

اعوذ باللّه من الشيطان الرجيم بسم اللّه الرحمن الرحيم فريب و سرنيزه، دو مستمسك شاه باز شاه به دو وسيله براى نجات خودش متوسل شد. يكى به وسيلۀ فريب، يكى به وسيلۀ سرنيزه. وسيلۀ فريب اين بود كه در نطقى۱ كه كرد التزام داد، تعهد داد به ملت كه اين اشتباهاتى كه كرده است ديگر همچو اشتباهى نمىشود، و از اين به بعد ديگر به قانون اساسى به همۀ معنا عمل مىشود و جبران آن اشتباهاتى كه كرده بود مىكند. و از عموم ملت خواستار شد كه دست از اين مخالفت بردارند، و از آيات عظام و علماى اعلام خواستار شد كه مردم را هدايت كنند كه آنها آرام باشند، و از ساير اقشار ملت ـ از قبيل كارگرها و محصلين و جوانها و همۀ اينها ـ خواستار اين شد كه از اين مخالفتها دست بردارند و به ايران فكر كنند! در حرفهاى ايشان خيلى مسائل هست. يكى اينكه بررسى بشود كه آيا اين كارهايى كه تا حالا انجام داده، اشتباهات بوده يا تعمدات بوده! اين مخالفتهايى كه از قانون كرده، از اسلام كرده، اين خيانتهايى كه به ملت كرده، اين جنايتهايى كه كرده است، آيا آنطور كه ادعا مىكند اين اشتباهى اين كار را كرده است؟ مثلاً اين نفتى كه به امريكا داده، خيال كرده است كه اينها يك طايفهاى از يك محلهاى از ايران است، يك شهرى از شهرهاى ايران است، و نفت را دارد به ايرانىها مىدهد؟! اين اسلحههايى كه به درد ما نمىخورد و به جاى نفتْ پايگاه براى امريكا درست كرده است خيال كرده است كه اين اسلحهها ارز است؟! پول است؟! اشتباه كرده اين؟! به خيال اينكه دارد پول مىگيرد، ليره مىگيرد، اين چيزها را گرفته است؟! اين جنايتهايى كه در ايران تا حالا كرده است، حبسهايى كه كرده، زجرهايى كه كرده، شكنجههايى كه داده، قتلهاى عامى كه كرده، اينها اشتباهى بوده؟! مثلاً به مدرسۀ فيضيه كه ايشان كماندوها را فرستادند و ريختند در مدرسۀ فيضيه و قرآنها را آتش زدند، عمامهها را آتش زدند، جوانها را دست و پا شكستند، حجرهها را خراب كردند و شكستند، خيال مىكرده است كه اين يك جايى از روسيه است و حمله به روسيه است و اشتباهى، اشتباه از كار درآمده؟! عقيدۀ ايشان اين بوده است كه مدرسۀ فيضيه يك جايى است كه از محلهاى اجانب است؟! يا اين اشخاصى كه ايشان حبس كرده، اشتباه كرده و اين اعتقادش اين بوده است كه در باغستان اينها را برده است؟! و حالا معلوم شده نه، اين حبس بوده نه باغ؟! اين اشخاصى را كه از علما در حبس رفتند يا كشته شدند، يا پاى آنها را در روغن داغ گذاشتند يا ـ آنطور كه مىگويند ـ اره كردند پاى بعضيها را، و همين طور از رجال سياسى، اشتباهات بوده؟! اينها تخيلات بوده است؟! حالا از اين اشتباهات ديگر ايشان نمىكنند! ديگر از اين اشتباهات، حالا تعهد دارند مىدهند؟! مگر همين ايشان نبودند كه اول سلطنتشان قسم خوردند، تعهد دادند. خوب، كسى كه بخواهد سلطنت پيدا بكند اين تعهدات را بايد بدهد. ايشان تعهد داده و همين التزاماتى كه حالا دارد مىگويد، آن وقت هم داده است، و بعد از آن تعهدات و التزامات اين كارها را كرده. حالا يك تعهد ديگرى كه مىدهد، يعنى حالا فرق كرده است اين تعهد با آن تعهد؟! يا اين حالا يكجور تعهدى است كه ديگر قابل برگشت نيست؟! اين تعهد آن وقت برگشت داشته، اما حالا اين تعهد ديگر قابل برگشت نيست؟! حالا اين اشتباهاتى كه كرده است چطور جبران شده است؟ مىشود؟ ده سال عمر يك انسان را، نه يك انسان، آنقدر انسان را، ده سال در حبس، در يك محفظه با آن وضع، با آن شكنجهها، با آن اذيتها، با آن اهانتها، ده سال، پانزده سال ـ يك قدر كمتر يك قدر بيشتر ـ عمر اينها را تلف كرده، اينها جبرانش چيست؟ همين تعهدِ آقا جبران كرد اينها را كه «من تعهد كردهام»؟! يك كسى كه اينقدر جنايت كرده، حالا به مجرد اينكه آمد تعهد كرد حالا مىخواهد تمام بشود قضيه؟! توبۀ شاه، توبۀ گرگ است حالا ما فرض مىكنيم كه خير، تعهد ايشان صادقانه است ـ فرض است و الاّ معلوم است، «مطلب معلوم است» ـ (رضاشاه به مرحوم «فيروزآبادى» وقتى آمده بود به نجف، مرحوم فيروزآبادى در حرم از او ملاقات كرده بود، رضاشاه گفته بود من مقلد شما هستم آقا؛ مرحوم فيروزآبادى گفته بود مطلب معلوم است) [خندۀ حضار]؛ حالا تعهدات ايشان من را ياد كتاب موش و گربه۲ انداخت امروز! كتاب ارزندهاى است كتاب موش و گربه. كتاب آموزندهاى است. اين همان وضع حال سلاطين و قلدرها را در وقت قدرت و در وقت كمىِ قدرت، وضع حيلهبازى آنها را مجسم كرده است به اسم كتاب موش و گربه؛ كه سجاده را يكوقت انداخته و نماز خوانده و توبه كرده و پيش خدا استغفار كرده كه من ديگر كارى نمىكنم، تا اين موشهاى بيچاره بازى خوردند و برايش چيز بردند و امثال ذلك؛ و بعد هم افتاد پنج تا از آنها را يكدفعه گرفت. آن وقت يكىيكى مىگرفت حالا پنج تا پنج تا۳ ! خوب، ما مىدانيم كه شما توبهتان همان توبۀ گرگ است، همان توبۀ گربه است! اين را ملت ديگر مىداند؛ لازم نيست كه اينقدر شما زحمت بكشيد و هى حرف بزنيد! اين آيات عظام و علماى اعلام كه حالا ايشان مىگويند كه هدايت كنيد مردم را، چه بكنيد، اينها آنها بودند كه تا ديروز هر وقتى كه اين صحبت مىكرد، «ارتجاع سياه» اسم اينها بود. در لغت شاه اينها «مرتجعين» بودند، آن هم مرتجعين «سياه». در يكى از نطقهايشان ـ آن وقت كه ما قم بوديم ـ در يكى از نطقهايشان ايشان در يك جايى، يكى از شهرهاى ايران گفت كه از اينها، از اين مرتجعين، مثل حيوان نجس احتراز كنيد! آن حيوان نجس كه آن وقت گفت، حالا آيات عظام شده و علماى اعلام! اگر مهلتش بدهند اين آيات عظام و علماى اعلام كه نفس بكشد، نفس دوم باز حيوان نجسند! اين اشتباهات، كه همهاش تعمدات بوده است و همهاش كارهاى عمدى بوده است و خيانتها همه عمدى بوده است و ايشان مىگويد «اشتباهات» شده است، اينها اگر چنانچه اين ملت به اين مهلت بدهند، تمام اين اشتباهات دوباره از سر گرفته مىشود. الآن اين يك حيلهاى است كه ايشان مرتكب شدهاند. از آن طرف با نطقش كه من متعهدم ديگر از اين كارها نكنم، بياييد به حال ايران فكر بكنيد، بياييد همهتان به فكر ايران باشيد، ما به ايشان مىگوييم كه ما چون فكر ايرانيم اين حرفها را داريم مىزنيم. اين ملت چون مىبينند ايران را شما از دست اينها داريد خارج مىكنيد، همۀ قلدرها را بر ما مسلط كرديد، همۀ مخازن ما را برديد، از اين جهت است كه اين ملت اين قيام را كرده و اين نهضت را كرده. ما