روز بعد از افتتاح مسجد ارك، اولين روز ماه مبارك رمضان بود و طبق روال چند سال گذشته كه پس از اقامۀ نماز ظهر در مسجد شاه منبر مى‌رفتم و مستقيماً از راديو پخش مى‌شد، وارد صحن مسجد شدم. وضعيت غيرعادى بود. عده‌اى كه نزديك درب شبستان بودند در محوطۀ بيرون ايستاده بودند، تا مرا ديدند شروع به شعار دادن كردند. به داخل شبستان مسجد آمدم و چون هنوز قرآن تلاوت مى‌شد، نزديك منبر نشستم. افرادى كه در بيرون ايستاده بودند وارد شبستان شده و شعار مى‌دادند. شرايط به گونه‌اى بود كه اصلاً امكان منبر رفتن نبود. لذا از طريق اتاق استوديو به كتابخانۀ مسجد رفتم. ظاهراً به شهربانى گفته شده بود كه مراقب باشيد به فلانى آسيب نرسد؛ چون تعدادى از افراد شهربانى دم در كتابخانه ايستادند و چند نفرى هم به داخل آمدند. طرز رفتار و نوع حركات اين افراد، آن هم در ماه رمضان، نشان مى‌داد كه اولاً، مسجدى و پامنبرى نيستند و ثانياً، كارهايشان سازمان يافته است. انتخاب زمان و مكان بر هم زدن مجلس نيز حساب شده بود. معلوم گرديد كه انتشار خبر كذب روزنامۀ «باختر امروز» بر عليه من در دو هفتۀ قبل از اين حادثه، زمينه‌سازى بوده تا برهم زدن اين منبر، اقدامى مردمى تلقى شود و بگويند چون فلانى بر عليه مصدق صحبت كرده است، مردم جلوى منبر رفتن او را گرفته‌اند. به هر حال يكى ـ دو ساعتى در دفتر مسجد نشستم. ديدم آنها ول‌كنِ معركه‌اى كه بر پا كرده‌اند، نيستند. مرتب در حياط مسجد زنده‌باد مصدق، زنده باد كاشانى و مرگ بر دشمنان نهضت و امثال اينها مى‌گفتند ... اين مطلب را هم بگويم، در همان روز كه اين حادثه در جريان بود، فرماندارى نظامى تهران اطلاعيه‌اى صادر كرد و به وعاظ هشدار داد كه به هيچ وجه در منابر حق صحبت كردن در اطراف مسائل سياسى كشور را ندارند و تنها بايد راجع به موضوعات دينى صحبت كنند. قضيه به ضرر دكتر مصدق و دولت تمام شد. هر روز كه از ماه رمضان مى‌گذشت و من منبر نمى‌رفتم و مردم از شنيدن وعظ و خطابۀ دينى محروم مى‌شدند، احساسات آنها عليه حركات و تبليغات ضد مذهبى داغتر مى‌شد ... امام خمينى در زمان تعطيل شدن منبرِ مسجد شاه، در همدان بودند و از جريان دير مطلع شدند. بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم به عرض عالى مى‌رساند، دور افتادن از مراكز خبر و سفر به همدان و قِلت معاشرت موجب شد كه از قضايايى كه در مركز اتفاق افتاده درست مطلع نشدم. اخيراً كه اطلاع حاصل شد خيلى موجب تأسف گرديد. انسان متحير است كه با اين وضعيت چه كند. و با اين ترتيب چه اميدى مى‌توان از اصلاح كشور داشت و به چه اشخاصى مى‌توان اطمينان پيدا كرد. در هر صورت جنابعالى نبايد به اين چيزها سنگر را خالى كنيد. مفسدين هميشه مى‌خواهند امثال جنابعالى را از ميدان بيرون كنند تا هر تاخت و تازى بخواهند بكنند و انتقادى در كار نباشد. آن روز كه رضاخان تعرض به عمامه‌ها مى‌كرد من به يكى از ائمۀ جماعت گفتم اگر شما را نظميه بردند و عمامه را برداشتند و موقع مسجد بود با همان لباس مبدل برويد مسجد. آنها غايت آمالشان اين است كه مسجديها دست از كار خود بردارند و متدينين ميدان را براى جولان آنها خالى كنند. در هر صورت اين پيشامدها در زندگانى اشخاص مؤثر است و ناطقى مثل جنابعالى نبايد توقع داشته باشد كه تا آخر از تعرض اشرار مصون باشد. لكن اين نكته را نبايد از نظر دور داشت كه انتساب اين اعمال به همنوع خودمان خالى از اِعمال غرض نيست و مى‌خواهند به اصطلاح سنگ را با سنگ بشكنند. بايد متوجه باشيد كه از اختلاف بين خود ماها ديگران نتيجه نگيرند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته. روح‌اللّه‌ الموسوى الخمينى