلان، پنج ميليون دلار فلان، سى ميليون دلار فلان؛ همه از اجزا و بستگان و پسر و دختر! ما يك حكومت عادل مى‌خواهيم. عادل يعنى دزد نباشد لااقل! نمى‌خواهيم اقتدا به حاكممان بكنيم ـ بايد هم اينطور باشد ـ ما مى‌خواهيم اينطور باشد كه اين مال ملت را ندزدد، برندارد برود. غارتگران و خارج كنندگان ارز خوب، شما مطالعه كنيد اين صورتى كه مال يكى دو ماه است ـ خوب مطالعه هم كرده‌ايد لابد ـ اين صورتى كه مال يكى دو ماه است، چقدر اينها ـ ببيند اينها تويشان، يك نفر آدم متدين پيدا مى‌شود؟ اين آخوندهاى مفتخور ـ به اصطلاح اينها ـ توىِ اين [ليست] توى اين قائمه‌ها۷ يك آخوند را پيدا مى‌كنيد؟ يك ملاّ را پيدا مى‌كنيد؟ اينها تبليغات است، «آخوند مفتخور» تبليغات اينهاست براى اينكه مى‌خواهند آخوند را زمين بزنند. آنكه مى‌تواند تودهنى بزند آخوند است، آنى كه با منبر و محرابش جلو توپ و تانك مى‌ايستد آخوند است. اينها مى‌خواهند اين قوه را از شما بگيرند؛ اسلام هم كه مى‌خواهند بگيرند؛ قرآن هم كه مى‌خواهند بگيرند ـ همه را مى‌خواهند بگيرند شما بشويد يك افراد مخلوع از خدا، خلع سلاح شده: نه خدا داشته باشيد و نه امام داشته باشيد و نه قرآن داشته باشيد و نه موعظه‌چى داشته باشيد و نه منبرى داشته باشيد و نه محرابى و نه آخوند؛ هيچى. پس چه بكنند؟ پس همين كارهايى كه تا حالا كردند ادامه بدهند؛ همين كارهايى كه تا حالا كردند. تبليغات كردند زمان آن مرد خدانشناس.۸ چه تبليغاتى بر ضد روحانيت كردند كه روحانيت را ديگر توى اتومبيلها راه نمى‌دادند. مردكه مى‌گفت كه، گفته بود كه من دو طايفه را سوار اتومبيل نمى‌كنم، قرار با خدا گذاشتم: يكى آخوند، يكى فاحشه! اينطور درست كرده بودند. چرا؟ براى اينكه از آخوند مى‌ترسيدند. يك آخوند توى مجلس بود پدرش را درمى‌آورد، يك «مدرس» بود. يك مدرس توى مجلس بود مكرر شكست داد او را؛ ايشان را گرفتند كشتند. وحدت كلمه وحدت كلمه، للّه‌ِ بودن، اين پيروزى را به شما داده تا حالا. اين وحدت كلمه را حفظش كنيد. اين حزب بازى را كنار بگذاريد، اين جبهه بازى را كنار بگذاريد، اين آخوند و دانشگاهى را كنار بگذاريد؛ خدا مى‌داند ضرر به شما مى‌زند، ضربه مى‌زند به شماها هر كدام. در خارجْ آدم مى‌آيد مى‌بيند كه جبهه‌هاى مختلف است. آن به آن مى‌گويد و به او مى‌گويد، او چه مى‌كند او چه مى‌كند. كنار بگذاريد آقا. اگر چنانچه مسلمانيد مسلمانى اقتضاى اين مى‌كند كه كنار بگذاريد؛ اگر ملى هستيد ملى بودن اقتضاى اين كار را مى‌كند؛ اگر عاقليد عقلْ اقتضاى اين را مى‌كند. اينها را ديگران درست كردند به اعتقاد من. ديگران درست كردند كه ما را متفرق از هم بكنند. كنار بگذاريد اين مسائل را، با هم بشويد: يَداللّه مَعَ الجَماعَة.