اعوذ باللّه‌ من الشيطان الرجيم بسم اللّه‌ الرحمن الرحيم حمايت امريكا از دولت به منظور حفظ رژيم حالا كه امريكا پوسيدگى شاه را فهميده و ـ به اصطلاح ـ آنقدر شور بوده است كه خان هم فهميده است! حالا راههاى ديگر را پيش گرفته. تا حالا تأييد از شاه مى‌كرد و پشتيبانى از شاه را اعلام مى‌كرد، اخيراً پشتيبانى از دولت را اعلام كردند و مى‌خواهد از راه پشتيبانى از دولتْ رژيم را حفظ كند؛ و بالاخره خيال دارند كه اينها همين نوكر كهنه را برگردانند كه مردم را آرام كنند ـ به خيال خودشان؛ شاه را ببرند و بعد، بعد از يك مدتى، دوباره او را برگردانند با يك زور بيشتر و با يك درندگى بالاتر. دولت غير قانونى اينها يكى از راههايشان اين است كه اين دولت^۱ را پشتيبانى كنند؛ و ما قبلاً هم گفتيم ـ حالا هم مى‌گوييم ـ كه اين دولت به تعيين شاه آمده است و شاه به حَسَب رفراندمى كه شد^۲ قانونيت ندارد و غاصب است و ياغى است و شاه نيست؛ بنابراين دولتى كه به تعيين او آمده باشد قانونى نيست. و به پشتيبانى از مجلسيْن آمده است، مجلسيْن هم از باب اينكه برگزيدۀ ملت نيستند و ملت اصلاً از اين وكلا اطلاعى ندارد و آنها را تعيين نكرده است، مجلسيْن هم قانونى نيستند و دولت برگزيدۀ مجلسيْن هم نمى‌تواند قانونى باشد. بنابراين، اين نقشه‌شان كه بخواهند دولت را يك دولتى حساب بكنند و يك مشروعيتى به آن بدهند، اين پيش ملت ايران به جايى نمى‌رسد. و ملت ايران بايد تظاهر كنند بر ضداين دولت، و بر آنها لازم است كه برخلاف اين دولت مثل دولتهاى سابق قيام كنند و تظاهرات بكنند و اين دولت را ساقط كنند؛ چنانچه ساقط است و اين دولتى نيست كه بتواند آرامش را در مردم ايجاد كند. مردمى كه در مقابل دولت نظامى ايستادند و در مقابل حكومت نظامى ايستادند، در مقابل يك دولتى كه اين نحوه است ديگر نمى‌نشينند و معطل بشوند كه اين چه مى‌كند. وعده‌هايى كه اين دولت داده است مثل وعده‌هايى است كه دولتهاى سابق داده‌اند. دولت سابق ـ يعنى اسبق^۳ ـ خيلى وعده‌ها داد. وعدۀ صلح داد و با تفنگ و مسلسل اين صلح را مى‌خواست برقرار كند! اين هم وعدۀ اين را مى‌دهد كه ما اشخاصى كه استفادۀ غيرمشروع كردند محاكمه مى‌كنيم. ما از ايشان مى‌پرسيم كه خوب شاه چطور؟ شاه اين اموالى را كه الآن دارد، اين اموالى را كه به خارج منتقل كرده است، اينها همه مشروع است يا استفادۀ غيرمشروع است؟ اگر استفادۀ مشروع شما مى‌دانيد، خود شما هم مجرمتر از همۀ مجرمها هستيد و تا ديروز هم اين را نمى‌گفتيد، امروز شروع كرديد. و اگر غيرمشروع مى‌دانيد، شاه را مجرم مى‌دانيد. به اقرار شما شاهْ مجرم است، يك شخصى است كه استفاده‌هايى از ملت كرده، دزديهايى از ملت كرده و غارتگريهايى كرده است و خيانت به ملت كرده است؛ و شاه به حَسَب قوانين اگر خائن باشد شاه نيست. بنابراين شما مُقرِّ به اين هستيد كه از طرف شاهى مبعوث شديد كه خائن به مملكت است و اموال مملكت را چپاول كرده است! خوب شما وعده مى‌دهيد كه من محاكمه مى‌كنم اين اشخاصى كه خيانت كرده‌اند؛ خوب شاه را بگيريد! شما كه همچو قدرتى داريد شاه را بگيريد، نگذاريد فرار كند؛ محاكمه كنيد، اموال مردم را از او بگيريد. هيچ يك از اين دزدهايى كه اسمشان ثبت شده است در آن ورقه‌اى كه بانكْ يك جزئى آن را ابراز كرده است، قلم هيچ كدام به بزرگى قلم خود ايشان نيست! شمايى كه مى‌گوييد ما اين خائنها را مى‌گيريم، خوب رأس خائنها ايشان هستند. اگر خائن نمى‌دانيد شما، همۀ ملت مى‌دانند كه خلاف مى‌گوييد و اگر خائن مى‌دانيد شما و همۀ ملت مى‌دانند كه مبعوث از طرف خائنيد، مبعوث از طرف خائن يا كنار برود، خودش كنار برود ـ خوب مردم كه كنارش مى‌كنند ـ يا خودش زود عاقل باشد و كنار برود؛ يا خائن است. نقشۀ امريكا اين يك نقشه بوده است كه يك دولتى بياورند كه وعده به مردم بدهد ما محاكمه مى‌كنيم اينها را! ما اوقاف را برمى‌گردانيم به علما! علما چه احتياجى به اوقاف دارند كه مى‌خواهى رشوه بدهى به علما! علما احتياج به اوقاف دارند؟ علما اگر اوقاف را به دست بياورند مى‌دهند به آنهايى كه بر آنها وقف شده است، به صاحبان وقف مى‌دهند. تو با اين كلمه مى‌خواهى علما را بازى بدهى كه ما اوقاف را برمى‌گردانيم به علما! ما ساواك را منحلش مى‌كنيم، يك «ادارۀ اطلاعات» درست مى‌كنيم! يعنى اين عبارت را برمى‌داريم، آن عبارت را جايش مى‌گذاريم! كلمۀ «ساواك» را برمى‌داريم، كلمۀ ديگرى مى‌گذاريم و مطالبْ همان مطالب! من حتى باور نكردم كه اين دزدهايى كه گرفتند ـ و الآن به خيال خودشان توى محبس[اند] ولى شايد به حَسَب واقع يك جاى خيلى خوبى برايشان هم باشد ـ من تا حالا باز باورم نيامده كه اين شركاى شاه را، شريك جرمهاى شاه را، اينها به قاعده بخواهند حبسشان كنند و به قاعده بخواهند از ايشان چه؛ ولو بعيد نيست ـ خوب شاه اين كاره است ـ بعيد نيست؛ لكن باز من باور نكردم كه اينهايى كه پانزده سال شريك جرم بودند، مثل نخست‌وزير سابق^۴ و رئيس امنيت سابق^۵ كه از رفقاى شاه بودند و رفقاى جرم شاه بودند، اينها را بخواهند واقعاً محاكمه كنند و قضيۀ محاكمه باشد. اين هم مثل همه حرفهايشان است كه «اصلاحات» مى‌خواهند بكنند! مثل اصلاحاتى است كه شاه مى‌خواست بكند! باورش نمى‌آيد آدم از اينها كه يك قدمى بخواهند بردارند. بر فرض اينكه اگر قدم هم بردارند ديگر از آنها قبول نيست. ما اگر فرض بكنيم كه شاه يا دولت شاه بخواهند يك مملكت مثل بهشت براى ما درست كنند، ما بهشتى كه به دست شاه درست بشود نمى‌خواهيم؛ ما بهشتى كه به دست نوكر شاه درست بشود نمى‌خواهيم. با اينكه خوب نخواهد شد، لكن اگر بشود هم ما نمى‌خواهيم براى اينكه شاه به حَسَب قوانين و به حَسَب شرع مطهر غيرقانونى است و اصلاً سلطنت ندارد؛ دولت هم همين طور. بنابراين همۀ كارهايى كه اينها بكنند، چه بهشت درست كنند و چه جهنم درست كنند، مقبول ملت نيست و مقبول ماها نيست. عدم حمايت ارتش از شاه يك راه ديگرى كه به ما رسيده است ـ از طريقهاى مختلف گفته‌اند ولو اينكه من خيلى باورم نيامده است ـ قضيه اين است كه اينها مى‌خواهند كه كودتا بكنند. اين را چند جور تا حالا گفته شده. يكجور اينكه چند نفر از اين قصابها را آوردند و جاهاى حساس را به آنها دادند؛ اين اشخاصِ خيلى خونخوار را سرِ چند تا از اين مقامات حساس گذاشته‌اند و بنا دارند كه به مجرد اينكه شاه برود آنها كودتا كنند، و كودتاى خشن و چه كنند و چه كنند. اين را من تا حالا باورم نيامده است براى اينكه اگر شاه بخواهد اين كار را بكند، شاه يك آدم پوسيده‌اى است، ديگر اين هيچ هويتى ندارد كه ارتش از او ـ عرض كنم كه ـ طرفدارى بكند يا چى. اينكه مى‌بينيد الآن برقرار است، براى اين است كه اين صاحب‌منصبها كه شريك جرم او هستند، مى‌بينند كه اگر اين برود ممكن است براى خودشان بد بشود، چسبيدند دو دستى اين بهانه را نگه داشته‌اند؛ مثل اينكه يك مرده‌اى را توى يك تابوتى نگه داشته باشند! اينطور نيست كه شاه يك چيزى باشد حالا و از او كسى حسابى ببرد. پس، از شاه كه اين كار نمى‌آيد. كودتاى فرضى بخواهد ارتش بى‌اذنِ امريكا اين كار را بكند؛ آنها هم همه نوكرند ـ يعنى آنهايى كه سرِ كار هستند. اين چند نفرى كه مجرمند