

بسمه تعالى 27 شوال 88 به عرض عالى مىرساند، مرقوم محترم كه حاكى از سلامت وجود مسعود بود واصل و موجب تشكر گرديد. سلامت و سعادت جنابعالى را خواستار است. راجع به «ذبيحه» به نحوى كه مرقوم شده است هيچ اشكالى در حرمت نيست.۱ از وجوهى: يكى آنكه معتبر است در «ذابح» اسلام، و اين امر مسلّم است و دلالت بر آن دارد صحيحۀ محمدبن مسلم در باب پانزده كتاب ذبايح، حديث دوم. و معلوم است ذابحْ مباشرِ ذبح است، و آن در اين مورد تيغۀ خودكار است به قوۀ برق، هر چند قتل تسبيباً به او منتسب است. نظير انداختن شخصى را در مسبعه كه قاتل ملقى است لكن آكل سبُع است. ديگر آنكه ذابح مسلم بايد در حال ذبح تسميه بگويد و تسميه در اين مورد كه از نوار است نه تسميۀ مسلم است و نه ذكراللّه است، بلكه انعكاس ذكرى است كه شخص نموده است، و اگر ذكر آن شخص باشد بايد در نماز كافى باشد، و به اين شرط دلالت دارد جملهاى از روايات مثل صحيحۀ حلبى ششم باب سابق و روايت پنجم بلكه ظاهر آيۀ شريفه ؛ على تأمل. ديگر آنكه ذبح از قفا موجب حرمت است و دلالت بر آن دارد: صحيحۀ محمدبن مسلم باب چهار و ديگر روايات، و ظاهر روايات آن است كه مبدأ شروع به ذبح بايد حلق باشد يا ساير اوداج كه مذبح هستند، و پشت گردن مذبح نيست. در هر صورت حرمت آن بىاشكال است. در ايران نيز از قرار مذكور عمل شده است. منتها اول بعضى آقايان را گول زدند و اظهار كردند كه ذبح به طور شرعى مىشود و ساير كارها را مكينه مىكند. لكن از قرارى كه يك نفر معمم اظهار مىكرد همان نحو كه در سؤال ذكر شده است عمل مىشود و از «تسميه» حتى در نوار هم خبرى نيست ـ والعهدة عليه. از جنابعالى اميد دعاى خير دارم. والسلام عليكم و رحمةاللّه. روحاللّه الموسوى الخمينى