بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم كمالات حضرت على(ع) اين روز مبارك را به همۀ آقايان حضار و به ملت بزرگوار ايران و به همۀ مسلمين جهان تبريك عرض مى‌كنم. اميدوارم خداوند به بركت اين روز مبارك، بركاتش را بر همۀ مسلمين، خصوصاً به ملت شريف ايران نازل بفرمايد. مولود امروز، وصف كردنى نيست، آنچه كه وصف كنند از او، دون شأن اوست و آنچه شعرا و عرفا و فلاسفه و ديگران دربارۀ او گفته‌اند، شمه اى از آن چيزى است كه او هست. غالباً مسائلى كه درك مى‌كرده‌اند و مى‌كنند راجع به مولا على بن ابى طالب، عرضه مى‌داريم. آن چيزهايى را كه ما نمى‌توانيم درك كنيم و دست عرفا و فلاسفه و ديگران از آن كوتاه هست، آن چيز قابل ذكر نيست. انسان تا نشناسد، نمى‌تواند بگويد و آن مقدارى هم كه در دسترس ماست، آن قدر زياد است كه گفتن او محتاج به زمانهاى طولانى است. ولهذا ما بايد در پيشگاه مبارك ايشان عذرخواهى كنيم و عذر تقصير بخواهيم كه ما قاصريم و نمى‌توانيم بيان كمال شما را بكنيم. اطاعت الهى و حفظ اسلام اساس جنگهاى على (ع) آن چيزى كه موجب تأسف است اين است كه نگذاشتند حضرت امير ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ آن طور كه بايد و دلخواه اسلام است، جلوه پيدا كند. در مدت كوتاه خلافت ظاهرى ايشان، سه تا جنگ پيش آمد كه از خود مسلمين بود. اين منحرفين كه ايران را متهم مى‌كنند به اينكه چرا با مسلمين شما جنگ مى‌كنيد، علاوه بر اينكه ما حزب بعث را مُسلِم نمى‌دانيم، بلكه ضد اسلام مى‌دانيم و مردم عراق مبتلاى به او هستند و مردم ايران هم همين طور، و جنگ با مسلم نيست گرچه از مسلمين او سپر قرار مى‌دهد و مى‌آورد در جبهه ها، لكن جنگ با مسلم نيست. علاوه بر اين ما فرض مى‌كنيم كه مسلم باشد، شماها صدام را از اصحاب رسول اللّه‌ مُسلمتر مى‌دانيد؟ اين معممين اهل سنت بعضيشان ـ درباريهاى اينها ـ صدام و امثال صدام را از مقدسهاى نهروان^۱ بالاتر مى‌دانند؟ آنهايى كه جبينشان پينه داشت و نماز شب هم مى‌خواندند. حضرت امير سه جنگى^۲ را كه كرده است با اصحاب پيغمبر، با نزديكان پيغمبر، با مقدسهاى حقه باز كرده است و اين براى مصلحت اسلام بوده است. گرچه من مى‌دانم كه در بعض دلها اشكال به حضرت امير هم هست، بعضى اشخاص به حضرت امير هم اشكال دارند، ولو جرأت نمى‌كنند بگويند كه «چرا با مسلمانها جنگ كرده است!» لكن حضرت امير تابع اسلام است، اسلام بگويد با مسلمين جنگ كن، جنگ مى‌كند؛ بگويد با كفار جنگ كن، جنگ مى‌كند، وقتى بنا شد يك طايفه اى از مسلمين، اينها توطئه كردند براى اينكه اسلامى‌كه مى‌خواهد متولد بشود، اين را از بين ببرند و يك دستۀ ديگر هم اغفال كردند دنبال اين معنا، تكليف حضرت امير ـ سلام اللّه‌ عليه ـ است كه شمشير را بكشد و در سه جنگ با مسلمين [يعنى] كسانى كه اظهار اسلام مى‌كردند و فرياد اسلام مى‌كشيدند و همه‌شان هم از صدام مسلمانتر بودند، شمشير را بكشد و در سه جنگ با مسلمانها جنگ بكند براى اطاعت امر خدا و براى حفظ اساس اسلام. آن روزى كه اساس اسلام و اساس ديانت اسلام بستگى دارد به جنگ كردن با كسانى كه اظهار اسلام مى‌كنند يا واقعاً هم مسلمان هستند، وقتى بنابراين شد، شمشير را بايد بكشند مسلمين و با آنها جنگ بكنند. اين كوردلهايى كه براى طرفدارى از قدرتهاى بزرگ و براى طرفدارى از سلطنت طلبها و منافقين و امثال اينها به ايران و رزمندگان ايران و علماى اسلام در ايران اشكال مى‌كنند، اينها اشكالشان را ببرند در صدر اسلام طرح كنند، ببينند كه بايد چه بگويند! اميرالمؤمنين را قبول ندارند؟ قبول دارند. در آنجا ببينند چه واقعه‌اى اتفاق افتاد و براى چه اتفاق افتاد، انگيزه چى بود؟ آنها مى‌خواستند برگردانند اسلام را به همان مسائل زمان جاهليت، ولو در صورت اسلام. تكليف اميرالمؤمنين در اين وقت چى بود؟ جز اين بود كه عمل كرد؟ دفاع از كشور اسلام وظيفۀ شرعى مردم ما اعتقادمان اين است كه صدام مى‌خواهد اسلام را برگرداند به كفر و الحاد. ما اعتقادمان اين است كه امريكا از اسلام ترسيده است و مى‌خواهد اسلام را به هم بزند، تصريح هم مى‌كند. ما اين كسانى كه با دولت اسلامى‌ايران معارضه مى‌كنند، اعتقادمان اين است كه اينها با اسلام دارند معارضه مى‌كنند. ما روى اين اعتقاد با اينها تا آخر بايد مبارزه كنيم براى اينكه اسلام همچه تكليفى براى ما معين كرده است. كسى كه همه موافقينش عبارتند از اشخاصى كه منحرفين هستند از اسلام؛ امريكايش منحرف، ديگرانش منحرف، كسى كه اين طور است و در مملكت خودش با مسلمين آن طور عمل مى‌كند و با مسلمين ما هم اين طور عمل مى‌كند، اين كس را جز اينكه با او به مبارزه برخيزيم، راهى نداريم. و ما تا آخر دنبال اين مطلب هستيم و خواهيم بود و به حرفهاى مفت آنهايى كه انحراف دارند؛ انحراف عقلى دارند، انحراف فكرى دارند، به حرفهاى آنها اعتنايى نمى‌كنيم، ما تكليف را ملاحظه مى‌كنيم. علماى اسلام الآن در ايران ـ علماى بزرگ ايران ـ همه شان موافق با اين مسئله هستند و مؤمنين هم همين طورند و بازاريها و كشاورزها و ديگران، اهل ادارات، همۀ اينها، اينها خُلَّص از مؤمنين هستند كه با اين امر موافق هستند. و از آن طرف اگر خداى نخواسته، در اين جنگ امريكا پيروز بشود و صدام را پيروز بكند، اسلام يك سيلى اى مى‌خورد كه تا آخر، تا زمانهاى طولانى، نمى‌تواند سرش را بلند كند. وقتى ما در يك همچه مقامى‌واقع هستيم و يك همچه تكليفى را احراز كرديم، بر همه ما لازم است و واجب شرعى است كه از اسلام دفاع كنيم. علاوه بر همه اينها مسئله، مسئله اين نيست كه ما جنگ مى‌كنيم، ما دفاع مى‌كنيم. كسى كه به ما حمله كرده و اين طور ويرانگرى كرده است در كشورمان، ما لازم است دفاع كنيم. دفاع را احدى از مسلمين نيست كه، احدى از علماى اسلام نيست كه بگويد دفاع در اسلام نيست. دفاع هيچ احتياج به يك ولى‌اى ندارد، هيچ احتياج به يك امامى‌ندارد. تمام مسلمين اگر يك وقت بنا شد برشان هجمه بشود، خودشان بايد دفاع