عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم تأسف از فقدان حاملان علوم ائمه (عليهم‌السلام) متقابلاً من اين عيد بزرگ را به همۀ حضار و همۀ ملت ايران و همۀ مسلمين جهان و مظلومين سرتاسر عالم تبريك عرض مى‌كنم. و چه خوب مجلسى است كه در يك همچو روز عيدى صاحبان اصلى انقلاب كه همين طبقۀ گودنشينان و كشاورزان و كارگران و مجاهدان هستند، در اينجا تشريف دارند و ما از محضرشان استفاده معنوى مى‌كنيم. آن چيزى كه موجب تأسف است، اين است كه مجال پيدا نكرد حضرت امير ـ سلام اللّه عليه ـ نگذاشتند مجال پيدا بكند، كه آن حكومتى كه حكومت اللّه است در دنيا به آن نحوى كه مى‌خواست، خود حضرت امير ـ سلام اللّه عليه ـ مى‌خواست پياده كند تا دنيا بفهمد كه اسلام چى آورده است و چه شخصيت‌هايى دارد. در آن وقت كه حكومت دست ايشان نبود، كه مجال نبود، آن وقت هم كه حكومت دست ايشان آمد، باز مجال ندادند؛ سه تا جنگ بزرگ در زمان ايشان افروختند و مجال اينكه يك حكومتى كه دلخواه او هست برقرار كند نشد، و اين را ما بايد تا آخر ابد از آن متأسف باشيم. اگر يك همچو مجالى براى ايشان پيدا مى‌شد، الگويى بود آن حكومت براى همۀ كسانى كه مى‌خواهند به عدالت و به امور الهى قيام كنند، الگو مى‌شد. ولى تأسف اين است كه نشد، و آن قدرى كه شد هم باز نورش متجلى است، و الآن هم همان اثر كمى كه از ايشان مانده است در باب حكومت، همان اثر كم هم معلوم است كه وضع بايد چه باشد. و تأسف ديگر اينكه مجال پيدا نكرد ايشان كه آن علومى كه در سينۀ ايشان بود «وهيهُنا عِلْماً جَمَّاً» «إنَّ هيهنا عِلْماً جَمَّاً» پيدا نكرد اشخاصى كه حَمَلِۀ آن علم باشند. و بلااشكال آن علمى كه ايشان حَمَلِه‌اش را پيدا نكرده‌اند، آن علم اسرار ولايت، اسرار توحيد است. و بايد همۀ عرفا تأسف بخورند بر اينكه اين مجال براى ايشان پيدا نشد كه آن اسرار را كه بايد افشا كند، افشا بفرمايد. مجال نشده و اين هم جزء تأسف‌هايى است كه بايد خصوصاً عرفا و فلاسفه و علما و دانشمندان در اين تأسف روزگار بگذرانند. معناى تمسك به ولايت اميرالمؤمنين و ما در اين روز، اين روز مبارك كه از اعياد بزرگ اسلام است و به حسب نفوس ما بالاترين عيد است و نكته‌اش هم اين است كه اين ادامۀ نبوت است، ادامۀ آن معنويت رسول اللّه است، ادامۀ آن حكومت الهى است، از اين جهت از همۀ اعياد بالاتر است. و ما در اين روز سعيد يكى از چيزهايى كه وارد شده است اين است كه بگوييم، بخوانيم: اَلْحَمْدُللّه الّذى جَعَلَنا مِنَ الْمُتَمَسِّكينَ بِوَلايَة اَميرالْمُؤمِنينَ وَ اَهْلِ بَيْتِهِ۱ . تمسك به ولايت اميرالمؤمنين چى هست؟ يعنى ما همين اين را بخوانيم و رد بشويم؟ آن هم تمسك به ولايت اميرالمؤمنين در روزى كه ولايت به همان معناى واقعى خودش بوده است، نه تمسك به محبت اميرالمؤمنين، تمسك به محبت اصلاً معنا هم ندارد، تمسك به مقام ولايت آن بزرگوار به اينكه گرچه ما و بشر نمى‌تواند به تمام معنا آن عدالت اجتماعى و عدالت حقيقى را كه حضرت امير قدرت بر پياده كردنش داشت، نمى‌توانيم ماها و هيچ كس، قدرت نداريم كه پياده كنيم، لكن اگر آن الگو پيدا شده بود و حالا هم ما بايد به يك مقدار كمى كه قدرت داريم تمسك كنيم. تمسك به مقام ولايت معنايش اين است كه، ـ يكى از معانى‌اش اين است كه ـ ماظِلّ آن مقام ولايت باشيم. مقام ولايت كه مقام توليت امور بر مسلمين و مقام حكومت بر مسلمين است، اين است كه چنانچه حكومت تشكيل شد، حكومت تمسكش به ولايت اميرالمؤمنين و اين است كه آن عدالتى كه اميرالمؤمنين اجرا مى‌كرد، اين هم به اندازه قدرت خودش اجرا كند. به مجرد اينكه ما بگوييم ما متمسك هستيم به اميرالمؤمنين، اين كافى نيست، اين تمسك نيست اصلش. وقتى كه حكومت الگو قرار داد اميرالمؤمنين ـ سلام‌اللّه عليه ـ را در اجراء حكومتش، در اجراء چيزهايى كه بايد اجرا بكند، اگر او را الگو قرار داد، اين تمسك كرده است به ولايت اميرالمؤمنين. چنانچه او الگو نباشد، يا اينكه تخلفات حاصل بشود از آن الگوى بزرگ، هزار مرتبه هم روزى بگويد «خدا ما را از متمسكين قرار داده است»، جز يك كذبى چيزى نيست. و مجلس كه از مقامات بلند يا بلندترين مقام كشورى است، چنانچه الگو قرار داد آن چيزى كه اميرالمؤمنين مى‌خواست، و آن عدالتى را كه آن در همان برهۀ كمى كه به او مجال دادند ـ خيلى كم مجال پيدا كرد ـ اگر الگو قرار بدهند آن را براى اينكه احكام را و امورى كه بايد محوّل به آنهاست به آن نحو اجرا بكنند، به آن نحو تصويب بكنند و دقت بكنند، آن وقت مى‌شود گفت كه مجلس ما هم از متمسكين به اميرالمؤمنين هستند. و ما چنانچه مجلس نتواند اين كار را بكند، يا خداى نخواسته نخواهد اين كار را بكند، يا بعض افراد نگذارند كه اين كارها بشود، آن وقت ما نمى‌توانيم بگوييم كه يك مجلس متمسك به ولايت اميرالمؤمنين داريم. و هكذا قوّۀ قضائيه، اگر قوّۀ قضائيه هم تبعيت نكند از آن قضاء اميرالمؤمنين كه «اَقْضاكُمْ عَلِىٌ»۲ و اگر تبعيت نكند از قضاوت اسلام، متشبث به همان قضاوت اسلامى‌نباشد، آن هم هر چه بگويد ما متمسك هستيم، بر خلاف واقع است. تمسك وقتى است كه قوّۀ قضائيه هم كارهايى كه مى‌كنند از روى الگوى علوى باشد كه همان الگوى اسلامى‌است. و مردم ما هم كه اين دعا را يا اين فقره را مى‌خوانند آنها هم بايد توجه كنند به اينكه تمسك به ولايت حضرت امير براى آنها تبعيت از مقاصد اوست. عدم تحمّل ظلم و لو به غيرمسلمان همين طور گفتند كه ما شيعۀ على هستيم، و همين كه گفتند ما متمسك به ولايت اميرالمؤمنين هستيم، اين كافى نيست، نمى‌شود اين. اين امور، امورى نيست كه لفظى باشد و با الفاظ و با عبارات