

بسم اللّه الرحمن الرحيم دولت عراق و جلوگيرى از فعاليتهاى سياسى امام در اثر فشار دولت ايران، عراق از ما خواست كه قدرى كوتاه بياييم و بر عليه ايران فعاليت نكنيم و ما گفتيم نه، و به وسيلۀ سازمان امنيت نجف اين كاغذ را ابلاغ كردند. من كاغذ را گرفتم گذاشتم كنار؛ جواب ندادم به آنها لكن كار خودم را ادامه دادم. تا از يك سال به اين طرف كه كارها و فعاليتها زياد شد، و علاوه بر اعلاميهها و فعاليات ديگر مصاحباتى هم با بعضى روزنامههاى خارجه مثل لوموند و اينها شد، آنها تعقيبشان زياد شد. رئيس «امن عام۱ » آمد پيش من، خودش آمد ، آن باز تقاضايش همين معنا بود كه يكوقت حرفش مىشد كه شما هر فعاليتى مىخواهيد، بكنيد لكن مصاحبه نكنيد. ما هم به اصل مصاحبه خيلى عادت نكرده بوديم به آن. به اين جوابى نداديم لكن يك مصاحبۀ ديگرى شد، يعنى از فرانسه هم آمدند و مصاحبه كردند. از فرانسه هم آمدند و با آنها هم مصاحبه شد ولو اينكه اينها آنها را گرفتند. بعد كه از منزل بيرون آمدند آنها را گرفتند. بعد از آن، تشديد كردند راجع به اين معنى كه شما در اينجا ـ به تعبير آنها ـ منزل خودتان است، هر جورى مىخواهيد باشيد لكن فعاليت سياسى نكنيد. روحانى خوب است كه همان ـ محصَل حرفشان اين بود كه ـ درس بگويد و مسئله بگويد. من گفتم كه اسلام از سياست جدا نيست؛ اسلام مثل جاهاى ديگر نيست، مثل مذاهب ديگر نيست كه ذكر و دعا باشد. اسلام سياستش با ساير احكامش با هم هستند، و من دخالت سياسى مىكنم. و من، هم اعلاميه مىدهم و هم در ضبطْ حرفهايم را ضبط مىكنم و هم اگر مقتضى شد در منبر صحبتهايم را مىكنم؛ و اين يك تكليفى است شرعى براى من. گفتند كه آخر ما يك تعهداتى با دولت ايران داريم، با آن تعهدات نمىشود اين كارها. گفتم خوب، من هم ـ قريب به اين معنى ـ يك تعهداتى با اسلام دارم و با ملت ايران، من هم نمىتوانم كه از تعهداتم دست بردارم. منتهى شد به اينكه آنها گفتند كه نه، نبايد بشود و ما گفتيم بايد بشود. و آنها ما را محصور كردند در منزل. البته نه اينكه بگويند شما نيا بيرون؛ كسى را نمىگذاشتند [بيايد]، ايرانىهايى كه از بيرون مىآمدند، اينها را مانع شدند. يك روز هم طلبهها را مانع شدند الاّ يكى دو سه نفر. من بيرون نيامدم از منزل. بيرون كه نيامدم، خوب در ايران يك چيزهايى شد، و فلان. من ديدم كه خوب، ما بخواهيم اينجا توى منزل بمانيم و كارى نكنيم و بگوييم ما هم درس مىخوانيم و ... اين مخالف با وضع ماست. سكوت، خلاف وجدان و ديانت ما الآن در ايران كشته داديم، ما بچههايمان را، بزرگهايمان را كشتند در ايران، الآن هم هر روز اين بساط هست، الآن هم در دانشگاه همين؛ در روزنامههاى آنجا منعكس است كه در دانشگاه ـ ديروز يا پريروز ـ گفته بود هشتاد و چند نفر، 75 نفر زخمى؛ و اين چيزى كه معلوم است دولت ايران گفته است و چندين نفر هم كشته. اينها به جان اين ملت افتادند، از اين طرف همه چيز ملت را مىبرند، حالا جان اين ملت را دارند مىگيرند، ما چطور با اين وضعى كه اينها دارند بتوانيم، وجدان ما اجازه به ما بدهد، ديانت ما اجازه به ما بدهد كه ما بنشينيم نگاه كنيم و فرزندان اسلام را اينها درو كنند و بكشند؟ ما صدايمان را به آنقدرى كه بتوانيم، آنقدرى كه بگذارند دولتها، صدايمان را به دنيا مىرسانيم كه خوب ببينند كه اين وضع ايران چه وضعى است. بىثمرى حكومت نظامى الآن من گمان نمىكنم كه هيچ مملكتى شبيه به مملكت ايران باشد. يك مملكتى باشد كه همهاش حكومت نظامى. خوب، همۀ شهرها، تقريباً دوازده شهر بزرگ ايران كه اساس شهرهاى ايران است، حكومت نظامى قرار دادى؛ باقى آن هم حكومت نظامى؛ يعنى الآن نظامى، ايران را دارد اداره مىكند. حالا هم از قرارى كه گفتند بناست كه يك نظامى نخستوزير بشود؛ فريدون جم را مىگويند مىخواهد نخستوزير بشود، اين هم يك نظامى است. اينها نمىتوانند ادامۀ حيات بدهند. شاه نمىتواند ادامۀ حياتش را بدهد الاّ زير پرچم نظام و زير سرنيزۀ نظاميها كه دنبالش سرنيزۀ امريكايىها است. اگر سرنيزۀ امريكايى نباشد، معلوم نيست نظام ايران الآن آنطور انقياد را داشته باشد. آن هم بيدار شده، آن هم آدم است، آن هم ايرانى، آن هم دارد مىبيند كه در ايران چه مىگذرد. روزى نيست كه دريك شهرى يك صدايى درنيايد. به مجردى [كه] صدا درآيد مىزنند، مىكشند، چه مىكنند. ادعاى حقوق بشر، وسيلۀ غارت ملل ضعيف با اين وضعى كه ايران دارد، با اين اغتشاشى كه الآن در ايران هست؛ و اين دوَل بزرگ هم كه بشر دوست! حقوق بشر! همهاش شعر. همۀ اين حرفهايى كه اين دولتهاى بزرگ مىزنند و جامعههايى درست كردهاند براى حقوق بشر، براى امنيت، براى چه، نه امنيتشان به امنيت آدم مىبرد و نه حفظ حقوق بشرشان به حفظ حقوق آدم مىبرد. همهاش براى اين است كه اين ملل ضعيف را ببلعند. اين همه مساعى كه ملاحظه مىكنيد در هر يك اين ابرقدرتها، يك صدايى است، يك نظامى هست، نظام اين است كه اين بلاد شرق را، بلاد ضعيف را، اينها ببلعند. در شرق چون مخازن زياد است، مخازن نفتْ زياد در شرق هست مثل كويت، مثل حجاز، مثل ايران، در اينجا اينطور مخازن هست، آن خارجيها تمام چشمشان دوخته شده است به اين مخازن ما و دارند مجانى مىبرند، همين طورى. شما خيال مىكنيد كه امريكا پول به ايران مىدهد؟ امريكا براى خودش در ايران پايگاه درست مىكند. اين اسلحههايى كه مىگويند فروختند به ايران، به جاى نفت دادند. اين اسلحهها همانهايى است كه اينها مىخواهند در ايران باشد، و پايگاه باشد كه مبادا يكوقتى شوروى حمله بكند. نه اين است كه اينها به ما چيزى دادهاند، اينها بازى است سر ما درمىآورند. چهرۀ واقعى مدعيان سوسياليسم و كمونيسم اين ابرقدرتهايى كه يكى به اسم مملكت كمونيستى، يكى كمونيست چين، يكى نمىدانم سوسياليست چى، زهر مار، همۀ اينها بساطشان براى خوردن ماست. اين چينى كه گفته مىشود كه كمونيست است و