هم براى اين است كه به فكر ايران هستيم و داريم فكر ايران را مىكنيم، با شما كه مبدأ «اشتباهات» ـ به قول خودتان ـ و تعمدات ـ به قول ما ـ هستيد مبارزه و معارضه مىكنيم. فكر اسلام، فكر يك كشور مسلمان، فكر مستضعفين ما را وادار كرده كه با شما اينطور معارضه و مخالفت بكنيم. «پس بياييد فكر ايران بكنيد»! ما فكر ايران مىخواهيم بكنيم؛ فكر ايران هستيم نه اينكه ما چون با شما معارضه كرديم پس، از فكر ايران رفتهايم! ادعاى شاه در حفظ ثبات كشور! اين باز اين حرف را رها نمىكند اين آدم! چه جور، چه عنصرى است اين آدم؟! چه جور فكر مىكند، يا اينكه كى را بازى مىخواهد بدهد؟ اين الآن به نظرش كى رسيده؟ كى بازى مىخورد از اين حرف كه اگر ايشان نباشند ايران نيست ديگر! همين كه ايشان سرشان را زمين بگذارند، آن روزى كه خوب، بالاخره ايشان يكوقتى خواهند مرد ان شاءاللّه زودتر [خندۀ حضار]، آن روز به فرمايش ايشان ديگر ايرانى در كار نيست! بالاخره، پس ايران هم از دست ما رفته است! يا حالا كه بعد از ده روز ديگر يا بعد از ـ مثلاً ـ چند ماه ديگر يا بعد از فلان قدر، به فرمايش ايشان ايران ديگر رفتنى است! براى اينكه آنكه ايران را نگهداشته ايشانند و وقتى ايشان نباشد ديگر تن ما نباد!۴ [خندۀ حضار] بايد عوض ايران نباشد، ايشان نباشد! ... اين يك راه است كه ايشان تشبث كرده؛ همان راه خدعه است كه ديروز وزير ايشان۵ آمد و وزير ايشان هم ـ كه ايشان گفته است يا بالاتر اربابها ديكته مىكنند اين حرفها را ـ آن روز هم خودشان آمدند و اشتباه كرديم و چه كرديم، و بياييد همهمان با هم چه بكنيم؛ جوانها بيايند با هم مصالحه بكنيم! به اين حرفْ مردم گوش نداد[ند]؛ همين امروز در جاهاى مختلف ايران، در تهران و جاهاى ديگر، همان حرفهايى بود كه بود. پناه به سرنيزه و چماق! تشبث دومشان هم اين بود كه پناه به سرنيزه بردند. الآن دو پناهگاهْ ايشان دارند: يكى چماق است، چماق اشرار با آنهايى كه اجير كردند، پول مىدهند يك اشرارى را اجير مىكنند و با چماق به جان مردم مىاندازند؛ يكى هم سرنيزۀ اين اشخاصى كه در خيابانها دارند چه مىكنند. خوب، اين سرنيزه تازگى ندارد! اين حالا مدتى است كه با سرنيزه ما زندگى مىكنيم! ملت ايران مدتى است [مىداند] كه ايشان ديگر پناهگاهى ندارد جز سرنيزه و چماق. آقايى كه تا ديروز ـ حالا هم اگر يك خرده رهايش كنند باز مىگويد اين حرف را، حالا عجب است كه امروز نگفته كه ملت شاهدوست؟! [خندۀ حضار]... اصفهان داشت فرياد مردم بلند مىشد و داد و قال مىكردند كه «مرگ بر سلطنت پهلوى»، ايشان در نطقش مىگفت مردم اصفهان شاهدوست! يا آن كسى كه پهلويش بوده ـ يا آنكه از عمالش: مردم ايران اصلش به تخت و تاج علاقه دارند! علاقۀ ذاتى اين مردم به اين تخت و تاج دارند! اين منطق ايشان است كه مردم رژيم سلطنتى را مىخواهند! چه بكنند بيچارهها! الآن اين همۀ فريادها براى اين است كه احتمال مىدهند ـ خداى نخواسته مثلاً ـ يك رژيم سلطنتى به هم بخورد! از اين جهت به خيابانها مىريزند و فرياد مىزنند! اين هم يك تشبث ايشان كردند كه به سرنيزه پناه بردند و به چماق پناه بردند. اين هم يك چيزى است كه تا حالا