بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم تعهد و فداكارى بياد ماندنى نيروى هوايى من اين پيروزيهاى قدرتمندانۀ اسلام در اين دهۀ اخير فجر به همۀ شما آقايان و تمام نيروهاى مسلح و امت بزرگ اسلامى تبريك عرض مى‌كنم. مجاهدات شما برادران نيروى هوايى كه اول نيرويى بود كه به اسلام پيوست و اول نيرويى بود كه به اسلام رو آورد و قرآن، و به طاغوت پشت كرد. اين تعهد و اين فداكارى كه در آن وقت ارزش فراوان داشت، از ياد ملت، از ياد همۀ مستضعفان محو ان شاء اللّه‌ نخواهد شد. و شما در پيشگاه خداى تبارك و تعالى آبرومنديد و ارزشمنديد كه در وقت مشكل اين سد را شكستيد و در دنبالۀ شما ساير نيروها هم متصل شدند به ملت، و بحمداللّه‌ پيروزى حاصل شد و طاغوت مبدل به رحمان شد. و شمايى كه در آن وقت در خدمت طاغوت بوديد، از آن روز تاكنون در خدمت اسلام و در خدمت خداى تبارك و تعالى هستيد. اين پيروزى كه براى شما و قواى مسلح از اول انقلاب تاكنون پيدا شده است، يك امر عادى نمى‌شود تلقى‌اش كرد. اما در اول انقلاب مى‌دانيد كه ما مواجه بوديم با چه قدرتى كه در سالهاى طولانى او را مجهز كرده بودند؛ ولو اينكه براى ايران مجهز نكرده بودند براى مقابله با دشمنهاى امريكا مجهز كرده بودند و مى‌دانيد كه همۀ قدرتها هم دنبال او بودند و به او كمك مى‌كردند، و مع ذلك اين ملت در آن وقت كه چيزى نداشت، دست تهى بود، بر اين قدرتها غلبه پيدا كرد. و از جمله غلبه‌ها قضيۀ اتصال شما برادران بر ملت بود كه در آن روز شعارهاى ملت، دعوت شما به برادرى بود و شما هم پذيرفتيد و در كنار برادرانتان تا امروز مشغول جهاد مقدس هستيد. بايد ما همه بدانيم كه دنبال اينكه ملت و همۀ اقشار نظامى و قواى مسلح براى خدا و براى پياده كردن احكام خدا و براى بيرون راندن شيطان و رژيم طاغوت و جايگزين كردن «اللّه‌ اكبر» به جاى آنها. و رژيم جمهورى اسلامى در همه مراحل به ما و شما كمك فرموده است و عناياتش از شماها سلب نشده است. و من اميدوارم كه شما و همۀ ما و همۀ ملت به عهد خودشان براى خداى تبارك و تعالى باقى باشند. و خداى تبارك و تعالى هم اگر شما نصرت بكنيد وعده فرموده است كه نصرت كند به شما^۱ و تاكنون هم نصرت فرموده است. عنايات الهى در پيروزى رزمندگان اسلام شما ملاحظه بفرماييد كه در هر مرحله‌اى از مراحل كه ملت ايران و ارتش ايران و سپاه ايران و ساير قواى مسلح روبرو شدند با كفار، در عين حالى كه اينها ساز و برگشان به اندازۀ آنها نبوده است و آنها از همه جا گدايى كردند و به آنها كمك شده است و ايران جز اتصال به خداى تبارك و تعالى به جاى ديگر اتصال ندارد، اين خداى تبارك و تعالى است كه اين پيروزيها را نصيب شما و نصيب ملت شما كرده است؛ والاّ يك قوايى كه در سنگرهاى از پيش ساخته شده نشسته‌اند، سنگرهاى بسيار عظيم نشسته‌اند و به همه جور از مهمات مجهز هستند. از