بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم وحدت، ضامن بقاى انقلاب اين از بركات انقلاب است كه ماهايى كه در آن وقت از هم جدا بوديم، ما شما را مى‌ديديم فرار مى‌كرديم، شما هم ميل نداشتيد ماها را ببينيد، شماها را نمى‌گويم، آنهايى كه بودند، انقلاب بحمداللّه‌ اين جدايى را از هم برداشت، و ما همه خودمان را از هم مى‌دانيم. يعنى همۀ ايران يك گروه است، يك حزب الهى است، يك گروه است، و اين يكى از نعمتهايى است كه ما بايد قدرش را بدانيم. و هرچه بركات بر اين كشور وارد مى‌شود از همين كانال است كه دولت و قواى نظامى و قواى انتظامى و روحانيون و بازارى و همه ببينند كه خودشان در يك صف واقع شده‌اند، يك صف طولانى است كه همه در صف واحد واقع شده‌اند، و نه اين مى‌خواهد به او ظلم كند، نه او مى‌خواهد كلاه سر اين بگذارد. آن وقتى ان شاء اللّه‌ به مقصد اصلى مى‌رسيم كه همۀ ما، آحاد ما وظيفه اسلامى‌اش را بداند، كه يك كشورى كه همۀ گرگها در اطراف نشستند و منتظرند فرصت پيدا كنند و حمله كنند، ما بايد چطور خودمان باشيم. و اين را مطمئن باشيد كه هميشه اين قدرتهاى بزرگ از داخل مى‌پوسانند تا بتوانند كارى بكنند. اگر داخل مستحكم باشد، آنها اصل بنايشان بر اين نيست، نمى‌توانند هم، چون مى‌دانند موفق نمى‌شوند. از اين جهت، آنها كوشش دارند كه يك راهى را از خود داخل پيدا بكنند، و از آن راه كه نقطه ضعف است، از آن راه اشخاصى را وادار كنند كه خود اشخاص و خود گروهها يك چيزى براى آنها پيش بياورند. همۀ كودتاها هم كه در دنيا مى‌شود همين طورى است كه قدرتهاى بزرگ راهش را نشان مى‌دهند به يك نظامى، به يك ـ عرض مى‌كنم كه ـ قدرتمند، و او وارد مى‌شود در عمل و كودتا مى‌كند و قدرت را در دست مى‌گيرد، و همان طور كه آنها مى‌خواهند عمل مى‌كند. اگر مردم همه تكليف خودشان را اين بدانند كه ما همه‌مان مى‌خواهيم به يك كشور خدمت بكنيم، يك نظامى است خدمت نظامى بكند، يك انتظامى است خدمت انتظامى مى‌كند، يك روحانى است خدمت روحانيت بكند، بازارى خدمت بكند، و ـ عرض بكنم كه ـ كشاورز خدمت بكند، كارمندان دولت همه خدمت بكنند، كارگرها همه براى يك مقصد خدمت بكنند، مطمئن باشيد اگر يك همچه چيزى را ان شاء اللّه‌ تحكيم كرديم و پيش آمد، و الآن هم تقريباً دارد درست مى‌شود، ديگر به شما طمع نمى‌كنند. ديگر آنهايى كه مى‌خواستند شما را، همه را بخورند ديگر تهديد نمى‌توانند بكنند، مأيوس مى‌شوند. از اين جهت كه آن چيزى كه در رأس همۀ امور است اين است كه اين كه خدا به ما داده است حفظش كنيم. ما الآن درست توجه نداريم كه چه شده است، چون ما واردش هستيم. ما وقتى كه وارد هستيم در يك مسئله‌اى، همه وارد هستند در يك چيزى، نمى‌دانند كه قضيه عمقش چقدر است و چقدر مهم بوده است. الآن آنهايى كه از خارج هستند، مانده‌اند در خارج، آنها گاهى وقتها نظر مى‌دهند به اينكه خود شما هم نمى‌دانيد قضيه چه است. يك قدرت آن طورى را خود مردم بريزند و خود