بسمه تعالى رمضان المبارك 1389 جناب مستطاب ثقة‌الاسلام آقاى حكيمى ـ دامت افاضاته گرچه جناب آقاى آزرم^۱ را ملاقات نكرده‌ام لكن تا اندازه‌اى از روحيات ايشان اطلاع دارم. قبلاً هم پس از انتقال به عراق قطعه شعرى كه حاكى از افكار ايشان تا اندازه‌اى بود ملاحظه نموده‌ام. اينك نيز «پيام» بلند پايه را ديده و از ايشان تقدير مى‌كنم. اينجانب روزهاى آخر عمر را مى‌گذرانم، و مع‌الأسف نتوانستم خدمتى به اسلام عزيز و مسلمين بنمايم؛ ملتهايى كه با جمعيت بسيار انبوه و اراضى بسيار وسيع و ذخاير بسيار گرانبها و سوابق بسيار درخشان و فرهنگ و قوانين آسمانى در تحت اسارت استعمار با گرسنگى و برهنگى و فقر و فلاكت و عقب‌ماندگى دست به گريبان و در انتظار مرگ نشسته‌اند، [و] دولتها كه به دست استعمار تشكيل مى‌شوند، جز در خدمت آنها نمى‌توانند باشند. اختلافات موجوده در بين سران دوَل اسلامى ـ كه ميراث ملوك‌الطوايفى و عصر توحش است و با دست اجانب براى عقب نگاه داشتن ملتها ايجاد شده است ـ مجال تفكر در مصالح را از آنها سلب نموده است. روح يأس و نااميدى كه به دست استعمار در ملتها حتى در رهبران اسلامى دميده شده است آنها را از فكر در چاره‌جويى باز داشته است. اميد است طبقه جوان كه به سرديها و سستيهاى ايام پيرى نرسيده‌اند با هر وسيله‌اى كه بتوانند ملتها را بيدار كنند؛ با شعر، نثر، خطابه، كتاب و آنچه موجب آگاهى جامعه است؛ حتى در اجتماعات خصوصى از اين وظيفه غفلت نكنند، باشد كه مردى يا مردانى بلند همت و غيرتمند پيدا شوند و به اين اوضاع نكبت‌بار خاتمه دهند. بايد جوانهاى تحصيلكرده از اين هياهوى اجانب خود را نبازند، و سرگرم بساط عيش و نوشى كه به دستور استعمار براى آنها و عقب نگه داشتن آنها فراهم شده است نگردند. بايد اشخاص بيدار، توليد مثل كنند و هرچه بيشتر همفكر و هم‌قدم پيدا كنند و صفوف خود را فشرده كنند، و در ناملايماتْ پايدار و جدى و قوى‌الاراده باشند، و از تواصى به حق و تواصى به صبر، كه دستورى است الهى، غفلت نكنند. از خداوند تعالى عظمت اسلام و مسلمين را خواهانم. سلام اينجانب را به آقاى آزرم و هركس كه در فكر چاره است ابلاغ نماييد. والسلام عليكم. روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى

1. ـ نعمت ميرزازاده متخلص به آزرم، شاعر معاصر خراسانى.