مدتى است كه اين مسئله هست و فايده نكرده؛ يعنى آن حكومت نظامى كه از قوانينش مثلاً اين است كه ـ يا اعلام كردند به اينكه ـ بيش از دو نفر نبايد اجتماع كنند، اگر اجتماع بكنند چه خواهد شد، در همان پشت سر اعلاميه و پشت سر اين حرفها، هفتادهزار نفر، صدهزار نفر، سيصد هزار نفر مردم حركت مىكردند و از اين طرف و آن طرف مىرفتند و حرفهايشان را مىزدند! اين حكومت نظامى نتوانست در مردم تأثير بكند. يك مردمى كه از جان خودشان گذشتند، ديگر اين را نمىشود با حكومت نظامى اينها را جلوگيرى كرد. يك مردمى كه جوانشان را مىدهند و بعد هم افتخار مىكنند، يك زنى كه اولادش را ـ جوانش را ـ فدا مىكند و بعد هم مىگويد كه من مفتخرم به اينكه يك همچو خدمتى به اسلام كردم، اين نمىشود ديگر با سرنيزه. مگر سرنيزه غير از اين است كه مىكشد آدم را، آن هم مىگويد من مىخواهم بكشند مرا! اين را نمىشود با سرنيزه. اين راهحلهاى احمقانه است كه يكوقت حكومت نمىدانم «آشتى» مىآورند و آن بساط را درست مىكنند، حالا هم حكومت نظامى آوردند. حكومت نظامى! مگر شما تا حالا حكومتتان نظامى نبوده؟! بله؟ حاكمش نظامى نبوده است؟ يعنى يك نفر وكيل بوده حالا حاكم شده اما حكومت، آنكه طرز حكومت بود، طرز حكومتْ نظامى بود؛ يعنى همۀ ايران حكومتِ نظامى بود! بعضىاش رسمى بود، بعضىاش غيررسمى بود! مردم حكومت نظامى را ديدهاند، ديگر چيز عجيبى نيست كه حالا به چشم مردم عجب بيايد و بترسند از اين؛ چيز عادى مردم است! مردم از حكومت نظامى ترس ندارند كسى خيال كند كه اين راه حل است، حكومت نظامى راه حل است، يا دنبال اين ـ مثلاً ـ امريكا خيال بكند به اينكه كودتاى نظامى مىشود، كودتاى نظامى مىشود و اين رژيم را مىبرد و نظامى را مىآورد، مگر مىشود؟ يعنى در مردم مگر تأثير دارد اين؟ مردم عادت كردهاند به اين حكومتْ نظاميها. يك چيز تازهاى يكوقت بود سابق، بله؛ سابقِ ايام، كه مردم باز آشناى به اين مسائل نبودند و نشده بودند اگر يك نظامى مىآمد توى بازار و هر غلطى مىخواست بكند، كسى نبود بگويد نه؛ اگر دو تا ستاره اينجاى۶ يك كسى بود ديگر وامصيبتا بود! هر جا مىرفت و هر كارى مىخواست بكند و هر شرارتى مىخواست بكند، كسى نبود كه بگويد نه. اما حالا اگر خودش هم بيايد وسط ميدان، مىريزند تكه تكهاش مىكنند! حالا غيرِ آن وقت است، اين ملت غيرِ آن ملت است. اين تحول كه حاصل شده از براى اين ملت، مردم را عوض كرده؛ يك چيز ديگرند اينها. يك موجودات ديگرى شدهاند اينها. اينها ديگر خوف اينكه حكومت نظامى بشود يا مثلاً يك رژيم نظامى روى كار بيايد، اينها خوف اين را ديگر ندارند براى اينكه نظامى همين است كه اينها ديدهاند و همراهاش مبارزه و معارضه كردهاند و ازش كتك هم خوردهاند و آدم هم ازشان كشتهاند ـ آنها كشتند ـ همۀ اينها را مردم ديدهاند. وقتى بنا شد كه آدم را بخواهند بكشند، چه رژيم نظامى باشد، چه حكومت نظامى باشد، چه عادى باشد. خوب، مردم تن دادهاند به كشته شدن. بنابراين اينها راهحل نيست كه كسى بخواهد حل كند يك قضيهاى را، يعنى درد مردم را دوا بكند. تبليغات روزنامههاى شوروى در روزنامۀ شوروى هم يك چيزى نوشته بود ـ كه يكى از اتباع