آنهايى كه يد او بودند كمك كنند به مردم، و ملحق بشوند به مردم، و يك طورى درست بشود كه كار را از آنها بگيرند. آن هم چه اشخاصى، از آنهايى كه همۀ دولتها با آنها موافق بودند، همه اصرار مى‌كردند كه بايد اين^۱ باشد، اين را بگذاريد باشد. گاهى هم از داخل يك همچه حرفهايى مى‌زدند. اين كار، كار بسيار بزرگى بود كه خداى تبارك و تعالى به ما عنايت كرد، اين نعمت را بايد ما شكرش بكنيم، شكرش اين است كه همه‌مان به وظيفه‌مان عمل بكنيم. پشتيبانى ملت در گرو خدمت به آنان شما مى‌دانيد كه آن ذايقۀ تلخى كه ملت از شهربانيها داشت، اينها بيشتر داخل بودند در امور مردم، يعنى در داخل شهرها بودند، با دست اينها در زمان رضاخان ـ هر كه يادش باشد مى‌داند ـ با دست اينها مردم را آزار مى‌دادند. در قم يك رئيس شهربانى بود كه نقل كردند دماغش خون آمده بود، توى خيابان نشسته بود، اين طور گرفته بود يك نفر را ديد كه حجاب [دارد] رها كرده و پريد به او. اينها را اين طور كرده بود كه مردم را متنفر كردند از همه، از همۀ دستگاهها و خصوصاً شهربانى چون تماسش با مردم زياد بود، آن احساس و ذايقه در مردم خيلى زياد بود، شما بايد كارى بكنيد كه اين ذايقۀ تلخ را به ذايقۀ شيرين برگردانيد. و ان شاء اللّه‌ وقتى كه شما بنايتان بر اين معنى باشد خدا تأييدتان مى‌كند و مردم پشتيبانتان مى‌شوند، الآن هم پشتيبان شما هستند. شما بدانيد كه اگر در زمان سابق بود يك جنگى پيش آمده بود، مردم دعا مى‌كردند كه اين رضاخان شكست بخورد. خوب، من يادم هست رضاخان وقتى كه اقلاً يك شاهى بود براى ايران، حالا به هر ترتيبى بود بالاخره مال ايران بود، از ايران بود، وقتى اجانب آمدند اينجا و مردم همه چيزشان را در خطر مى‌ديدند، وقتى كه رضاخان رفت مردم شكرگزارى كردند كه لااقل اين نعمت آمد كه اين آدم را از بين ببرد؛ يك همچه وضعى درست كرده بود كه اهل يك كشورى نسبت به كسى كه از خود اين كشور است ـ و فرض كنيد كه ـ شاه كشور هست، اجنبى، انگليسها و روسها و امريكاييها كه آمده بودند آن وقت، اين را وقتى فرستادند كأنّه مردم يك نعمتى بهشان رو كرده بود كه اگر آن وقت يك مجالى بود شايد چراغانى مى‌كردند، چنانچه براى رفتن محمد رضا ديديد كه چه كرده بودند. ما هم بايد يك كارى بكنيم، شما هم بايد يك كارى بكنيد كه اگر خداى نخواسته برايتان يك مشكلى پيدا شد، همين بازار و همين محله و همين كوچه بريزند و مشكل شما را رفع بكنند؛ الآن وضع اين طورى است. در انقلابات ديگر شما خيال نكنيد كه يك انقلابى مثل اينجا بوده است كه همچه تا قضيه چه شد مردم با دولتش موافق باشند، با سرنيزه، آنها كار مى‌كردند؛ براى اينكه، انقلاب مال مردم نبوده، انقلاب مال قدرتها بود؛ از اين جهت آنها با سرنيزه مردم را نگه مى‌داشتند. الآن هم آنهايى كه انقلابات بزرگ را كرده‌اند، با سرنيزه مردم را نگه مى‌دارند. اينجا مردم چون خودشان بودند، خودشان انقلاب كردند، كودتا در كار نبود، اين نبود كه يك قدرتى بيايد و آن قدرت بخواهد يك كارى را بكند، خود كوچه و محله و بازار و روحانى و ـ عرض مى‌كنم كه ـ ارتش و اينها همه‌شان داخل هم شدند و كار را انجام دادند. از اين جهت الآن همۀ مردم احساسشان اين است كه از خود ما هست، هرچه هست؛ خودشان را غريبه ديگر نمى‌دانند با شما، خودشان را خودى مى‌دانند، شما را فرزند خودشان مى‌دانند. بايد شما به وظيفۀ فرزندى براى اين ملت عمل بكنيد، آنها هم به وظيفۀ پشتيبانى و پدرى؛ تا اين نعمت هستش شما قوى هستيد، قدرتمند هستيد، هيچ قدرتى هم نمى‌تواند شما را از بين ببرد. و اگر خداى نخواسته، در شهربانى ـ مثلاً فرض كن ـ رئيس شهربانى شروع كند به اين كارهايى كه ناراضى درست مى‌كند ـ حالا البته يك چيزى است در گوشه‌اى واقع مى‌شود، چيز مهمى نيست ـ امّا اين امور كم كم هى سرايت مى‌كند، يك وقت مى‌بينيد كه ـ فرض كنيد ـ يك جايى كه يك رئيس شهربانى كه يك كارى كرد كه خلاف بود در آن شهر، كم كم فاسد مى‌شود آن شهر، از اين سرايت مى‌كند به جاى ديگر، آن سرايت مى‌كند، يك وقت انسان مى‌فهمد كه يك كشور مخالف شدند با شهربانى، كه اين مصيبت است. الآن ما يك نعمتى داريم كه بايد حفظش كنيم اين نعمت را، مادامى كه شكر اين نعمت را بجا بياوريم و شكرش هم اين است كه خدا به ما اين نعمت را داده ما براى خدا خدمت بكنيم به مردم؛ شهربانى براى خدا خدمت كند. الآن نمى‌خواهد شهربانى كلاه كسى را بردارد، مى‌خواهد خدمت كند براى خدا، و مادامى كه اين طور باشد خداى تبارك و تعالى تقويتش مى‌كند به دست همين مردم، همين مردم را تقويت مى‌كند كه برويد دنبال اينها و ما بايد اين را، اين نعمت را حفظ بكنيم. و مسائلى كه آقا فرمودند خوب، خيليهايش را مى‌شود اينجا صحبت كرد، بعضيهايش هم ان شاء اللّه‌ من بعدها صحبت مى‌كنم. كلّى مسئله را گفتم، اصل آن مسئله‌اى را كه من گفتم براى اين بود كه ايران را برگردانيم به يك مملكت اسلامى، همه چيز اسلامى بشود. اگر يك كسى بنا شد سوء استفاده بخواهد بكند كه شما الآن آن توجه به اين معنى هم بايد داشته باشيد، اگر فرض كنيد كه يك كسى بخواهد سوء استفاده بكند، يك كسى بخواهد براى اينكه، خيال كند كه نخير ديگر آزاد است، ديگر چه و چه، بخواهد آن كارهاى خلافى كه پيشتر مى‌كرد، خلاف شرعى كه پيشتر مى‌كرده بكند، توى خيابانها يك كار خلاف شرعى بكند، خوب وظيفۀ شهربانى جلوگيرى است؛ اصلاً براى همين است ما مى‌خواهيم شهربانيمان به وظايفش عمل كند؛ يكى از وظايفش اين است كه جلوگيرى كند از اين منكراتى كه در شهر بخواهد واقع بشود، هرجا يك دكانى، يك چيزى دارد جلويش را بگيرد. لااقل به دادستان بگويد تا او بفرستد جلويش را بگيرد، سوء استفاده نبايد مردم بكنند از اين مسائل. لزوم رعايت مقررات و برخورد با جرايم مِن جمله از مسائل، امورى بود كه مربوط به نظام است، ما كه نمى‌خواهيم نظام به هم بخورد، اسلام از اوّل آمده، يك نظامى مى‌خواهد درست كند، نظام صحيح، منتهى نظام صحيح اين است كه همان طورى كه شهربانى‌اش