بسم اللّه الرحمن الرحيم من از شما جوانهاى نيرومند مؤمن تشكر مى‌كنم كه آمده‌ايد و از نزديك با من ملاقات، و حضور خودتان را در همۀ مشكلاتى كه مملكت ما الآن دارد اعلام كرديد. هر كس وظيفه‌اش را درست انجام دهد مى‌دانيد كه امروز مملكت آشفتگى زياد دارد. اينها يك مملكت آشفته‌اى درست كردند، و به جا گذاشتند و رفتند. و الآن شما وارث يك مملكت خراب شده تقريباً هستيد. و همۀ ما بايد كوشش كنيم كه حالا ـ كه سد عظيم را شكستيم و پشت سد، اينقدر خرابى داريم مى‌بينيم ـ كوشش كنيم در ساختن اين مملكت. و كوشش به اين است كه هر گروهى در هر محلى كه هستند در همان محل خوب عمل كنند. معنايش اين نيست كه شما كه در يك محل خاصى خدمت مى‌كنيد كوششتان اين باشد كه در جاى ديگرى يك خدمتى بكنيد. كوشش براى ساختن اين است كه هر جمعيتى آن كار خودش را خوب انجام بدهد، اينكه به او محول شده است، آن را خوب انجام بدهد. اگر همۀ قشرهاى مملكت به اين فكر باشند كه الآن مملكت اسلامى است و بايد همان طورى كه دستور اسلام است عمل بكنند. كم كارى در كارى كه بايد كار بكنند نداشته باشند، انحراف نباشد در كار، با صداقت، با امانت، با توجه به خدا، عمل بكنند. ارتش حافظ كشور و ملت شما ملاحظه كرديد كه در اين انقلاب شما همه قلوبتان برگشت به طرف ملت. و خداى تبارك و تعالى اين قلبها را برگرداند. و الاّ يك ارتشى كه در طرف ديگرى بود، بايد به حسب آن وضعى كه ارتش دارد، بايد برخلاف مسير مقابل خودش باشد. لكن شما ملاحظه كرديد كه دلهايتان برگشت به اين طرف؛ و اسباب اين شد كه گروهها[ى] مختلف پيوستند به ملت و با ملت هم قدم شدند، هم صدا شدند؛ و اين موجب پيروزى ملت شد. ملتى كه هيچ نداشت؛ و آن طرف همه چيز داشت. اين ارادۀ خدا بود كه ما را پيروز كرد. و ما بايد طورى عمل كنيم كه اين عنايت الهى محفوظ بماند براى ما، امانت داشته باشيم، توجه به خدا داشته باشيم، براى ملت خدمتگزار باشيم، همه‌مان وضعمان تغيير بكند با وضعى كه رژيمهاى طاغوتى دارند. بناى ما بر اين باشد كه به مملكتمان خدمت بكنيم؛ به ملت خدمت بكنيم. ارتش بايد نگهبان يك ملت باشد و نگهبان كشور باشد؛ و ساير قواى انتظامى هم همين طور. بايد طورى عمل بكنند كه ملت را برادر خود بدانند، و ملت هم آنها را برادر خود. آنها پشتيبان ملت باشند، ملت پشتيبان آنها. اگر يك مملكتى دولت و ملتش، ارتش و ملت، قواى انتظامى و ملت از هم شدند، با هم شدند و هر دو احساس كردند كه بايد خدمت به هم بكنند، يك همچو مملكتى و كشورى شكست نخواهد خورد. سبب عمدۀ شكست كشورها عمدۀ شكستهايى كه كشورها مى‌خورند براى پوسيدگى است كه از باطن خودشان پيدا مى‌شود. ارتششان از آنها جدا مى‌شود؛ ملت پشت به آنها مى‌كند. همين پيروزى كه شما مشاهده كرديد در ايران، ديديد كه ملت پشت كرده بود به دستگاه و فرياد مى‌كرد «نمى‌خواهيم». ارتش هم از همين ملت بودند، ژاندارمرى هم از همين ملت بودند، اينها برادر بودند، مى‌ديدند كه نمى‌شود مخالفت كرد؛ نمى‌شود تا آخر سركوبى كرد ملت را، اين است كه پيوستند به ملت. خرابيها مال اين است كه يك مملكتى قواى انتظامى‌اش را جدا كنند