بتوانيم ما بگوييم تحقق پيدا كرده است؛ اينها يك امور عملى است، يك حكمت عملى است اينها. بايد كسانى كه مدعى هستند كه ما شيعۀ اميرالمؤمنين هستيم، تبع او هستيم، بايد در قول و فعل و نوشتن و گفتن و همه چيز تبعيت از او داشته باشند. اگر اين تبعيت نباشد و ما بگوييم كه ما شيعه هستيم، يك گزافى گفته‌ايم، يك لاطايلى گفته‌ايم. اميرالمؤمنين در زمان حكومتش ـ كه بسيار كوتاه و بسيار با ناگواريها مقابل بود ـ مى‌بينيد كه وقتى كه آن نامه را به مالك اشتر مى‌نويسد چه مسائل مهمى را، مسائل سياسى را، مسائل اجتماعى را، همه چيز را در آنجا ذكر مى‌فرمايد، با اينكه يك بخشنامه‌اى براى يك نفر بوده است. يك نامه‌اى براى يك نفر بوده است و آن اين است كه مى‌گويد كه ـ به حسب نقلى كه شده است كه يك خلخال را از پاى يك ذمّى در حكومت او در آوردند، ـ به حسب اين روايت، مى‌فرمايد كه اگر انسان بميرد براى اين، اين مَلوم نيست. شيعه اين است كه اينطور باشد نه مثل ما، شيعه اين است كه اگر چنانچه در حكومت اسلامى، در كشور اسلامى، ظلم ولو به يك ذمّى وارد بشود، آن هم ظلم به همين كمى كه يك خلخال را از پاى يك ذميّه درآورند، بگويد كه انسان اگر بميرد ملوم۳ نيست، ملامت نبايد به او بشود، اينطور اهميت دارد. تكليف به نجات مظلومين از دست كفّار و ما امروز مى‌بينيم كه در بلاد مختلفۀ مسلمين، ظلم‌هاست كه بر مسلمين دارد مى‌شود. در لبنان آن آتشى كه برافروخته‌اند، امريكا برافروخته، و آن لشكركشى‌اى كه از طرف امريكا و فرانسه و ساير اذناب آنها براى يك مشت مظلوم شيعه و مظلوم مسلمان در آنجا انجام مى‌گيرد، ساير مسلمين نشسته‌اند و تماشا مى‌كنند. غايتِ كارى كه امسال حكومت‌ها كردند اين بود كه عيد نگرفتند. كافى است اين؟ اين هم يك كارى است، اما آنها دارند ظلم خودشان را مى‌كنند، آنها دارند فوج فوج جوان‌هاى ما را در لبنان و فلسطين مى‌كشند. آنها دارند در افغانستان آن جنايات را مى‌كنند. آنها دارند در عراق آن جنايات را مى‌كنند، و آنها بر ايران آن جنايات را وارد مى‌كنند. مجرد اينكه امسال ما عيد نداريم، اين كار را درست مى‌كند؟ اين تكليف را از دوش اين دولت‌ها بر مى‌دارد؟ آنها با سرنيزه پيش مى‌آيند و با توپ و تانك پيش مى‌آيند و مظلومين هم تنها مانده‌اند و مع ذلك تو دهنى دارند به آنها مى‌زنند، لكن دولت‌ها نشسته‌اند تماشا مى‌كنند، و غايت امر اين است كه عيد را نمى‌گيرند. شما عيد نگيريد، عيد را امريكا مى‌گيرد، عيد را اسرائيل مى‌گيرد. بهتر از اين عيد چى كه شماها مرتبه تان به آنجا رسيده كه هيچ كارى از شما نمى‌آيد الاّ اينكه عيد نگيريد. چه تأثيرى در دنيا دارد اين عيد نگرفتن؟ آنجائى كه دنبالش مشت‌هاى گره كرده در مقابل امريكا و در مقابل شوروى و در مقابل صهيونيسم و ساير جنايتكاران با مشت‌هاى گره كرده بايستيد و با آن همه امكاناتى كه داريد مقابله كنيد؛ آن وقت اين عيد نگرفتن هم يك اثرى دارد، والاّ از آن طرف نفت را به رايگان بدهيد به آنها، از آن طرف كمك‌هاى معنوى را به آنها بكنيد، از آن طرف همۀ مسلمان‌ها را در بند خودتان نگه داريد و نگذاريد كه حتى آنها يك كلمه‌اى بگويند، آن وقت عيد نگيريد، اين عيد نگرفتن چه اثرى دارد؟ اينها انحراف است. اينها تعميه۴ است. مى‌خواهند به ملتهاى خودشان و مسلمين جهان تعميه كنند كه ما الآن ايستاده‌ايم مقابل اسرائيل. در مقابل توپ و تانك عيد نگرفتن كارى است؟ قدرت نداريد شما؟! شما نفت تان را اگر ده روز ببنديد به روى دنيا، دنيا خاضع شما مى‌شود. اينها مصيبت‌هايى است كه بر كشورهاى اسلامى دارد وارد مى‌شود، و خودشان را همه پيرو اسلام مى‌دانند، پيرو دين اسلام مى‌دانند، لكن آنى كه اسلام هست اصلاً خبرى از آن نيست. اسلامى‌كه در قرآنش با صراحت مى‌گويد كه نبايد سلطه جويان عالم، كفّار عالم، بر مسلمين مسلط بشوند و سلطه پيدا بكنند، شما كوشش مى‌كنيد به اينكه آنها سلطه پيدا بكنند. الآن وضع لبنان چه وضعى است؟ اين شيعيان لبنان، اين مسلمان‌هاى لبنان الآن در چه حالى هستند؟ و اين دولت‌ها مى‌خواهند باز بسازند با امريكا، از امريكا تبعيت كنند و با اسرائيل بسازند و با امين جُمَيِّل۵ بسازند. اين سازش چه معنى دارد؟ شمايى كه قدرت داريد كه اينها را سرجايشان بنشانيد و نجات بدهيد يك دسته مظلومين را، و اسلام هم تكليف دارد بر شما كه مظلومين را نجات بدهيد از دست كفار، آن وقت همۀ كار شما اين است كه عيد نداشتيد! شما عيد درست مى‌كنيد براى اسرائيل و براى امريكا. آنها همه روزشان عيد است، براى اينكه مى‌بينند در منطقه كارى كرده‌اند كه اسلام مهار بشود، هيچ نتواند يك قدم جلو بگذارد. آنها هر روزشان عيد است و براى ماها هر روزعزاست. صدور اسلام با دعوت، نه با سرنيزه مايى كه مى‌خواهيم اسلام در همه جا باشد و مى‌خواهيم اسلام صادر بشود، ما كه نمى‌گوييم كه مى‌خواهيم با سرنيزه صادر بكنيم؛ ما مى‌خواهيم با دعوت، با دعوت به همۀ جا اسلام را صادر كنيم. ما مى‌خواهيم يك الگويى از اسلام در عالم ـ ولو يك الگوى ناقصى باشد ـ نشان بدهيم كه همۀ عقلاى عالم غير از آنهايى كه جنايتكارانِ بالذات هستند، همۀ ملتهاى مظلوم بفهمند كه اسلام چى آورده و مى‌خواهد چه بكند در دنيا. اسلام با اين محرومين، با اين مظلومين، با اين گرفتارها مى‌خواهد چه كند كه اينها را نجات بدهد. و شما دولت‌هاى خليج و غيرخليج كوشش داريد به اينكه اين اسلام را نگذاريد از ايران يك قدم بيرون بگذارد، ولو اينكه به رغم اَنف۶ شما، بيرون پا گذاشته است و خواهد گذاشت. مسلمين، انصافاً انسان بايد بگويد كه اين دولت‌هاى اسلامى، همۀ دولت‌هاى اسلامى، الاّ يك معدود بسيار كمى اصلاً به اسلام