امريكا هم، از دوستان شاه و اتباع امريكا هم همان را تكرار كرده بود ـ كه اين (آن به تعبير ديگر، اين به تعبير ديگر) آن به تعبير اينكه اين روحانيون كه در اين قضايا مخالفند با شاه، اين «اصلاحات ارضى» ضرر به آنها زده است! چون ضرر به آنها زده از اين جهت منافعشان در خطر شده است و اينها مخالفت مىكنند! آن هم گفته است كه فلان آدم ـ فلانى۷ اين غرض شخصى دارد با شاه! ما ديروز عرض كرديم كه غرض شخصى نيست، و قضيۀ اين حرفها نيست. اما اينكه او نوشته، آن هم اشتباه است؛ براى اينكه روحانيون حالا زندگىشان خيلى بهتر از آن وقتى است كه اصلاحات ارضى نشده بود. هركه مىخواهد برود ببيند. اگر مسئله، مسئلۀ چيز است كه زندگىشان چطور است، زندگى روحانيون حالا صد درجه بهتر از آن وقت است! چيزى از آنها به هم نخورده است كه. اگر نفوذ كلمه ندارند كه نفوذ كلمه هم دارند. لكن داريد مىبينيد ديگر. اگر ندارند، چطور ايشان تشبث كرده كه اى مراجع عظام، اى علماى اعلام، بياييد اين مردم را هدايت كنيد! بياييد چه بكنيد! يك دفعه اينها آن مىشوند! يك دفعه وقتى جواب كاغذ مراجع را مىدهد ـ در همان اوايل امر ـ مىگويد كه، مىنويسد كه شما برويد ارشاد عوام را بكنيد! يعنى شما حق دخالت در امور مملكت نداريد، برويد ارشاد عوام بكنيد! به ايشان بايد گفت كه ما ارشاد عوام را كرديم [خندۀ حضار] عوام الآن هدايت شدند و ارشاد شدند. و شما خواب بوديد، اينها ارشاد كردند! حالا كه ارشاد كردند تشبث پيدا كرديد كه حالا برويد ديگر! مرا حفظ بكنيد مثلاً چه! به ايران فكر بكنيد! رژيم بايد برود اينها تشبثات است، فايده ندارد هيچ! غير از يك كلمه. و آن اين است كه اين رژيم برود و اين امريكا و شوروى و ـ نمىدانم ـ انگلستان، و همۀ اينهايى كه در اين سفرۀ ايران كه افتاده مجانى دارند استفاده مىكنند، اينها هم دست مجانشان را بردارند. ما كه نمىخواهيم بهشان نفت ندهيم تا دست و پا بزنند كه يك ملتهايى را از سر ما خواهيد چه كرد. نخير، ما مىخواهيم نفتمان در اختيار خودمان باشد؛ هر مقدار دلمان مىخواهد بفروشيم، و مىفروشيم. هر رژيمى پيش بيايد نفتش را مىخواهد بفروشد اما نه اينطور. غارتگرى را ما با آن مخالفيم، نه فروش نفت را به قيمت صحيح خودش. [به] قيمت صحيح خودش مىفروشيم و ارز مىگيريم. پول مىخواهيم ما. مىخواهيم براى مردم صرف بشود. اينجا نفت ما را زيادتر از آن اندازهاى كه بايد استخراج كنند استخراج مىكنند. پول هم كه نمىگيرند يا آهنپاره مىگيرند! يا طيارههاى به آن قيمتهاى گزاف مىگيرند. آن مقدارى هم كه مىگيرند صرف اين ملت نمىشود. الآن اين ملت چى دارد بيچاره؟ شما چهارتا بازارىِ مثلاً چيزدار تهران را يا چهارتا از اربابهايى كه از همين طعمه ارتزاق مىكنند نگاه نكنيد؛ شما پايتان را توى زاغهها بگذاريد؛ شما پايتان را توى دهات بگذاريد. برويد خوزستان و دهات خوزستان را ملاحظه كنيد. تأسف دارد، خدا مىداند! آب، شط آب دارد در خوزستان. من يكوقتى ـ كه شايد سى سال پيش از اين، چقدر سال پيش از اين بود ـ كه عبور كردم از خوزستان رفتم، مىخواستم عتبات بروم، خوب اين آب يك شط آب است، يك جوى و دو جوى نيست، يك شطّى كه كشتيرانى