با تودهها كذاست و با خلق كذاست، ديديد همه كه در اين كشتار بزرگ تهران، كه تا بيست هزار هم گفتهاند ـ ولى خوب حالا اين مبالغه است اما چهارهزار تا، حدود چهار هزار، اين زياد گفته شده است حتى گفته شده است كه در قبرستان تهران يك همچو حدودى دفن شده ـ اين رهبر چين كمونيست، اين رهبرى كه بعضى جوانهاى ما در اشتباه هستند و خيال مىكنند اينها مفيد هستند براى جامعه، اين در عين حالى كه اين كشتار داشت واقع مىشد، آمد به ايران و دست داد به اين شاه غاصب. يك كلمه هم نگفت، پشتيبانى كرد. يك كلمه هم نگفت به اينكه آخر اينها را چرا مىكشى؟ آخر چه كردهاند اينها؟ اينها دارند مىگويند ما آزادى مىخواهيم، چه مىخواهيم، اينها مىگويند ما مىخواهيم آزاد باشيم؛ آزادى، استقلال؛ دادشان اينطور درآمده بود. يك كلمه اين آدم نگفت به اينكه خوب اينها بشر هستند، اينها انسان هستند، چرا اينطور؟ بچۀ كوچك اينقدرى را، بچۀ دبستان را، حالا ديگر دستشان از آن بزرگها مثل اينكه [كوتاه] شده است، حالا كوچكها ـ بچههاى دبستانى ـ را دارند مىكشند. اين هم هر روز دارد اخبارش مىآيد اينجا. بچه كوچولو دبستانى، دختر دبستانى، پسر، دوازده تا دختر و پسر يا دختر، همين دو ـ سه روز يك جايى كشتند. يك كلمه اين آدم نگفت به اين شخص شقى كه اين چه كارى است مىكنى. آمد و دست داد به او. با آغوش باز ملاقات كردند و گذاشت رفت و خنديدند به اين تودههاى بيچاره. و ما جوانهايمان اشتباه مىكنند، خطا مىكنند، خيال مىكنند كه اينها براى آنها مفيد هستند. آن هم كاخنشينان كرملين. 15 خرداد كه پانزده هزار ـ آنطورى كه مشهور شد ـ پانزده هزار از اين مردم كشتند، در روزنامههاى شوروى تأييد كردند از شاه. الآن هم تأييد كردند اين را، با اين كشتارى كه الآن شما ملاحظه مىكنيد در ايران هر روز يك گوشهاى هست. الآن هم اين كار را ... اينها همهشان براى اين است كه اين گاز ايران را مىخواهد، آن نفت ايران را مىخواهد؛ آن دارد گاز ايران را مىبرد، آن دارد نفت ايران را مىبرد. همه دنبال اين هستند كه اين ملت ضعيف عقب بمانند؛ چشمهايشان باز نشود. مبلّغهايشان، تبليغاتشان، هميشه تبليغ به ضد دين و به ضد روحانيت است تا مردم را از اينها جدا كنند، مردم را از ديانت جدا كنند، مردم را از روحانيت جدا كنند، خودشان را به جان هم بريزند و آنها استفادهاش را ببرند. ما كشته بدهيم، محمدرضا خان استفاده كند؛ آن بالاتريها هم زيادتر استفاده كنند. مفهوم «آزادى» و «جامعۀ مترقى» در نظر كارتر اين ملت برايش چه مانده؟ اين ملت برايش همين [مانده] كه تو سرش بزنند و نظامى باشد. اصلش، تمام حكومت، هر جا هست حكومت نظامى باشد. هركس سرش را از خانهاش در مىآورد بزنند بكشند. اين وضع يك وضع خاصى است كه ايران اين وضع را دارد. مطالعه كنيد ببينيد اصلاً در دنيا شبيه دارد؟ يك همچو شبيهى ما در دنيا داريم كه همۀ مملكت حكومت نظامى باشد و نتوانند حكومت نظامى [را] بردارند؟ خوب، نمىتوانند هم بردارند، براى اينكه مردم ايستادهاند؛ مقابلشان ايستادهاند. حالا هم كه حكومت نظامى است مردم ايستادهاند؛ اما ايستادهاند چه چيزى مىگويند؟ ايستادهاند آن حرفى كه آقاى كارتر ديروز گفته است مىگويند؟ آقاى كارتر مىفرمايند كه شاه آزادىِ خوب مىخواهد بدهد، آزادى مطلق مىخواهد بدهد، و شاه مىخواهد كه يك مملكت مترقى ـ يك اجتماع مترقى ـ درست كند، و اين مردم با آن مخالفند! مخالفت مردم براى اين است كه مردم آزادى نمىخواهند و ايشان مىخواهد با زور ـ با سرنيزه ـ آزادى بدهد! [خندۀ حضار]. سرنيزهها براى اين است كه تو سر مردم مىزنند كه بياييد آزادى بگيريد! مردم «جامعۀ مترقى» نمىخواهند، سرنيزه آمده مىگويد بخواهيد! آدم با اين آقاى كارتر ـ نمىدانم فهمش اينقدر است يا حقهبازىاش اينقدر است؟! مىخواهد اغفال كند؟ آخر كى را مىخواهد اغفال كند؟! شايد آنهايى كه نمىدانند در ايران چه مىگذرد، آنهايى كه نمىدانند چه خبر است در ايران. شمايى كه مىدانيد در ايران چه خبر است، مايى كه مىدانيم در ايران الآن چه خبر است، مردم چه مىخواهند و اينها چه مىگويند. اصلاحات ارضى زمينهساز فقر و آوارگى مردم مىگويند آقا ما مىخواهيم نفتمان مال خودمان باشد، ما مىخواهيم مملكتمان آن زراعتى كه داشت دوباره برگردد به آن. آقا، زراعت را همچو به هم زدند! اين «اصلاحات ارضى» كه آقا گفتند و آنقدر طمطراق كردند، «اصلاحات ارضى» به امر دولت امريكا بود براى اينكه بازار درست كنند كه چيزهاى آنها فروش برود؛ يعنى زراعت ما به هم بخورد، ما محتاج بشويم. الآن هم كه مىبينيد، كه هر چى مىخواهيم از خارج بايد بيايد. زراعت ما اين جور شد؛ زراعت ما را آن جور كردند. خوب، مردم ريختند، آن زارعين بيچارهاى كه ديگر در آنجا نتوانستند زندگى كنند، ريختند به شهرها، به تهران. الآن تهران يك محالّ زيادى، چندين محل، حدود سى ـ چهل تاست كه براى من نوشته بودند، محلههاى كوخنشين، محلههايى كه خانههاى گِلى دارد كه هيچ چيز ندارد كه ده نفر عائله در يك چادر كوچكى در اين زمستان سردْ زندگى بايد بكنند؛ كه آب ندارد؛ بايد آب را از پنجاه ـ شصت پله بروند بالا، لب خيابان برسند ـ تو گودال منزلشان است ـ لب آن خيابان برسند و از آنجا آب را بردارند بياورند از اين پلهها پايين براى بچههايشان. اين چه شد؟ براى اينكه «اصلاحات ارضى» فرمودند! [با] اصلاحات ارضى به هم خورد اوضاع دهقانها. و وقتى كه به هم خورد اوضاع آنها، چاره نداشتند كه رو بياورند به شهرستانها. آمدند شهرستانها و اين شد. وضع بيچارهها اينطور شد. از آن طرف وضع زراعت ما به هم خورد. ايرانى كه مركز زراعت بود، شايد آذربايجان ايران بس بود براى ايران [و] باقى آن را بايد صادر كنند، الآن به اندازۀ يك ماه، سى روز يا سى و سه روز، آنهايى كه اطلاعات دارند و حساب كردند مىگويند ايران به اندازۀ سى و سه روزش براى خودش چيز دارد، باقى آن را