روى نظام دارد عمل مى‌كند، مردمش هم آن طور عمل كنند. اگر بنا شد كه فرض كنيد كه در خيابانها تخلف بكنند از حرفهاى شهربانى، و از آن خلافى كه در رانندگى مى‌خواهند بكنند، خوب اين راننده بايد تعقيب بشود. اين جور نيست كه حالا آزادند مردم از باب اينكه اسلامى است. اسلام آزاد نمى‌گذارد مردم را اين طورى، اسلام يك آزادى صحيح مى‌دهد به مردم، نه يك آزادى كه اين سر او را بشكند او سر او را بشكند. رانندگى اگر يك روز خلاف مقررات باشد صدها نفر از بين مى‌روند، اين را بايد تعقيب بكنند، بايد جلويش را بگيرند، ابداً اين صحبتها نيست كه حالا دل آنها بلرزد از اينكه مبادا يك وقت يك چه بشود، خير، بايد اين كار بشود. اين مسئله‌اى است كه براى نظام مملكت بايد آن چيزهايى كه در حفظ نظام مملكت، در حفظ نظام يك شهر دخالت دارد، با آنها با جديت عمل بشود؛ هرجا وظيفۀ شهربانى است شهربانى بايد عمل بكند. يا مسئلۀ توطئه‌ها، شهربانى مى‌بيند كه توطئه‌هايى در كار هست، شهربانى كه مى‌بيند توطئه‌ها در كار است، اين بايد توطئه را زود خنثى بكند. و اين طور نيست كه حالا توطئه را بگذاريم تا از بين برود، ما برويم ببينيم كه بايد روى چه موازينى اين كار را بكنيم. نخير، اين در مواردى كه حتمى است، شما مى‌بينيد كه الآن اگر شما وارد نشويد و دنبال نكنيد اين قضيه را، اين منزل، منزلى است كه درش اجتماع كرده‌اند، مى‌خواهند كه فرض كنيد كه خلافى بكنند، مى‌خواهند كه يك انفجارى درست كنند، مى‌خواهند يك دسته‌اى را از بين ببرند، اين وظيفۀ مأمورين است كه جلويش را بگيرند. اين طور نيست كه اين طور چيزها را، البته يك موازينى هم دارد، روى موازين بعدها بايد صحبت بشود، درست بشود. اما آن چيزهايى كه مربوط به اين اشخاص فاسد است كه بخواهد يك مركزى باشد، هروئين تقسيم كند بين مردم، اين هروئين فسادش از همه چيز بالاتر است. يا يك مركزى هست كه خداى نخواسته، محل مشروبات است، محل اجتماع اشخاص است در اينكه قمار بكنند، در اينكه فحشا بشود، و اينها يك امورى است كه بايد جلويش را گرفت. نمى‌شود اينها را بگوييم كه نخير، حالا ما صبر كنيم برويم ببينيم بايد چه كرد، نه، اينها جلوگيرى مى‌خواهد، اينها را با قدرت بايد جلويش را گرفت. عدم تجسس در امور شخصى و برخورد با توطئه البته آنى كه ما مى‌گوييم اين است كه به مردم، مردم عادى به خيال اينكه توى خانه‌شان، خودش توى خانه‌اش بخواهد يك كارى بكند حقى ندارد كسى برود، بداند هم كه در جوف منزلش يك كارى مى‌كند اين نهيش مى‌كنند؛ اگر يك وقت بريزند توى خانه‌اش، نه، اين حق نيست. همچه چيزى نمى‌شود، يك كار خلافى را با يك كار خلافترى ما بخواهيم جلويش را بگيريم، موازين دارد، نهى از منكر موازين دارد، امر به معروف موازين دارد. امّا اين، تمام اين صحبتها غير مسئلۀ توطئه است. اگر منافقين ـ فرض كن ـ خانۀ تيمى دارند نمى‌شود گفت كه اينها بگذارباشند،حالا چه كارشان دارند، حالا كه نيامده‌اند بيرون، خوب، وقتى كه بيايند