كارى ندارند، اسلام وسيله براى مقام است، اسلام غير از اين نيست كه وسيله باشد، با لفظ اسلام و با قول به اسلام، مثل اسلام رضاخانى و محمدرضاخانى، اسلام اينها اين بود كه قرآن هم طبع مى‌كردند، و رضاخان مجلس روضه هم داشت و عزادارى هم آن وقت ارتشش مى‌كردند و همۀ اينها بود، دسته هم در مى‌كردند ـ من خودم ديدم ـ اما اساس را مى‌خواست از بين ببرد؛ با اين صورت اساس را مى‌خواست از بين ببرد. و از او بدتر محمدرضا بود كه روى نقشه كار مى‌كردند و هركارى مى‌كردند براى بردن ـ اساس است ـ اساس بود. الآن هم حزب بعث عفلقى عراق همين كار را دارد مى‌كند، حالا ديگر عابد و مسلمان شده‌اند، لكن عابد و مسلمانى كه عبيد زاكانى۷ مى‌گويد. اساس را اينها از بيخ قبول ندارند. اينها اسلام را منافى با مقاصد خودشان مى‌دانند و منافى هم هست. مقاصد آنها اين است كه بزنند و بكوبند و مردم را زير فشار قرار بدهند و غارت كنند و هر چه مردم دارند بگيرند از آنها و براى خودشان در بانك‌هاى خارجى انبار كنند، مثل محمدرضا كه كرد اين كار را. اسلام با اين آشنايى ندارد با يك همچنين مطلبى. آنها مى‌دانند كه اسلام اينطورى نيست، پس، اين اساس نبايد باشد. خدمت به محرومين جلوه ولايت حضرت امير ما كه اميدواريم كه يك جلوۀ ولو بسيار ناقصى از ولايت، ولايت على ـ عليه‌السلام ـ در كشور ما شده باشد، ما بايد توجه بكنيم، كافى ندانيم اينكه ما تظاهر مى‌كنيم و شعار مى‌دهيم و چه، اينها كافى نيست. دولت واقعاً بايد با تمام قدرت آن طورى كه على ـ عليه السلام ـ براى محرومين دل مى‌سوزاند، اين هم با تمام قدرت دل بسوزاند براى محرومين، مثل يك پدرى كه بچه‌هايش اگر گرسنه بمانند، چطور با دل افسرده دنبال اين مى‌رود كه آنها را سير بكند، يك دولت تابع اميرالمؤمنين بايد اينطور باشد. الحمدللّه هستند، خيلى البته من نمى‌گويم كه كسى مى‌تواند مثل حضرت امير باشد. خود او هم گفت كه شما نمى‌توانيد، نمى‌توانيم هم واقعاً، اما اعانت كنيم ما او را به ورع و تقوا، اعانت كنيم به اينكه تا آن‌اندازه كه مى‌توانيم. براى همه تا يك‌اندازه‌اى قدرت هست كه هم خودش را نگه دارد و هم جمهورى اسلامى‌را نگه دارد. اين قدرت‌هاى كوچك وقتى پهلوى هم گذاشته مى‌شود يك قدرت بزرگ است. الآن چهل ميليون جمعيت ايران يك قدرت اسلامى بزرگ است كه ان‌شاءاللّه اگر با همين وضع باقى باشد، به همين انسجام باقى باشد، طرفدارى از دولتشان بكنند، طرفدارى از مجلس‌شان بكنند و پشتيبان باشند براى جنگ‌هايى كه در اين كشور به بار آورده‌اند، اگر اينها به همين حال باشند، آن وقت يك پرده‌اى از مقام ولايت در اين كشور جلوه پيدا كرده است. كوشش كنيد بر اينكه، كوشش بكنند همۀ جمعيت‌ها و ارگان‌ها و همۀ نهادهاى اسلامى‌در اينكه اين تبعيت از مرام على ـ عليه السلام ـ را حفظ كنند