بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم نيروهاى نظامى و انتظامى و خدمتگزارى به مردم من اولاً معذرت مى‌خواهم كه طولانى نبايد صحبت كنم و اطبّا از اصل صحبت بلكه ممنوع كردند. لكن گاهى يك قدرى‌اش را اجازه داده‌اند و از شما آقايان تشكر مى‌كنم كه در اينجا آمديد تا يك بعضى مسائل را با هم صحبت كنيم. شما اكثراً وضع پليس و ساير قواى مسلّحه را، نظامى و انتظامى را در زمان سابق مطلعيد، مطلعيد كه اين قواى نظامى و انتظامى از ملت به طورى جدا بود كه هيچ كدام از طبقات، چشم ديدن طبقۀ ديگر را نداشتند. و اين نكته‌اش اين بود كه سران پليس، سران ارتش و سران شهربانى و ساير قواى مسلّحه اشخاصى بودند كه با كارهايى كه مى‌كردند و كارهايى كه تحميل مى‌كردند به زير دستان خودشان، وسايل نفرت ملت را از مطلق قواى مسلّحه فراهم مى‌كردند. شما مى‌دانيد كه وقتى كه يك پليس، يك پاسبان وارد بازار مى‌شد، هم اين مى‌خواست به مردم يك تحميلاتى بكند، و هم مردم مى‌خواستند كه از گير او فرار كنند و نفرت داشتند از او. در عين حالى كه پليس و همين‌طور ژاندارمرى و همين‌طور ارتش، اينها به حسب وضع اوّلى كه وجود آمده است، اين است كه اينها براى كشور و براى ملت خدمتگزار باشند، نه حاكم. اصل دولت هم همين است. حتى مثل دولت حقّۀ حضرت امير - سلام‌اللّه‌ عليه - كه ولىِّ امر بر همه چيز بود. مع‌ذلك آن حكومتى كه در صدر اسلام بود، در خدمت مردم بود. اينطور نبود كه حكومت بخواهد حكومت كند و مردم همين‌طور بيخود اطاعت كنند. اين طور نبود كه حكومت بخواهد به وسيلۀ قدرتى كه دارد اجحاف كند به مردم و ظلم كند كه مردم به واسطۀ آن ظلم از او متنفر باشند. حكومت و خدمتگزارى به مردم و الآن هم كه وضع تغيير كرده است و ـ ان‌شاءاللّه‌ ـ اميدوارم كه ديگر اين وضع برنگردد به آن اوضاعى كه در سابق بود. وظيفۀ همۀ ما و همۀ شما و همۀ كسانى كه دست‌اندركار امور مردم هستند، از دولت و از همه، اين وضع را پيدا بكنند كه خودشان را خدمتگزار بدانند. از آن نقطۀ اُولى كه آقاى بنى‌صدر^۱ هستند تا آن مراتبى كه هستش، حكومتها بايد خدمتگزار مردم باشند. مردم احساس كنند كه اينها به نفع آنها عمل مى‌كنند. اگر مردم احساس اين را بكنند كه پليس براى حفظ مصالح آنهاست، پليس نمى‌خواهد كه به آنها تحميلى بكند، مردم با آغوش باز پليس را در بر مى‌گيرند و از پليس پشتيبانى مى‌كنند. سابق كه ملاحظه كرديد همچو مجلسى كه پليس و مردم ديگر و زنها و مردها و ملت، اينها در يك جا مجتمع نمى‌شدند، اينها همه از هم دورى مى‌جستند. و لهذا اگر يك مشكلى پيدا مى‌شد براى دولت، علاوه بر اينكه مردم همراهى نمى‌كردند، هرچه مى‌توانستند كارشكنى مى‌كردند. براى اينكه، پليس را در نظر آنها آن‌طور جلوه داده بودند كه مثل گرگى است كه در گله مى‌خواهد بيفتد و شكار كند. اين تلخى الآن در ذائقۀ مردم هست. و لهذا به واسطۀ اين معنا كه اين تلخى هست شما آقايان خيلى بايد توجه بكنيد كه اين تلخى را از ذائقۀ مردم بيرون كنيد. شما بايد توجه بكنيد به اينكه در طول پنجاه سال اخير و خصوصاً اين سالهاى اخير، مردم از اين قواى نظامى، انتظامى كه بايد براى نظم باشد، براى انتظام باشد، چقدر زحمت ديده‌اند و چقدر بدى از اينها ديده‌اند و سران اينها چقدر با مردم بد رفتار كرده‌اند. و سازمانى كه به اسم سازمان امنيت است، چقدر امنيت را از بين اين مردم جدا كرده بود. و مردم هميشه توجه به اين داشتند كه مبادا يك وقت بيخودى بيايند و ما را گرفتار كنند. اين ذائقۀ تلخ الآن هست باز هم، تتمه‌اش هست. و لهذا شماها يك تكليف بزرگى گردنتان است كه بايد اين ذائقۀ تلخ را برگردانيد به يك ذائقۀ شيرينى و آن با عمل شماست. با عمل ژاندارمرى است. با عمل ارتش است، با عملتان مى‌توانيد كه شما كارى بكنيد كه مردم از ياد ببرند آن سختيها و آن زورگوييهاى سابق را، و اين ذائقه‌هاى تلخ را شما شيرين كنيد با عمل خودتان، با رفتار خودتان، با محبت خودتان. همۀ شماها برادر هستيد. يك مملكت اسلامى همه‌شان با هم برادر هستند. وقتى ما احساس اين را بكنيم كه ما همه با هم برادر هستيم، با هم رفتارمان خوب است. و اگر اين احساس پيش بيايد كه من آن بالا هستم و ديگران بايد اطاعت از من