بايد از خارج بياورند! اعتراض ملت به شاه و امريكا خوب، اين ايرانىها جمع شدند؛ همۀ ايرانىها الآن صدايشان درآمده، الآن سرتاسر ايران اعتصاب است. اگر اين حكومت نظامى و نظام را بردارند، مردم اين دستگاه را به قدر يك ساعت مىپيچندش به هم و بيرونش مىاندازند، براى اينكه بد ديدند از اينها. اين مردم، مىخواهند آزادشان كنند و از رفاه بدشان مىآيد؟! از زندگانى خوب بدشان مىآيد؟! مىگويند ما حتماً بايد توى خاكها بخوابيم؟! يا مىبينند كه مال اينها را دارند مىخورند و اينها را خاكنشين كردند؟ دادشان اين است. آقاى كارتر چه مىگويد؟ آخر اينها چه مىگويند؟ چرا اين نفتهاى ما را مىبرند؟ آن هم مجّان مىبرند؛ مىبرند و آقايان مىگويند كه ما اسلحه خريديم. تو اسلحه مىخواهى چه كنى؟ اسلحهاى كه خريدند اسلحهاى است كه فرمش را اينها نمىدانند، ايران نمىتواند استعمال كند اين اسلحه را. اين چيزهايى كه آنها درست كردند، شياطين خودشان مىتوانند عمل بكنند، اينها نمىتوانند. مستشارها آمدند براى اينكه در اينجا باشند؛ هم نظام ما را نظام انگل بار بياورند كه هست، و هم اينجا مطالعات بكنند كه چه جور بهتر مىشود اين لقمۀ چرب را خورد و آنطور ماند. آنطور باشد [و] اين ملت حرف نزند. اگر حرف بزند يك ملت وحشى است! يك ملت وحشى است كه داد مىزند كه آقا ما را آزاد كنيد! يك ملت وحشى است كه داد مىزند كه آقا مال ما را نخوريد! اما آنها وحشى نيستند، آنها مترقى هستند! مال مردم را بايد بخورند آنها، بايد غارت كنند! اين ملت ما الآن صدايشان ـ از بچۀ كوچكش تا پيرمردش صدايشان ـ درآمده براى اينكه مىبينند كه مملكتشان دارد سقوط مىكند، دارد از بين مىرود اين مملكت. بايد به فرياد اين مملكت برسند؛ و لهذا مىبينيد كه جان مىدهند. بچههايشان را هم مىكشند و آنها مىگويند نه، بايد كرد. دنبال مىروند باز. اين وضع ايران ما و اين وضع اين دولتهاى بزرگ با ما. و ما وظيفه داريم. مايى كه الآن اينجا، شمايى كه اينجا نشستيد، و منى كه اينجا نشستم، ما وظيفه داريم كه با آنها همصدا باشيم؛ يعنى هر مقدارى كه از دست ما بر مىآيد بايد كمك بكنيم. كمك به غير نيست، كمك به خودتان است؛ آنها براى شما قيام كردند. مردم ايران الآن براى شما دارند خون مىدهند؛ براى شما بچههايشان، جوانهايشان از بين مىرود؛ دخترهايشان، پسرهايشان از بين مىرود. ما بايد به آنها كمك كنيم. ما خيال نكنيم كه اينجا نشستيم تكليف نداريم. همهمان تكليف وجدانى داريم، تكليف شرعى داريم، تكليف عقلى داريم كه با اين جمعيت مظلومى كه قيام كردند و مىخواهند حق خودشان را ـ آن حق خودشان كه حق ما هم هست ـ بگيرند، ما هم با آنها همراهى كنيم، ما هم دنبال آنها باشيم. مىتوانيم مقاله بنويسيم، مىتوانيم در روزنامه چيز بنويسيم. هر قدر مىتوانيم در اين دانشگاههايى كه مىرويم به مردم بگوييم؛ به مردم اينجاها بگوييم مسائل آنجا را. مسائل را منتشر كنيد. آقا، هر كدام