

«امروز روزى نيست كه در خانه نشست و دعا خواند؛ روز مبارزه است. روزى است كه دشمن به دين حمله مىكند و ما بايد در مقابل بايستيم؛ و من تا آخرين قطرۀ خونم مىايستم؛ و شما هم بايد به همه بگوييد و در منابر به مردم برسانيد كه خطر، دين را تهديد مىكند. اگر ما كارى به دولتيها نداشته باشيم، آنها كار دارند. چنانكه من در آخرين جلسۀ ملاقات دكتر صدر۱ ، وزير كشور، گفتم: «ما كارى به شما نداريم؛ مشروط بر آنكه شما هم كارى به دين ما نداشته باشيد.» ولى نه؛ اينها كار دارند، منتها كمكم، امروز بهاييت را در ادارات راه مىدهند، و با يهوديها ارتباط برقرار مىكنند؛ و فردا مىگويند اصلاً دين بايد از قانون الغا شود. خطر به قدرى زياد است كه هركس درك كند، نمىتواند راحت بنشيند؛ و علت اينكه اگر بعضى ساكت بودهاند، مطلب را نفهميدند. چنانكه آقاى حكيم۲ را نگذاشتند مطلب را درك كند، و ساكت بود. دولت نمىخواهد روحانيت قدرت داشته باشد؛ و نمىخواهد در ايران باشد. و به همين دليل بعد از مرگ آيتاللّه بروجردى متوجه آقاى حكيم شدند. گرچه آقاى حكيم را نمىخواستند؛ اما مايل بودند كه مرجع تقليد، در نجف باشد كه مزاحم كارشان نباشد؛ ولى نشد. از گرفتن من سودى نبردند؛ چنانكه آقاى پاكروان۳ گفته بود: گرفتن خمينى اشتباه بود، ما مىبايست ايادى او را قطع مىكرديم؛ و الان ايادى مرا قطع مىكنند. و دارند تخم نفاق و بدبينى بين همه مىپاشند. بايد امروز متحد بود و من تصميمى گرفتهام و آن اين است كه شما علماى ايران در شب يكشنبه جلسه داشته باشيد و دور هم جمع شويد. من اين كار را از قم [شروع] كردهام و تشكيل جلسه دادهام و نوشتهام كه تمام علماى ايران در اين شب جلسه داشته باشند و به كربلا و نجف هم نوشتهام. تا وقتى كه تمام ايران و خارج در يك شب علماى آن اجتماعى داشته باشند، اولاً خيلى زود تصميم مىگيرند و ثانياً قدرت واحدى به وجود مىآورند و دستگاه متوجه خواهد بود كه همه به يكديگر همبستگى دارند.»