سلاحها مجهز هستند، آن وقت يك عده از اين طرف در بيابانها راه بيفتند و آنها را از سنگرها بيرون كنند و سنگرها را خالى كنند و از آنها آنقدر اسير بگيرند كه شما مى‌دانيد، يك مسئله‌اى نيست كه ما يك امر عادى حساب بكنيم و پاى خودمان حساب كنيم. اين مسئله مافوق طبيعت است. اين مسئله روى عناياتى است كه خدا به شما كرده است و دارد. و براى ما همه اين عنايت خداى تبارك و تعالى بالاترين درجه است. و ما همه مرهون نعمتهاى او هستيم، و بايد هميشه اين مطلب را در نظر داشته باشيم. اتحاد در مقابل دشمنان، رمز پيروزى و خداى تبارك و تعالى هم به دنبال اينكه اين نعمت را شكر مى‌كنيد زياد مى‌كند اين نعمت را. اگر شكر بكنيد وعده فرموده است كه من زياد مى‌كنم. نعمتهاى خودش را زياد مى‌كند. امروز شما مى‌بينيد كه همۀ قواى مسلح، قواى مسلح و ملت همه با روحانيت، روحانيت با همه، يك دسته هستند در مقابل كفار و رمز پيروزى شما همين است. يك همچو مجلسى كه الآن ما داريم كه روحانيت با شما مخلوط هستند، و در سابق اگر يك روحانى هم در آنجا بود روحانى وابسته به دربار بود، و امروز روحانيونى هستند كه از خود اين مردم‌اند و خدمتگزار اين مردم‌اند و از حوزه‌هاى علمى هستند و به هيچ جا مربوط نيستند. امروز اين مخلوطى كه ايران دارد كه سپاه با ارتش، ارتش با بسيج، بسيج با همه، عشاير با شما با همه. ملت پشتيبان، روحانيت پشتيبان، همه با هم هستيد، اين يك نعمتى است كه خداى تبارك و تعالى به ايران مرحمت فرموده است. و گمان نكنيد در جاى ديگر اين نعمت باشد، و علتش هم اين است كه ايران براى اسلام قيام كرد. از اول فرياد زد كه ما اسلام را مى‌خواهيم و خداى تبارك و تعالى براى اينكه، به اسلام ارج مى‌گذارد، اين كارى كه شما كرديد، در پيشگاه او ارزش داشت و شما را يارى كرد. و اگر ملتهاى ديگرى هم همين برنامه را داشته باشند و براى اسلام و براى خدا حركت كنند، خداى تبارك و تعالى با آنها هم همان خواهد كرد كه با شما خواهد كرد. عمده اين است كه ما تكليفمان را بفهميم. عمده اين است كه بشر بفهمد كه بايد چه بكند. اگر بشر راه خودش را پيدا بكند، خداى تبارك و تعالى راههاى هدايت را، راههاى پيروزى را به او نشان مى‌دهد. شما گمان مى‌كنيد كه اين رعبى كه خدا در دل اينها انداخته است، به واسطۀ تفنگ ماست؟ به واسطۀ قدرت ماست؟ اين يك رعبى است كه در صدر اسلام هم خداى تبارك و تعالى پيغمبر اسلام را با همين رعب كه به دل دشمنانش مى‌انداخت پيروز مى‌كرد و الاّ آنها هم در مقابل دشمنانشان ساز و برگى نداشتند. اينكه يكدفعه وقتى اللّه‌ اكبر گفته مى‌شود فوجها فرار مى‌كنند، سنگرها را خالى مى‌كنند، در همين اخير كه اطلاع دادند اين بود كه به مجرد اينكه اينها حمله كردند و صداى اللّه‌ اكبر را بلند كردند، آنها فرار كردند. در خرمشهر هم همين شد. جاهاى ديگر هم همين. بناءً عليه ما بايد اين نعمت