

بسم اللّه الرحمن الرحيم وَ لاَ تَحسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِى سَبِيلِ اللّهِ أَموَاتاً بَل أَحيَاءٌ عِندَ رَبِّهِم يُرزَقُونَ۱ اگر نبود در شأن و عظمت شهداى معظم فى سبيل اللّه جز اين آيۀ كريمه، كه با قلم قدرت غيب بر قلب مبارك نورانى سيد رسل ـ صلى اللّه عليه و آله و سلم ـ نگاشته و پس از تنزل مراحلى به ما خاكيان صورت كتبى آن رسيده است، كافى بود كه قلمهاى ملكوتى و مُلكى شكسته شود و قلبهاى ماوراى اصفياء اللّه از جَولان در حول آن فرو بسته شود. ما خاكيان محجوب يا افلاكيان چه دانيم كه اين «ارتزاق عند رب الشهدا» چى است. چه بسا مقامى باشد كه خاص مقربان درگاه او جل و علا و وارستگان از خود و ملك هستى باشد. پس مثل منِ وابسته به علايق و وامانده از حقايق چه گويم و چه نويسم، كه خاموشى بهتر و شكستن قلم اولى است. بارالها، تو واقفى بر اسرار و غير تو چه داند و چه تواند و چه سان از عهدۀ شكر نعمتهايى كه به ملت عزيز ما عطا فرمودهاى به در آيد. ما از عهدۀ شكر شهداى گرانقدر و شهيدان زندۀ عزيز و اسرا و مفقودين معظم و بازماندگان و وابستگان به آنان و بالجمله ملت بزرگوار نيز نخواهيم برآمد. پس، تو كه شكور و غفورى به همۀ آنان از الطاف خفيۀ خود مرحمتى فرما؛ و درى از معارف الهيه بر روى همگان بگشا؛ و به شهداى گرانقدر مقام هرچه والاتر، و به شهداى زنده۲ اجر شهيد در راه خود و سلامت و عافيت، و به مفقودين و اسرا صبر و عودت به وطن، و به بازماندگان شهدا و بستگان سايرين اجر و صبر عنايت فرما؛ و ظهور بقيةاللّه ـ أرواحنا لمقدمه الفداء ـ را نزديك نما. «اِنَّكَ وَلىُّ النعمةِ و المَغفرةِ». 20 مرداد 65 / 5 ذى حجه 1406 روحاللّه الموسوى الخمينى