كنند، مستقل‌اند در اين امر. و كشور ايران مستقلاً، ولو اينكه ولى فقيه هم نگويد، ولو اين كه علما هم نگويند ـ با اينكه مى‌گويند آنها هم ـ مردم مكلف شرعى هستند به اينكه دفاع كنند و حكم عقلشان اين است كه از كشور خودشان، از ناموس خودشان، از مال خودشان دفاع كنند. و شما مى‌دانيد كه اگر خداى نخواسته، اين حزب بعث مهلت پيدا بكند و مهلت به او داده بشود، اين با كشورعراق چه مى‌كند، و با كشور ما چه مى‌كند. و ما تا آخر ايستاده‌ايم. ما دنبال اسلام هستيم. دنبال احكام اسلام، و حكم اسلام اين است امروز. نهراسيدن مدافعان اسلام از شهادت ما از خداى تبارك و تعالى توفيق همۀ مسلمين را خواستاريم كه در مقابل اين عَلَم كفر قيام كنند، و يك كسى كه با تمام قواعد بين المللى مخالفت مى‌كند، صاف مى‌گويد كه «ما ساعت چند حمله مى‌كنيم، حملۀ موشكى مى‌كنيم به شهرهاى ايران، به شهرهاى مسكونى ايران» صريح مى‌گويد، لكن هيچ كشورى او را محكوم نمى‌كند. و ما صريح مى‌گوييم كه ما ابداً نظر نداريم به اينكه به يك كشورى تعدى بكنيم. ما از خودمان دفاع داريم مى‌كنيم و همۀ تبليغات بر ضد ماست. اين براى اين است كه قضيه، قضيه اسلام و كفر است، نه قضيۀ ايران و عراق است. قضيه اين است كه از اسلام اينها بد مى‌بينند، اسلام نمى‌گذارد كه آنها به منافع نامشروع خودشان برسند و آنها كه اسلام نمى‌گذارد به منافع نامشروعشان برسند، آنها قيام بر ضد اسلام مى‌كنند يا وادار مى‌كنند. قيام بر ضد اسلام است، لكن بايد بدانند كه با يك كشورى كه وضعش اين طور است، يك كشورى كه وضع روحى مسلمانانش، جوانانش، مشايخش، بچه هايش اين طور است، با اين كشور نمى‌توانند معارضه بكنند. آنهايى كه در رأس واقع هستند و در رأس جنايات واقع هستند، آنها عاقلترند از اينكه خودشان را مبتلا كنند به يك امرى. بعضى وقتها مبتلا كردند و سيلى خوردند، حالا ديگر مبتلا نمى‌كنند خودشان را به اين امر. اينها وادار مى‌كنند اين و آن را به اينكه شيطنت بكنند و اين شيطانها هم بدانند كه ديگر نمى‌توانند كارى انجام بدهند يك كشورى كه همه بيدار و همه مستعد براى شهادت هستند، اينها را از چه مى‌ترسانند؟ كسى كه مى‌گويد «من شهادت را مى‌خواهم، دعا كنيد كه من شهيد بشوم» شما او را از قتل مى‌ترسانيد؟ شما او را از موشك مى‌ترسانيد؟ يك كسى كه بعد از موشك خوردن مى‌ايستد و مى‌گويد «جنگ، جنگ تا پيروزى» شما او را از جنگ مى‌ترسانيد؟ اين وضع، وضعى است كه خدا پيش آورده است، چيزى را كه خدا پيش آورده، با او معارضه نمى‌شود كرد. و من از خداى تبارك و تعالى خواستارم كه همۀ ما را با استقامت و باپشتكار حفظ كند، تا اين كه ما با اين مقابله كنيم و با هركس كه بخواهد با ما مقابله كند، قدرت مقابله داشته باشيم. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌

1. ـ اشاره است به «خوارج».
2. ـ اشاره است به جنگ حضرت على ع با طلحه و زبير (جنگ جَمَل)، جنگ با معاويه (جنگ صفين) و جنگ با خوارج (جنگ نهروان).