خدا را حفظ كنيم و اين رحمتى كه خداى تبارك و تعالى به ما عنايت كند، كوشش كنيم كه اين رحمت ادامه پيدا كند. و كوشش اين است كه اولاً الهى بشويم، در راه خدا خدمت بكنيم، خودمان را فرمانبر از خدا بدانيم و خودمان را از او و به سوى او بدانيم. و دنبال همين معنا آن وقت آن مسئلۀ دوم كه وحدت و انسجام است حاصل مى‌شود؛ براى اينكه تفرقه از شيطان است و وحدت كلمه و اتحاد از رحمان است. وقتى كه شما الهى شديد، رحمانى شديد، توجه به خدا داشتيد، دنبال او ديگر تفرقه حاصل نمى‌شود، اختلاف حاصل نمى‌شود. و بحمد اللّه‌ امروز مابين همۀ قواى مسلح يك انسجام بزرگ هست و اميدوارم كه همه توجه داشته باشيد كه اين انسجام را حفظ بكنيد. اعتنا ننمودن به تبليغات دشمنان و به اين بوقهاى تبليغاتى كه در دنيا بلند است بر ضد شما، بر ضد همه بلند است، به اينها هيچ وقت اعتنا نكنيد. آنها گاهى تحريك مى‌كنند ارتش را «ارتش را ديگر، در ايران ارتش ديگر كارى به جمهورى اسلامى ندارد» و گاهى از اين طرف تحريك مى‌كنند. اينها شغلشان اين است كه در هر شكستى كه بخورند يك مدتى كه اصلاً بروز نمى‌دهند شكست را، يك مدتى هم مى‌گويند كه اين مى‌گويد اين طورى، آن مى‌گويد اين طورى. الآن هم مى‌گويند كه دولت ايران مى‌گويد كه ما چه كرديم، صدام هم مى‌گويد كه ما تمامشان را از عراق بيرون كرديم، همه را كشتيم يا بيرون رفتند و تجهيزات آنها را هم همه را ضبط كرديم؛ اساس صحبت همين است. عبرت‌آموزى از اقتدار ملت ايران و بايد دولتهاى منطقه اين مطلب را بفهمند كه اگر چنانچه با اسلام آشنا بشوند و با ايران دست برادرى بدهند، ايران مى‌تواند آنها را از شرّ همۀ قدرتها نجات بدهد. و آنها ديگر ان شاء اللّه‌ و آنها ديگر خوف اينكه اگر ما چه بكنيم امريكا چه مى‌كند، نداشته باشند. خوب، ما همانهايى كه شما مى‌ترسيد عمل كرديم. ما يك نوكر نشاندار بزرگى^۲ از امريكا بيرون كرديم، و ما سفارت امريكا كه اسمش سفارت بود و جاسوسخانه بود، بستيم و تصرف كرديم و ما جاسوسهاى امريكايى را بيرون كرديم. و ما مستشارهاى امريكايى را بيرون كرديم، و امريكا هم نتوانست كارى بكند، مى‌خواست بكند. و ايران در صورتى كه يك جمعيت محدود فوقش چهل ميليونى دارد و يك مهمات و اسلحه محدود دارد، در عين حال ايستاده در مقابل همۀ قدرتها و از هيچ قدرتى هم باك ندارد؛ براى اينكه به يك قدرت اتكال دارد و او خداست. وقتى به او اتكال داشت و اتصال داشت، احتياج به اينكه به ديگران اتصال پيدا كند ندارد. وقتى بنا شد يك جمعيت چهل ميليونى بتواند در مقابل امريكا و در مقابل شوروى، در مقابل فرانسه و در مقابل همۀ اينها بايستد، يك ملت اگر يك ميلياردى شد، آن وقت كسى مى‌تواند با او مخالفت كند؟ اين مسلمانها كه قريب يك ميليارد جمعيت دارند، لكن متفرق از هم هستند، هر كدام يك سازى مى‌زنند، دولتهايشان با ملتهايشان مخالف‌اند، ملتها هم با دولتها همين طور، هر دولتى هم با دولت ديگر اگر هم بگويد دوستم، دروغ مى‌گويد. اين صدام كه حالا اينقدر تا حالا اين قدر ادعا مى‌كرد كه من وابستگى به امريكا ندارم و من با اسرائيل دشمنم و با مصر دشمن هستم و من يك عربى هستم كه فقط عربيت را مى‌فهمم و امريكا و فرانسه و ديگران را اصلاً كارى ندارم و قبول ندارم، حالا معلوم شد كه قضيه چى هست؛ حالا معلوم شد كه اين مرد، هم امريكايى بوده است هم اسرائيلى بوده است و هم در غياب آنها با شوروى بست و بند داشته است و هم با فرانسه. آنى كه در ذهنش نبوده، عرب بوده. با مصر هم به اعتبار اينكه امريكا با مصر است، آن مربوط است و الاّ او تابع اين است، مى‌خواهد قدرت خودش را در همۀ منطقه جا بزند. از اول هم كه وارد اين هجوم شد، بازى‌اش دادند و بزرگمنشى خودش باصطلاح و بلندبينى خودش باصطلاح و آن حب شيطانى نفسانى خودش هم بود. امريكا هم بازى‌اش داد كه ايران ديگر چيزى ندارد، خوب ارتشش كه از بين رفت و پاسدارها هم كه چيزى نيستند و ديگر مردم هم كه اصلاً كارى به اين حرفها ندارند، تو بيا برو ايران را بگير، نفت ايران مال تو. وقتى شد، چه خواهى كرد، چه خواهى شد، منطقه را تو بگير، همۀ منطقه مال تو. يك همچو حرفهايى زدند و كلاه سرش گذاشتند. اين بدبخت هم از آنها گول خورد و حمله كرد به ايران و هيچ يك از اينها ايران را نمى‌شناختند، يعنى، ايران را خيال مى‌كردند مثل زمان سابق است. ايران را آنها نمى‌دانستند كه وقتى يك ملتى اسلامى شد، يكدفعه فرياد اسلام را زد، اين غير از آن چيزهايى است كه آنها مى‌فهمند. آنها اصلاً از قدرت اسلام اطلاع ندارند. نمى‌فهمند، نه آنها نمى‌فهمند، بعضى از اينها هم كه از خود ما بودند و فرار كردند و منافقى كردند، اينها هم نمى‌دانستند يعنى چه ايران. اينها هم خيال مى‌كردند كه اگر ما يك صدايى درآوريم تمام مى‌شود قضيه يا مثلاً در آمل اگر يك دسته كمونيستها مى‌گفتند اگر ما يك دفعه آمديم در خيابان، ديگر همه مردم با ما هستند. يك همچو حماقتها اسباب اين شد كه صدام وارد يك دامى بشود كه از صد تا دامى كه او دارد بيشتر باشد. و من اميدوارم كه خداى تبارك و تعالى به ما عناياتش را مستدام بدارد و ما در خدمت او بيشتر از سابق باشيم. و همه ما با هم مجتمعاً يد واحده باشيم بر ما سوى و خداوند همۀ شما را سلامت بدارد. و ارزشهاى شما هيچ وقت از ذهن ما خارج نمى‌شود. و اول كسى كه به ما و به اسلام ملحق شدند شما بوديد و شما سابقين السابقين^۳ هستيد و مقرب هستيد پيش خدا ان شاء اللّه‌. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌ و بركاته

1. ـ سورۀ محمد، آيۀ 7:«اِنْ تَنْصُرُوا اللّه‌َ يَنْصُرْكُمْ وَ يُثَبِّتْ اَقْدامَكُمْ» اگر خدا را يارى كنيد، خدا هم شما را يارى خواهد كرد و شما را ثابت قدم خواهد گردانيد.
2. ـ محمدرضا پهلوى است.
3. ـ سبقت جستگان، پيش افتادگان.