بيرون، يك عده‌اى را مى‌كشند، اينها انفجار ايجاد مى‌كنند، اينها را بايد جلويش را بگيرند. و من در آنجا هم نوشته بودم، كه در آن مطلبى كه من نوشتم اين را گفتم به اينكه، همۀ اين امور استثنا دارد، استثنايش يكى اشخاصى است كه اين طورى هستند، آنهايى كه مراكز فساد دارند، آنهايى كه مراكز توطئه دارند، آنهايى كه مراكز فحشا دارند، اين طور چيزها اينها نيست اصلش. مسئله، مسائل ديگرى است كه مبادا يك وقتى فرض كنيد منزل يك كسى را بروند تفتيش بكنند بيخود، به خيال اينكه توى خانۀ اين، يك چيزى است، بروند تفتيش كنند، نه اين صحيح نيست، امّا اگر فهميدند، اطلاع پيدا كردند به اينكه خانه مركزى از براى فساد هست، يك وقت توى يك خانه چيزى هست، احتمال مى‌دهيد، نه، حق نداريد برويد. يك وقت در خانه‌اى است كه مى‌بينيد مركزيت دارد براى يك امرى، براى يك فسادى، هر فسادى باشد، مى‌خواهند فحشا در اينجا چى بكنند، مركز فحشا درست كرده‌اند، مركز ـ نمى‌دانم ـ قماربازى درست كرده‌اند، اينها از امورى است كه بصراحت عرض مى‌كنم بايد جلويش را بگيرند؛ و هرجايش وظيفۀ شهربانى است، شهربانى بگيرد، هرجا وظيفۀ پاسدار است پاسدارها بگيرند و اينها از امورى نبود كه ما بگوييم كه نبايد اين طور بشود. اين كه هست آن است كه نبايد از خانه‌هاى مردم، مردم عادى ولو تويش ـ فرض كنيد ـ فسادى دارد واقع مى‌شود فسادى شخصى، براى شخص، زندگيهاى شخصى، معصيت شخصى، واقع مى‌شود حق ندارد كسى وارد خانه‌اش بشود. بيرون كه آمد نهى از منكرش هم روى موازين شرعى، نهى از منكرش كنند. به اين بهانه هم به خانۀ مردم نروند، تفتيش از حال مردم نكنند، تفتيش از حال ـ فرض كنيد ـ كه مسلمانهايى كه توى خانه‌هايشان يك كارى مى‌كنند ازش بپرسند كه تو آنجا چه مى‌كردى؟ نه، اين حق ندارد، به غير مراكز، مراكز فساد است، مراكز فساد حتى احتمال اين يك مركزيتى شما بدهيد كه در اين شهر، فلان خانه، خانۀ تيمى احتمال مى‌رود باشد، براى رفت و آمدهايى كه مى‌شود مى‌بينيد غير متعارف است، رفت و آمد غير متعارف مى‌شود، بعدش خانه احتمال مى‌رود تيمى باشد، تفتيش بايد بشود، اين بايد جلوگيرى بشود. من ان شاء اللّه‌ اميدوارم كه شما در كارهايتان موفق باشيد. اين احساس در همه ما پيدا بشود كه ما امروز اين نعمت خدايى كه به ما داده است تشكرش را بكنيم؛ تشكر به اين است كه خدمت بكنيم. البته لفظاً هم تشكر كنيم، اما تشكر حقيقى اين است كه وقتى شهربانى خود مى‌بيند كه حالا ديگر مملكت مال خودش است، هيچ قدرتى در اين دخالت ندارد، هيچ كس نمى‌خواهد اين مملكت را بچاپد، حالا احساس كند كه وطن خودش است، مملكت خودش است، بايد رفع ظلم بكند، بايد خدمت بكند. اين طور چيزها، اين كارها را انجام بدهد. و همه در هر جا هستند آن كارى كه محول به آنهاست به طور شايسته انجام بدهند. و من به همۀ شما دعا مى‌كنم و خداوند همۀ شما را تأييد كند ان شاء اللّه‌. والسلام عليكم و رحمة اللّه‌

1. ـ محمدرضا پهلوى، شاه مخلوع ايران.