و به پيش ببرند. قانع نشوند به اينكه ما حالا تا يك حدودى چه شده است، نخير، هيچ قانع نشويد. پيروزى اسلام به دست گودنشينان و زاغه‌نشينان انسان حد ندارد، بى حد است انسان. انسان در معنويات هيچ حدى ندارد، تا آنجايى كه برگردد به مبدأ كمال مطلق. در قدرت هم همين طور است. قدرت اسلامى انسانى بى حد است. بنابراين، بايد همۀ كشور ما به اين توجه داشته باشند كه اگر چنانچه دير بجنبند گرگ‌ها آنها را مى‌خورند. اگر به اين قدرتى كه الآن در جبهه‌ها هست و بحمداللّه هر روز براى اسلام پيروزى ايجاد مى‌كنند، اگر دير بجنبند آن قدرت‌ها و دير بجنبند اين ملت، به دنبال آنها گرگ‌ها از اطراف نشسته‌اند و فرصت طلبى مى‌خواهند بكنند كه همۀ ايران را ببلعند، و شماييد كه بايد حفظ بكنيد. و شما گودنشينان و زاغه نشينان كه به ما منت داريد و براى اسلام پيروزى ايجاد كرديد، و شما عزيزانى كه سلامت خودتان را براى اسلام از دست داديد ـ و ما همه مرهون زحمات شما هستيم ـ بايد توجه بكنيد كه اين وحدت الهى محفوظ باشد. شياطين نيايند و وسوسه ايجاد كنند كه حالا هم چيزى نشده است. اين شياطين مى‌خواهند آنى كه بشود اين است كه باز مجالس رقص زمان محمدرضا و مجالس ـ نمى‌دانم ـ عيش و عشرت آن وقت و سينماهاى آن وقت باشد. البته اين نشده و نمى‌شود هم. آنهايى كه مى‌گويند كه اين كشور باز چيزى نشده است، مثل آن وقت و بدتر از آن وقت است، براى اين است كه در نظر آنها بدتر است. آنها مى‌خواهند آن طور باشد، آنها مى‌خواهند كه در همۀ كشور ما مسكرات مثل آب جريان داشته باشد، آنها مى‌خواهند فحشا در همه جا باشد، آنها نيست، البته آنها هم ناراضى هستند. لكن شما گودنشين‌ها، شما زاغه نشين‌ها، شما كشاورزان، شما كارگرها كه بُنيۀ اين كشور هستيد، و اساس اين كشور هستيد، توجه كنيد كه شياطين وسوسه نكنند به شما، شما را در كارهايتان سست نكنند. شما مى‌بينيد كه در همين مدت كوتاه چه كارهايى در ايران شده است. همين قضيۀ نشت نفت و آن موشك‌هاى حزب بعث كه اين كار را، اين جنايات را كرد، و بعد هم در دنيا آن همه بساط در آوردند و به گردن ما هم مى‌گذاشتند، آن همه بساط درست كردند، تبليغات كه بايد همه جمع بشوند چه بكنند، بايد يك صندوق بين المللى پيدا بشود و چه بكند و امريكا بايد بكند، و انگلستان مثلاً و امثال اينها. اين جوان‌هاى ما كه متعهد به اسلام هستند و فهميده‌اند كه خودشان بايد براى خودشان كار بكنند، اينها اين كار را كردند. حالا آنها بنشينند در خارج هرچى مفت مى‌خواهند بگويند. اينها اين معجزه را كردند، پس مى‌توانيد بكنيد. كارخانه‌ها را راه انداخته‌اند همين رفقا، همين دوستان، همين زاغه نشينان، همين كارگران، مى‌توانيد همۀ كارها را انجام بدهيد، لكن بايد يك لحظه از خدا غافل نباشيد. غفلت از مبدأ قدرت، انسان را به