بسم‌اللّه الرحمن الرحيم در آرزوى زيارت ثامن الحجج (ع) عتبه بوسى مولا على بن موسى از آرزوهاى من است. كراراً هم از خراسان اظهار لطف كردند آقايان و دعوت كردند. و من اگر فرصتى پيدا بكنم آرزو دارم كه بيايم خدمت ايشان و خدمت همۀ ملت خراسان، لكن شما مى‌دانيد كه الآن من گرفتاريهايى دارم و در يك اجتماعات بزرگى هم براى من ميسور نيست كه رفت و آمد كنم، از اين جهت، عجالتاً، موقتاً، معذور هستم. اميدوارم كه دعا بفرماييد من موفق بشوم به همچو توفيق بزرگ. اسلام، خار چشم دشمنان انقلاب اسلام يك خار بزرگى شده است در چشم اشخاصى كه از اول نمى‌توانستند اسلام را ببينند. منتها قبل از انقلاب، از باب اينكه دولت طاغوت بود، قلمها و قدمها و گفتارها به اسلام خيلى توجه نداشت. حالا كه دولت طاغوت منقرض شد و تا آخر برگشت ندارد و رژيم جمهورى اسلامى شد، اينهايى كه اسلام مثل استخوانى در گلوى آنهاست در صدد برآمدند كه نگذارند اين حقيقت تحقق پيدا بكند. تمام اين اختلافاتى كه مى‌بينيد با شماها دارند، با كميته‌ها دارند، با دادگاههاى انقلاب دارند، با روحانيون دارند، با پاسدارها دارند، اساسش اختلاف با اسلام است. آنهايى كه نمى‌توانند بشنوند اسم اسلام را، حالا مى‌بينند كه اسلام پيش آمده است، و ان‌شاءاللّه با محتواى خودش تحقق پيدا مى‌كند. آنها را خوف برداشته است كه اگر اين حقيقت تحقق پيدا كند، شياطين طرد خواهند شد. از اين جهت، با تمام قوايى كه دارند، با اسماى مختلف: با اسم اسلام، با اسم خدمتگزارى به مردم، با اسم «فدايى خلق»، با اسمهاى مختلف، اينها به ميدان آمدند؛ يعنى به ميدان خدا آمده‌اند. و اينها نمى‌فهمند به اينكه اگر همۀ اينها مجتمع بشوند و براى اين ملت خدمت بكنند، زود اين ملت و اين كشور به آن نتيجه‌اى كه مى‌خواهد مى‌رسد. و اگر همۀ اينها هم مخالفت بكنند، مخالفتشان به جايى نمى‌رسد؛ لكن مشكلات ايجاد مى‌كند. اگر كردستان اين مشكلات را ايجاد نكرده بودند، حالا مثل ساير جاها آرام بود، و مى‌توانستند مسلمين كه در آنجا هستند، و دولت و ملت آنجا را آباد كنند، لكن آنها كه نمى‌خواهند اين آرامش پيدا بشود، و حقيقت مطلب اين است كه اسلام را نمى‌خواهند، در آنجا به يك طور فتنه‌گرى مى‌كنند و در هر مركزى با يك اسمى. همانها باز اسلام را نمى‌خواهند. بعضيشان هم، اگر اسلام را بخواهند،يك اسلام وارونه مى‌خواهند. آن اسلامى كه اسلام پيغمبر اكرم است و آن اسلامى كه به وحى الهى آمده است، وحى را هم در آن تصرف مى‌كنند و به صورت ديگر درمى‌آورند! نگرشهاى تك بعدى به اسلام من كراراً اين مطلب را در نجف هم گفته و اينجا هم گاهى گفته‌ام كه ما در يك مدتى گرفتار بوديم به يك نفر از مردم و به قشرى از اهل علم كه اينها اسلام را از آن طرف نگاه مى‌كردند. عرفا اسلام را قبول داشتند، لكن تمام مسائل را برمى‌گرداندند به آن معانى عرفانى، مسائل روز قائل نبودند. حتى اگر روايتى يا