[بسمه تعالى. محضر مبارك امام عزيز، سلام عليكم راستى اين چه روزى است. فكر مى‌كنم خواب مى‌بينم و اصلاً باورم نمى‌شود چنين روزى را كه امام، اين پير جماران، نامه‌ام را بخواند و هديۀ ناقابلم را بپذيرد. اى خدا من، مى‌توانم اين سعادت را داشته باشم!؟ امام عزيز، اينك با پول خود و با دست خود برايت ژاكتى بافتم به اين اميد كه وسيله‌اى باشد در قيامت شاهد بگيرم كه اى خدا، من امام عزيز را و نايب امام زمانت را دوست دارم. تو روا مدار دستى كه براى اين امام ژاكت بافته از درگاهت نااميد برگردد. امام عزيز از شما خواهش مى‌كنم كه اين هديۀ ناقابل را كه فرسنگها راه طى نموده بپذيرى و دلم را نشكنى زيرا كه آرزو دارم. ولى امام جان، دوست دارم چنانچه قابل استفاده نبود حداقل يك بار هم كه شده ژاكت را تن كنى و آن را تبرك كنى كه مايۀ افتخار من است. امام عزيز، خواهش ديگرى هم دارم اگر لطف نموده به وسيلۀ خط خودتان چند كلمه‌اى برايم بنويس. بى‌نهايت فرزندت را خوشحال مى‌كنى و خدا را خيلى شكر مى‌كنم و وصيت مى‌كنم كه آن چند كلمه را در قبرم همراه با خودم دفن كنند. التماس دعا. دخترت: مهين محمدى] بسمه تعالى دخترم، نامۀ محبت‌آميز شما با هديۀ ارزشمندى كه با دست خود بافته‌ايد واصل شد. از ارزشهاى معنوى اين نحو هديه‌ها بايد ياد كرد كه آن ارزشها نزد خداوند متعال ثبت مى‌شود. خداوندتعالى امثال شما فرزندان متعهد را براى اسلام حفظ و افزون نمايد، و ماها و شماها را با رحمت خويش قرين فرمايد. والسلام عليكِ و رحمة‌اللّه‌. 10 جمادى‌الاولى 1403 روح اللّه‌ الموسوى الخمينى