هلاكت مى‌رساند. مبدأ قدرت، اوست و همه چيز به دست اوست و ما چيزى نيستيم. ما شكر مى‌كنيم كه خداى تبارك و تعالى به ما عنايت كرده است و از قدرت لايزال خودش يك ذره‌اى، يك جلوۀ مختصرى در اين كشور بذل كرده است، عنايت كرده است. خدمات دولت و مجلس به مردم و امروز قدرت شما يك قدرت الهى آسيب ناپذير است مادامى‌كه همين طور باشيد. مادامى كه تحت تأثير اين تبليغات نباشيد كه يك چيزى كم است، يك چيزى چى. خوب، شما نمى‌دانيد كه در وقتى كه جنگ است، جنگ داخلى است، جنگ خارجى است، همه چيز هست، محاصرۀ اقتصادى است، همۀ كشورها با ما مخالف هستند، همۀ قدرت هاى بزرگ به ضد ما هستند و دولت را در آن مضيقه گذاشته‌اند؛ مع ذلك دولت تا كنون يك شاهى قرض نكرده و دارد كارها را انجام مى‌دهد، و مجلس با قدرت خودش دارد قوانين را كه به صلاح مسلمين و اسلام است و قوانين اسلامى‌است دارد طرح مى‌كند و دارد تصويب مى‌كند، و قدرت‌هاى ديگر مشغول به تعمير اين كشور هستند و تا كنون بسيار كارهاى مهمى كرده‌اند، ولو اينكه كم گفته‌اند ولكن زياد كرده‌اند. اين براى اين است كه يك كشورى است احساس كرده است كه خودش بايد سرپاى خودش بايستد، اين احساس وقتى كه در جمعيت پيدا شد، اين معجزات هم دنبالش است. و آن وقت ما را اينطور كرده بودند كه احساس اين بود كه نمى‌شود، نمى‌توانيم، بايد از خارج بيايند، همه چيز ما از خارج است، سرتا قدممان بايد فرنگى بشود، احساس اين بود. وقتى احساس اين بود، افكار جامد شده بود، يعنى افكار رفته بود دنبال اينكه ما نمى‌توانيم و بايد ديگران دست ما را بگيرند. ديگران هم دست شما را نمى‌گرفتند، ديگران مال شما را مى‌گرفتند، خزائن شما را مى‌گرفتند. امروز احساس اين است كه مى‌توانيم، اين احساس، توانايى مى‌آورد، اين احساس افكار را متوجه و متمركز مى‌كند كه هركسى در هرجايى هست كار بكند، در هر جايى هست خدمت بكند ـ تا ـ اين احساس مادامى كه هست، شما به پيش مى‌رويد. و من اميدوارم كه اين احساس هميشه باشد و هميشه كشور شما به پيش برود، و يك روزى باشد كه هر چيزى كه هر جا درست مى‌كردند خود شما هم درست بكنيد.خدا ان‌شاءاللّه همۀ شما را از مواليان ائمه اطهار و از شيعيان على بن ابيطالب ـ سلام اللّه عليه ـ قرار بدهد و دشمنان شما را ان‌شاءاللّه يا آدم كند يا از بين ببرد. والسلام عليكم و رحمة اللّه
عنوان :
چگونگى تمسک به ولایت امیرالمومنین(ع)
مرجع :
صحیفه امام (۱۸) صفحه ۱۷۲
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۲-۰۷-۰۴
حضار :
سیدعلی خامنه‌ای، علی‌اکبر هاشمی‌رفسنجانی، سیدمحمدباقر حکیم، حسین بنکدار (شهردار تهران)، خانواده‌هاى ایتام تهران، مجروحان و جانبازان انقلاب اسلامى، کارکنان شهردارى و کشاورزان نجف‌آباد، اهالى جنوب تهران، پرسنل ارتش و سپاه و بسیج مستضعفان