شما در يك نقطهاى كه هستيد مسائل ايران را منتشر كنيد، بگوييد؛ با آهِ دل بگوييد. روزنامههايشان هم گاهى مىنويسند اما از خود شما بايد گفته بشود، نوشته بشود. بايد اين وضع آشفتۀ ايران به همۀ عالم معلوم بشود. ايرانىها تن به ننگ نمىدهند و اگر چنانچه يك ملتى ايستاد و حق خودش را خواست، سرنيزه نمىتواند جلويش را بگيرد؛ سرنيزه اصلاً قدرت ندارد با گوشت طرف بشود. اين خيال است كه گوشت نمىتواند با سرنيزه. تمام قدرتهاى عالم جمع بشوند، وقتى يك ملتى گفت من اين كار را نمىخواهم، نمىتوانند تحميلش كنند. الآن نمىتوانند تحميل ايران بكنند كه شاه را قبول كن؛ نمىتوانند. الآن به زور ايستاده آنجا اما مردم قبولش ندارند. مردم داد مىزنند نمىخواهيم. قبول كردن را مردم هيچ تن ندادند به اين مطلب. تن به اين ننگْ ايرانىها نمىدهند و ندادهاند براى اينكه اين آدم را ديدهاند كه همۀ مصالح اسلام، همۀ مصالح كشور را به باد داده؛ در عين حال [مدعى است كه] ما آزادى داديم، ما نمىدانم چه داديم، ترقى داديم به ايران! ترقياتشان همين است كه داريد مىبينيد؛ آزادىاش هم همين است كه با سرنيزه است. كمك به نهضت، تكليف همگانى است ما مكلفيم به اينكه خدمت كنيم به اين مردم، به اين بيچارهها، به اين جوانْمردهها. ما انسانيم، بايد خدمت كنيم. و خدمت به آنها يعنى خدمت به خودمان است؛ يعنى در اين منافعى كه ايرانى دارد مشتركيم، همهمان شريكيم. اگر مملكت ما يك مملكت مستقلى بشود، تَبَع نباشد، اگر مملكت ما يك مملكت آرامى باشد، اگر مملكت ما يك مملكتِ ـ عرض مىكنم كه ـ مرفهى باشد، خوب ما هم جزء آن مملكت هستيم، ما هم در رفاه هستيم، ما هم چه هستيم. اينها قيام كردند و ما هم بايد دنبال آنها باشيم. اينطور نيست كه عذر بياورى كه من اروپا هستم و آن امريكا هست و آنها ايران هستند؛ اين عذر نيست. شما هم در امريكا كه هستيد هر مقدارى كه مىتوانيد؛ شما هم در پاريس كه هستيد هر مقدارى مىتوانيد؛ من هم كه اينجا هستم هر مقدارى كه [مىتوانم]. من حالا شما را ديدم اين مقدار مىتوانم به شما چيز بگويم، حرف بزنم، مىزنم؛ شما هم رفقايتان را، آنهايى كه اهل اينجا هستند، خارج هستند، چه هستند، با هم قرار بدهيد كه كمك بكنيد به اين نهضتى كه هست. تاريخ سراغ ندارد اين جور نهضتى كه الآن در ايران است. تاريخ ايران تا حالا سراغ ندارد اين جور نهضتى كه تمام ايران ـ تمام ـ بايستند. بچۀ اينقَدَرى بگويد كه مرگ بر شاه، پيرمردش هم بگويد مرگ بر شاه؛ همچو نهضتى ما نداشتهايم در ايران. اين نهضت را نگذاريد بخوابد تا اينها از بين بروند، تا اين هيأت حاكمه بروند [و] يك هيأت حاكمۀ صحيح سركار بيايد. خدا ان شاءاللّه همۀ شما را حفظ كند؛ موفق باشيد. خدا شرّ اينها را بكند از سر مسلمين؛ شرّ اين ابرقدرتها را بكند كه اين نوكرها را نگذارند سر بلاد مسلمين. [آمين حضار]. [یکی از حضار: خداوند شما را حفظ کند]. امام: موفق باشيد.