توى آن مىشود، زمين، تا چشم مىكنى زمين افتاده و هيچ زراعت ندارد؛ من توى ذهنم آمد كه شايد خاك اين لياقت زراعت ندارد. يك جايى پياده شديم. من رفتم خاك را... خاك خوب لكن دست خيانت نمىگذارد. آب از آنجا دارد هرز مىرود، زمين هم اينجا افتاده است! و مردم خوزستان براى اينكه بچههايشان را كه مريض مىشوند پيش يك طبيب بروند، طبيب نيست. هيچى ندارند. در دَه تا دِه، بيست تا ده يكوقت مىبينى يك درمانگاه نيست! تمدن بزرگ اين است؟! يك درمانگاه در بيست تا دِه! بعضى جاها درمانگاه، اصلش نيست. طبيب نمىدانند چى است. در روزنامههاى خودشان نوشتند كه آب اينقدر نيست كه اين صبح كه اين بچه از خواب بلند مىشود و چشمش را به واسطۀ تراخمى كه براى خاطر حكومت فاسدْ اين تراخمها هست، چشمش را نوشته آب ندارند كه تر كند چشمش باز بشود! با بَوْل اين كار را مىكند! در روزنامه بود اين! با بول اين چشم بچه را كه به واسطۀ تراخم به هم چسبيده،تر مىكنند ـ كه نوشتهاند ـ براى نداشتن آب. روزنامه اينطور [نوشته] بود؛ يك همچو زندگى ما داريم در اثر «اشتباهات» آقا! آقا اشتباه كردهاند تا حالا؛ حالا بعد، از اين اشتباهات بيرون مىروند! يعنى ايران مىشود تمدن بزرگ! خوب اشتباه شما يكى و دوتا و ده تا [نيست]! تعمدات شما يكى و دوتا و ده تا نيست! هى از ما اين روزنامهنگارها مىپرسند به اينكه خوب، شما چرا با شاه بدى؟! اين چرا دارد؟! خوب شما بپرسيد، اين ملت، اين فرياد بچهها و آن فرياد بزرگها، ببينيد چه كرده اين آدم كه با او بد هستند. با او بد هستند از باب اينكه يك دشمنى شخصى با هم دارند؟! سى ميليون دشمن شخصى است؟! راهى براى آشتى نمانده اين اينقدر خيانت كرده است و اينقدر جنايت كرده در اين مملكت كه ديگر راه آشتى نيست. راهى نيست كه كسى بگويد كه شما اشتباهاتتان تا حالا هيچ! حالا از اين به بعد ان شاءاللّه اشتباه نمىكنى! راه نگذاشتى براى اين كار. امكان ندارد يك همچو مطلبى. اگر يك روحانى، يك سياسى، يك بازارى، يك دانشگاهى، بخواهد بگويد كه بياييد ـ به مردم بخواهد اين را بگويد ـ بياييد با هم خوب، سازش كنيد، شاه امروز آمده توبه كرده ـ عرض كنم كه ـ استغفار كرده، خوب، بياييد ببخشيد، اين را مردم خائن مىدانند! چه چيز را ببخشيم؟! چه؟ مگر يك مطلبى است قابل بخشش؟ آقا بچهها و جوانهاى ما را به خون كشيده، چه چيز را ببخشيم ما؟ مملكت ما را به باد داده اين آدم، كجايش را ببخشيم؟ از حالا به بعد چى؟ خاندانهاى مردم را به عزا نشانده، حالا بسماللّه الرحمن الرحيم، تمام شد قضيه؟! «ببخشيد من اشتباه كرده بودم» اين حرف شد در عالَم؟! براى كى اين حرفها را، اين مىزند؟ در هر صورت، مسير همين است. غير از اين، هركس غير از اين فكر كند خائن به ملت است، خائن به مملكت است. هركس غير از اين فكر كند خائن به اسلام است. اگر اين را مهلت بدهيد، فردا نه اسلام براى شما مىماند نه مملكت براى شما مىماند نه خاندان براى شما مىماند. مهلت ندهيد اين را. فشار بدهيد اين گلو را تا خفه بشود. ان شاءاللّه خداوند همۀ شما را توفيق بدهد؛ مؤيد باشيد؛ موفق باشيد. و خداونداين اربابها را از سرِ ما كوتاه كند. اربابها از اينها بدترند.