آيه‌اى در جهاد مى‌آمد اينها همان «جهاد نفس» را مى‌گفتند هست. و اسلام را با يك صورت ديگرى غير از آن صورت واقعى كه جامع است، جامع همۀ اطراف است، نظر مى‌كردند. من گفتم ما يك مدتهايى مبتلا به آنها بوديم، كه البته مردم صالحى بودند، لكن اسلام را با يك صورت مى‌ديدند؛ يك بعد اسلام را نظر مى‌كردند. و يك مدتى، اخيراً، ما مبتلا شديم به يك عده‌اى كه اينها عكس آنها هستند. تمام معنويات را اينها به ماديات برمى‌گردانند! مى‌گويند مسلميم، لكن نه توحيدشان توحيد اسلامى است؛ و نه بعثتشان بعثت اسلامى است؛ و نه نبوتشان نبوت اسلامى است؛ و نه امامتشان و نه معادشان. همه‌اش برخلاف اسلام است. نه اينكه اين حال تازه [باشد]؛ يعنى ده سال، پانزده سال است پيدا شده‌اند؛ در وقتى كه اوايل شايد حوزۀ علميۀ قم بود، بعضى از همين سنخ آدمها، كه معمم هم بودند، يك روزى آمدند بعضيشان پيش من و گفتند كه ما اين طور فهميديم كه معاد همين عالم است، جزا هم همين عالم است. اين آدمها بودند. از سابق هم بودند. حالا زياد شدند. من نجف كه بودم، يك آدمى آمد از طرف يك گروهى، و بيشتر از بيست روز ـ بعضيها مى‌گويند بيست و چهار روز ـ آنجا ماند. هر روز هم آمد پيش من. من يك ساعت يا بيشتر به او مهلت دادم صحبت كرد. تمام صحبتش هم از قرآن بود و نهج‌البلاغه. تمام صحبتش. من سوءظن به او پيدا كردم۱ . و يادم آمد قصه‌اى كه مرحوم سيد عبدالمجيد همدانى داشته است. نقل مى‌كنند يك نفر يهودى آمده بود پيش ايشان و مسلمان شده بود. بعد از يك چند وقتى، ايشان ديده بود ايشان خيلى مسلمان شده! خواسته بودش، گفته بود: تو من را مى‌شناسى؟ گفت: بله، شما از علماييد. مى‌دانيد كه من، مثلاً، اولاد پيغمبر هستم؟ مى‌دانيد كه من پدرانم مسلمان بودند؟ اين همه، چه، چه. حالا هم عالم هستم در اين جمعيت؟ بله، همۀ اينها را مى‌دانم خودت را هم مى‌شناسى؟ بله، يهودى‌زاده‌ام. همۀ پدرهايت يهودى بودند، خودت هم يهودى بودى و تازه مسلمان شدى؟ من يك معمايى پيشم هست. و او اين است كه چه طور تو از من بيشتر مسلمان شدى؟ چه شده است كه تو اظهار اسلامت بيشتر از آنى است كه ما هستيم. شنيدم كه بعد مردك رفته و ديگر ايشان نديدند او را. معلوم شد حيله‌اى بوده براى يك كارهايى! از اين حيله‌ها هست. من ديدم كه اين خيلى مسلمان شده و تمام حرفش از اسلام و نهج‌البلاغه و فلان؛ و در خلال حرفهايش مى‌ديدم كه روى اعوجاج دارد مسائل را، حرفهايى را، مى‌زند. من هيچ حرف با او نزدم. فقط گوش كردم كه بفهمم چه آدمى است فقط يك كلمه‌اى كه او گفت كه ما مى‌خواهيم قيام مسلحانه بكنيم، گفتم قيام مسلحانه حالا وقتش نيست، براى اينكه نيروى خودتان را از بين مى‌بريد و كارى ازتان نمى‌آيد. مدعيان اسلام يك دسته‌اى از اينها كه حالا شما مى‌بينيد كه اظهار اسلام مى‌كنند، و شايد از شما هم بيشتر اظهار اسلام مى‌كنند، از اين سنخ جمعيت هستند كه اسلام را اگر هم