از ملت؛ ارتشش از ملت جدا باشد؛ به طورى كه ملت وقتى كه ارتش را ببيند از آن فرار كند؛ ارتش هم در ذهنش اين باشد كه بايد سركوبى كند ملت را! ژاندارمرى‌اش هم همين طور. شهربانى‌اش هم همين طور. اداراتش هم همين طور. وقتى بنا شد كه يك كشورى اينطور حالش شد كه ملت على_' حده شدند و دولت با همۀ بساطش هم على_' حده، اين دولت پشتيبان ندارد. ملت بايد پشتيبان دولتها باشد. دولتى كه پشتيبان ندارد شكست خواهد خورد. همۀ دولتهايى كه در خارج شكست مى‌خورند ـ و مال خودمان هم ديديم كه رژيم سلطنت اصلاً به هم خورد ـ براى همين بود كه تفاهم مابين ملت و رژيم نبود. اگر ملت با رژيم تفاهم داشتند، اين مسائل پيش نمى‌آمد؛ اصلاً الآن شما مشغول كار خودتان بوديد؛ ما هم مشغول كار خودمان، اين مسائل روى همين زمينه پيش آمد كه دولتها در مقابل ملت مى‌ايستادند و جبهه مى‌گرفتند، ملت هم در مقابل دولت همين طور بود، وقتى اينطور شد، نمى‌تواند دوام داشته باشد. ممكن است سرنيزه تا يك مدتى باشد، اما دوام نمى‌تواند داشته باشد. اما اگر ملت و دولت هر دو با هم باشند، دوست باشند، اينها خودشان را خدمتگزار آنها بدانند، آنها خودشان را پشتيبان اينها بدانند ، هر دو به هم خدمت بخواهند بكنند، يك همچو ملت و دولتى هيچ وقت شكست نخواهد خورد. تا اينطور هستيد كه با ملت هستيد، تا اينطور هستيد كه توجه به خدا داشته باشيد، شكست برايتان نيست. ضرورت تفاهم ميان ارتش و ملت بپرهيزيد از اينكه از ملت جدا بشويد؛ شما را بخواهند جدا بكنند. ملت هم بايد بپرهيزد از اينكه از شما جدا باشد. وقتى اين دو قدرت همراه هم شدند، هيچ قدرتى نمى‌تواند اينها را شكست بدهد. همۀ قدرتهاى خارجى، همۀ قدرتها تقريباً، يعنى اينهايى كه تماس داشتند ـ خوب بعضى تماسى نداشتند ـ چه ابرقدرتها و چه قدرتهايى كه با اين ممالك ما تماس داشتند، همه كوشش كردند كه محمدرضا بماند، همۀ كوشش‌شان اين بود كه بماند ـ اگر «همۀ» نگوييم، يك اكثريتى كه يكى ـ دو تا از آن مى‌شود گفت مستثنا بود، كه آن هم كارى نداشت ـ در عين حال چون ملت يك مطلبى را نمى‌خواست، نشد. وقتى ملت نخواست، قواى انتظامى هم وفادار ديگر نمى‌توانند باشند به يك نفر. نمى‌شود كه قواى انتظامى، كه از همين مردم است، پسرش توى اين مردم است، برادرش توى اين مردم است، عيالش در اين مردم است، براى خاطر يك نفر از همه چيز خودش دست بردارد. براى چى؟ يكوقت اين است كه خدا و اسلام است، انسان مى‌تواند از خودش بگذرد براى خاطر اسلام، براى خاطر خدا، براى خاطر عقيده. يكوقت اين حرفها نيست. يك رژيمى است كه طاغوتى است. معنا ندارد كه انسان براى خاطر يك نفر ديگر از خودش بگذرد. از اين جهت، چون پشتيبان نداشت اين، وقتى كه ملت با دست خالى فشار آورد، شماها هم به او پيوستيد، همۀ قواى انتظامى رو آوردند به اين طرف، و او هم وقتى ديد كه از باطن پوسيده است مسئله، نتوانست كارى بكند، ديگران هم نتوانستند. كوشش كنيد كه قواى شما با ملت يكى باشد، با ملت تفاهم داشته باشيد. ان‌شاءاللّه خداوند همۀ شما را حفظ كند؛ و همۀ شما را از لشكر امام زمان ـ سلام‌اللّه عليه ـ قرار بدهد.