۹ همه با هم بشويد. تا اينجا آورديد تا آخر ببريد. آخر يعنى آن وقتى كه دست اجانب از مملكت شما كوتاه بشود؛ مملكت بشود مال خودتان، خودتان اداره‌اش بكنيد، خودتان هر چه داريد دلتان خواست بفروشيد. نفت را خواستيد بفروشيد، خواستيد نفروشيد. البته مى‌خواهيم بفروشيم اما نه آن فروشى كه اين مرد كرد كه هم نفت را داد هم پايگاه درست كرد. به جاى نفت پايگاه براى آنها درست كرد. اينطور البته نمى‌شود؛ ادامه ندارد اين. از دست دادن اتحاد، عامل شكست اتفاق كلمه داشته باشيد كه اگر اين پايگاه اتفاق كلمه را از شما گرفتند بدانيد كه شكست مى‌خوريد. اگر اين جمعيتهاى توى ايران كه همه داد مى‌كنند آزادى، همه داد مى‌كنند خدا، اگر اين تفرقه در آن پيدا شد و يك قشرى در آن پيدا شد كه يك شعار ديگرى غير الهى داد و للّه نبود، بدانيد كه شكست‌شان مى‌دهند. آنها درست مى‌كنند اين مطالب را. الآن وقتى است كه اينها شكست خورده‌اند، ديگر هر چه دستشان مى‌رسد درست مى‌كنند. يك گروه درست مى‌كنند به اسم كذا و يك گروه درست مى‌كنند به اسم كذا، براى اينكه تعميه كنند و اين ملت روحيه‌اش از دست برود. من عرض مى‌كنم كه محكم باشيد، روحيه‌تان را نگه داريد. وقتى ابرقدرتها نتوانستند غلط بكنند، اين چهارتا بچه نمى‌توانند كارى بكنند. محكم باشيد سر جاى خودتان. قدرت ملت يك قدرتى است كه هيچ قدرتى با او نمى‌تواند مقابله كند. شما ديديد و داريد مى‌بينيد آنى كه همۀ قدرتها دنبالش بود شما بيرونش كرديد. ما تا آن جايى كه دست همۀ اجانب، چه اجانب چپ و چه اجانب راست، دست اينها در مملكت ما يك چيزى دارد، ما نهضتمان ادامه دارد و تا جان داريم فرياد مى‌كنيم [حضار: صحيح است]. اين تفرقه و اين اختلاف كلمه را دست از آن بردارند آقايان. و من، هم از شماها و هم از قشرهايى كه در ايران هستند اين تقاضا را دارم، ملتمسانه اين تقاضا را از همه‌تان دارم كه همۀ شما دنبال يك مطلب برويد كه بخواهيد مملكت خودتان را از چنگ ديگران آزاد كنيد. من دارم سينه مى‌زنم براى امريكا، من دارم سينه مى‌زنم براى روسيه، من دارم سينه مى‌زنم براى چين ـ همه‌اش غلط است. بدتر از بدتر از همند! براى خودت چرا سينه نمى‌زنى بدبخت؟ مملكت براى خودش ... مملكت از من است، من بايد به يكى ديگر بخواهم تحويل بدهم؟! و باز هم ملى هستم؟! باز هم توده‌اى هستم؟! توده‌اى آن است كه براى ملت خودش باشد نه براى چين و ـ نمى‌دانم ـ ديگران باشد. دست برداريد از اختلافات. همه زير پرچم اسلام بياييد. اگر بخواهيد كه همه قدرتها را كنار بگذاريد و خودتان باشيد، خودتان با يك اخلاق فاضله، يك مملكت نمونه‌اى كه اخلاقش فاضله باشد، يك مملكت نمونه‌اى كه ظلم به ديگران نكند، طمع به مال ديگران نداشته باشد، ظلم هم تحمل نكند، مالش هم به ديگران ندهد، برنامۀ ما اين است كه نه ظلم بكنيم، نه ظلم بشنويم. نه مى‌خواهيم به مردم تحميل كنيم، نه تحمل مى‌كنيم تحميل ديگران را. همه با هم باشيد و للّه‌ِ باشد. قصدهايتان را خالص بكنيد للّه‌ِ، و صفوفتان را فشرده‌تر بكنيد؛ و من اميدوارم كه خداوند به شماها نصرت بدهد، و نصرت مى‌دهد ان شاءاللّه. [ان شاءاللّه حضار].
عنوان :
رمز پیروزى انقلاب، حفظ اتحاد و یکپارچگى و قیام براى خدا
مرجع :
صحیفه امام (۵) صفحه ۵۲۳
مکان :
پاریس، نوفللوشاتو
تاریخ :
۱۳۵۷-۱۱-۰۱
حضار :
دانشجویان و ایرانیان مقیم خارج