بكنند، من رئيس شهربانى هستم و ديگران بايد از من اطاعت بكنند و يك تكليفى است، و بخواهيد با تكليف و تكلّف به مردم حكومت كنيد، اين باز برمى‌گردد به آن حالات سابقه، و مردم از شما جدا مى‌شوند. و مردم وحشت از شما مى‌كنند. ترس در دلشان پيدا مى‌شود وقتى شماها را مى‌بينند. در زمان سابق من خيلى قصه‌ها يادم هست كه آن قصه‌ها اگر يك كسى مى‌توانست بنويسد طولانى بود. شما نمى‌دانيد كه وقتى يك پاسبان را از دور مى‌ديدند، خصوصاً معمَّمين، يك پاسبان را از دور مى‌ديدند چه حالى به آنها دست مى‌داد. مى‌توانستند يك جا فرار كنند فرار مى‌كردند. اين نبود جز اينكه بالاييها اين طور دستور مى‌دادند. خود پايينيها هم اين‌طور تربيت شده بودند. تربيت اسلامى اصلش در كار نبود. يك تربيتهاى غربى، يك تربيتهايى كه از آنجا گرفته شده بود بدهايش را اينجا آورده بودند پياده كرده بودند. تلاش غرب براى عقب نگه داشتن ممالك اسلامى شما گمان نكنيد كه از غرب براى ما يك تحفه‌اى مى‌آورند. شما گمان نكنيد كه از غرب براى ما چيزى مى‌آورند كه ما را مترقى كنند، ترقى به ما بدهند. غرب تا ما را در سطح پايين نگه ندارد، نمى‌تواند از ما استفاده كند. كوشش آنها اين است كه ماها، اين ممالك اسلامى، اين ممالك مستضعف در يك سطح پايينى از همه امور باشيم. هر امرى را كه آنها براى ما بياورند؛ يك امر استعمارى است؛ يعنى اگر طب را براى ما بياورند طب استعمارى است. اگر دارو براى ما صادر كنند آن هم استعمارى است. اگر دانشگاه براى ما بخواهند درست كنند آن هم دانشگاه استعمارى است. همه چيز را آنها مى‌خواهند به طورى درست كنند كه براى خودشان نافع باشد. و ما چشم و گوش بسته تسليم آنها باشيم. بايد از روزگار رژيم سابق عبرت گرفت و الآن كه به خواست خداى تبارك و تعالى، و به بركت اسلام ما از اين قيد و بندها خارج شديم، بايد خيلى متوجه باشيم به اينكه مبادا ما را دوباره در اين قيد و بندها قرار بدهند. بايد ما عبرت بگيريم از آن پليسِ زمان محمدرضا و از آن ارتشِ زمان محمدرضا و از آن ژاندارمرىِ زمان او، و ببينيم كه مردم با آنها چه جور بودند و آنها با مردم چه جور بودند، و نتيجه‌اش چه شد. مردم با آنها مخالف بودند، آنها هم با مردم مخالف. مثل دو تا دشمن با هم برخورد مى‌كردند. شما نمى‌دانيد، شماها كه اكثراً يادتان نيست آن زمان سابق را كه وضع كلانتريها چه جور بود. يك كسى كه مى‌خواست توى كلانترى برود براى يك احتياجى، چقدر قلبش مى‌تپيد كه حالا مى‌رود در اينجا چه خواهد شد. اين وضع در زمان رضاخان خيلى شديد بود، در زمان دومى هم شديد بود كه انسان وقتى كارى داشت، وقتى احتياجى داشت كه بايد برود آنجا، عزا مى‌گرفت كه حالا چه بكنم من. در اينجا با من چه خواهند كرد. در حالى كه كلانتريها بايد مركز احتياجات مردم و برآوردن احتياج مردم باشد. آن‌طور كردند و آن‌طور شدند، و ما بايد از اين مسائل تاريخى عبرت بگيريم و ما آنطور نباشيم، تا آنطور نشويم. نصيحت به نيروهاى نظامى و انتظامى برادرها! همۀ مردم با شما، با بالاتريها يك جورند. اگر با مردم خوب رفتار بكنيد، براى خودتان هست. و اگر با مردم خداى نخواسته بد رفتار كنيد، به ضرر خود شماست. آن قدر كه ظالم ضرر مى‌برد از ظلمش، مظلوم از ظلم ظالم آن قدر ضرر نمى‌برد. ما و شما يك روزى دربارگاه الهى، پيشگاه الهى خواهيم رفت و آن روز از ما سؤال خواهد شد. و از شمايى كه پليس هستيد، از شغل شما و از عمل شما و از رفتار شما سؤال خواهد شد. غفلت نكنيد از خدا، غفلت نكنيد از آن روزى كه همه محتاج هستيد. با برادرانتان خوب رفتار كنيد، با ملتتان خوب رفتار كنيد. و خداى تبارك و تعالى به شما رحمت خواهد كرد. ان‌شاءاللّه‌ همه موفق باشيد و مؤيد و پيروز باشيد. و از اينكه شماها با اينكه بايد در شهرها باشيد لكن در موقعى كه كشورتان مبتلا هست به جنگ، رفتيد آنجا و وظيفۀ خودتان مى‌دانيد و وظيفۀ همه است كه در آنجا بروند و همكارى كنند با ساير برادرها، و ـ ان‌شاءاللّه‌ ـ بزودى اين اشرار را از مملكتتان بيرون كنيد. من دعا مى‌كنم به شما و خداوند توفيق به همه شما عنايت كند. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌

1. - آقاى ابوالحسن بنى‌صدر اولين رئيس جمهور ايران.