بخواهند، نه آن اسلامى است كه پيغمبر اكرم فرموده است. يك چيز ديگرى. وارونه‌اش مى‌خواهند بكنند به يك صورت ديگرى درآورند او را. همه چيزش را مى‌خواهند وارونه بكنند. در بين اين افراد خيلى هستند كه بسيار اسم اسلام را مى‌برند و بسيار هم دلسوزى براى اسلام مى‌كنند، اما اگر دلسوزى بكنند براى آن اسلام خودشان؛ نه براى آن اسلام ما. و بعضى ديگر هم هستند كه اصلاً نه، اعتقادى به اسلام هم ندارند، چنانچه به اين انقلاب هم اعتقادى نداشتند، ولى حالا صد در صد اسلامى شدند و انقلابى. حالا شما نمى‌توانيد يك كسى را پيدا كنيد كه بگويد من انقلابى نيستم! همه هم مى‌گويند ما از اول بوديم! الآن همۀ اينهايى كه مى‌آيند، مى‌گويند ما حبسها رفتيم، چه كرديم؛ مخالفتها كرديم در زمان طاغوت. حالا ديگر اسم آن رژيم پيش آنها هم «طاغوت» شده است! در صورتى كه در دلشان اين نيست. اينها الآن از اسلام مى‌ترسند. سخت هم مى‌ترسند. در صورتى كه اسلام براى همه خوب است. لكن اينها وحشتشان زده است. البته براى خيانتكار اسلام هم خوب نيست. هيچ دين توحيدى براى خيانتكارى خوب نيست. اسلام مخالف با خيانتهاست؛ مخالف با جنايتهاست. مخالف با اين است كه جوانهاى ما را به تباهى بكشند به اسم اسلام، يا به اسم ترقى و تعالى. و اين مملكت ما را به آن طور كه ديديد كشاندند به اسم «تمدن بزرگ». اينها هم كه مى‌گويند اسلام، نظير آن «تمدن بزرگ» آن مردك است كه با اسم تمدن بزرگ مملكت ما را به اينجا رسانيد كه الآن همه جمع شدند و نمى‌توانند اصلاحش كنند! اينها همه با اسم اسلام مى‌خواهند بكلى اسلام را كنار بگذارند، و يك چيز مادى جاى او بگذارند كه همه چيزش مادى باشد. به اسم اسلام ترويج ماديت را مى‌كنند اينها، بعضيشان. ما بايد يك اسلامى كه براى همه خوب است، اين اسلامى كه هم معنويات دارد و هم ماديات دارد، معنوياتش بالاترين معنويات است، مادياتش هم سالم‌ترين ماديات [...] بيايند در همين راه، با ما. همراه با اين مسلمانها؛ همراه با اين جوانها؛ همراه با اين روحانيين عزيزى كه همه چيزشان را الآن گذاشتند براى همين كار. اين آقايان كار دارند. شما اين آقايان خيال مى‌كنيد كه از بيكارى آمده‌اند توى كميته. كميته كار اين آقايان نيست. ولكن، مى‌بينند يك وقتى است كه بايد رفت؛ وظيفه است. اهميت حضور كميته‌هاى انقلاب اين كميته‌ها بايد باشد. غلط مى‌كند كسى كه مى‌گويد كميته نه. كميته‌ها اگر نباشد، اين پاسدارها اگر نباشند، اين دادگاهها اگر نباشند، كى مى‌تواند اين مملكت را اداره كند؟ اداره كرد اين مملكت را آن روزى كه اين مردك رفت و آشفته شد همه چيز؟ همين روحانيون اطراف همۀ ولايات و اين جوانهايى كه براى خدا قيام كرده بودند، و اين مردم متعهدى كه براى خدا قيام كرده بودند. اينها آمدند و همه جا را دست گرفتند، و درست كردند آشفتگيها را. اگر اينها نبودند، حالا هيچ‌كس نبود، هيچى نبود. حق ندارد كسى نسبت به اينها يك تعدى بكند و يك فرمانفرمايى. اين كميته‌ها بايد باشند، اين پاسدارها بايد باشند، اين دادگاه انقلاب بايد باشند. دادگسترى غلط مى‌كند كه به اينها حرفى مى‌زند دادگسترى روى موازين خودش برود، آن هم موازين غلطى كه بايد اصلاح بشود. اين بعضى از اين رؤساى دادگسترى از همان طاغوتند كه بايد گم بشوند بروند سراغ كار خودشان. نبايد بنشينند و حكمفرمايى كنند و به دادگاههاى ما، يا به سپاه پاسداران ما، يا به اهل علم ما كه در كميته‌ها هستند حرفى بزنند. غلط مى‌كنند اينها. اينهايى كه بايد بروند گم شوند از اين مملكت، حالا آمدند نسبت به اشخاص دارند حرف مى‌زنند. و همين طور اشخاص ديگرى كه در استانها هستند، در جاهاى ديگر هستند، اينها نمى‌توانند. نبايد يك وقتى اهانت كنند راجع به مسلمانها، راجع به اين اهل علمى كه مشغول براى خدمت به اين خلق هستند، براى پاسدارها كه مشغول خدمت هستند، براى كميته‌ها كه مشغول خدمت هستند، براى دادگاهها كه مشغول خدمت هستند. اگر اينها نباشند، كه تو نمى‌توانى هى حرف مفت بزنى. اينها اصلاً كارى كردند كه مجال دادند به شما كه مى‌توانيد حرف بزنيد و هرچه دلتان هم مى‌خواهد بگوييد. قدرتمند باشيد شما خراسانى‌ها. قدرتمند هم هستيد الحمدللّه، قدرتمند باشيد. شما يك پناهگاه داريد، پناهگاه اسلامى و آن بقعۀ مطهر على بن موسى است. كسى كه يك همچو پناهگاهى دارد، اين قدرتمند است. كميته‌ها قدرتمند باشند، دادگاهها قدرتمند باشند، علمايى كه در آنجا، در كميته‌ها هستند قدرتمند باشند. اعتنا نكنند به اين حرفهاى مفتى كه بعضيها كه مخالف با اين انقلاب هستند و اسلام در چشم‌شان مثل خارى فرو رفته است، اعتنا به اينها نكنند. البته من راجع به بعض مسائل هم با دولت باز صحبت خواهم كرد و اميدوارم كه با قدرت و قوه و ايمان همان طور كه تا اينجا آمديد... و همه چيز را [بردند و] رفتند آنها، تمام شد. اين ريشه‌هاى گنديده هم زير خاك مى‌گندند اگر يك وقت هم بخواهند بيرون بيايند قيچى‌شان مى‌كنند، تمام مى‌شود. ان‌شاءاللّه خداوند همۀ شما را حفظ كند، موفق باشيد. من دعاگوى همه هستم و شما احتمال اين را بدهيد كه اگر به من بگويند خدمتگزار، بهتر از اين است كه بگويند رهبر. رهبرى مطرح نيست، خدمتگزارى مطرح است. اسلام، ما را موظف كرده كه خدمت بكنيم. خدمتگزارى مطرح است. پيش ما. ما همه با هم، هم مجتمعاً با هم، دست به دست هم. از پاسدارهاى عزيز تا اهل علم عزيز، تا اهل منبر عزيز، تا اهل كميته‌ها، تا اهل همه، ما همۀ ملت با هم. يك مملكتى است، مال همه است. همه موظفيم كه اين مملكت را خودمان اداره بكنيم. حالا ديگر مال خودمان است، منافع مملكت ما را ديگر امريكا نمى‌تواند ببرد، انگلستان هم نمى‌تواند ببرد. منافع مال خودتان است، مملكت هم مال خودتان است. خودمان بايد زحمتش را بكشيم و كشت بكنيم و منافع‌اش را براى خود ملت‌مان باشد. ان‌شاءاللّه خداوند تأييدتان كند.