و تا حالا خوردند و مال مردم را بلند كردند و حالا مى‌خواهند فرار كنند، اينها هم خودشان مستقلاً اين كار را نمى‌توانند بكنند. باقى مى‌ماند كه كار را امريكا به گردن اينها بخواهد بگذارد. اين به نظر من بعيد مى‌آيد ـ اينكه امريكا يك همچو كارى را بكند؛ براى اينكه كارشناسهاى امريكا مطالعۀ اين معنا را كردند ولو اينكه فهمشان خيلى كم بود! هى ذره ذره جلو رفتند و هى شكست خوردند. اينها از اول هى شاه را تقويت كردند و دنبال كردند، شاه چه و شاه چه [و] شاه چه، و حكومت نظامى گذاشتند و ديدند كه حكومت نظامى، با كمال شدت حكومت نظامى عمل كرد و مردم به آن اعتنا نكردند: او اعلام مى‌كرد كه از دو نفر بيشتر اگر كسى بيرون بيايند چه خواهد شد، يك ميليون جمعيت بيرون آمد! قاعده هم همين است. اين يك معنايى است كه بايد ملت ما به آن توجه كنند: آنها اگر يك روزى گفتند كه اگر اهل منبر مثلاً فلان مطلب را بگويند، راجع به اسرائيل اگر حرفى بزنند چه خواهيم كرد و چه خواهيم كرد، اگر اهل منبر بخواهند اين را فلج كنند ـ اين حرف را فلج كنند، همۀ آنها بروند بالاى منبر و بگويند، هيچ غلطى نمى‌كنند. اينها استفاده از اختلافاتْ هميشه مى‌كنند. يك دسته را مى‌ترسانند اينها [كه] نروند منبر؛ يك دستۀ ديگرى كه اقليت هستند اگر بروند منبر، آنها هم مى‌بينند همه نرفتند چيزى نمى‌گويند؛ دوتا سه‌تا هم اگر بگويند مى‌گيرند آنها را. اگر اينها بگويند كه اگر دانشگاهها را ببنديد ما چه خواهيم كرد، همۀ دانشگاهها با هم باز كنند، هيچ كارى نمى‌كنند. بله اگر اختلاف بين آنها بيندازند، با اختلافْ آنها استفاده مى‌كنند. آنها بگويند كه حكومت نظامى است، اگر دو نفر زيادتر با هم توى كوچه‌ها راه بروند چه خواهيم كرد و اگر شب كسى بيرون بيايد ولو يك نفر هم باشد چه خواهيم كرد، ملت ما يك ميليون جمعيت آمد بيرون! هيچ غلطى هم نكردند. شبها ماندند در خيابانها راهبندى كردند براى اينكه بمانند در خيابانها. ماندند در خيابانها. جمعيت كه زياد شد كارى نمى‌توانند بكنند. بر فرض اينكه يك كارى هم بكنند، يك كار جزئى مفتضحانه اينها مى‌كنند نه اينكه يك كار عاقلانه‌اى كه از آن يك نتيجه‌اى بتوانند ببرند. اينها از حكومتهاى نظامى، كه در دوازده تا شهر حكومت نظامى گذاشتند، هيچ استفاده‌اى نتوانستند بكنند. در همۀ اين شهرها انقلاب شد؛ حالا هم هست. حالا هم كه اين دولت مى‌گويد ما حكومت نظامى را برمى‌داريم ـ ولو درست نمى‌گويد لكن برداريد و برنداريد على‌السواء است. مردم ديگر نه اعتنايى به حكومت نظامى دارند، نه اعتنا به نظامى دارند. اين معنا كه ديدند امريكايى‌ها كه حكومت نظامى كه اثرى نكرد و مردم همان مردم هستند، بعد آمدند دولت نظامى درست كردند كه دولت نظامى باشد؛ حكومت نظامى هم باشد اما دولت هم نظامى باشد. يك مدتى هم با دولت نظامى سركوبى خواستند از مردم بكنند؛ باز مردم مقاومت كردند، مقابل دولت نظامى هم ايستادند، همان شعارهايى كه سابق مى‌دادند دادند، همان كارهايى كه سابق مى‌كردند كردند، همان كشته‌هايى [هم] كه سابق مى‌دادند دادند. اين هم اثر نكرد. مردم مجرمان را مى‌شناسند خوب وقتى كه چندين ماه است كه مردم مواجه با نظامى هستند ـ با حكومت نظامى سابق هم بودند منتها باز مردم رشد فكرى‌شان شكوفا[يى] پيدا نكرده بود؛ آن وقت ساواك در نظرشان يك چيز مهمى بود؛ شاه در نظرشان ديگر شاه بود لكن اين مطالب شكست؛ يعنى ملت شكست اين بساط را، اين بت را شكست اين ملت. اين ديگر حيثيت از خودش ندارد؛ نه خودش حيثيت دارد نه آنهايى كه مربوط به او هستند، نه صاحب‌منصبهاى بالاى دستشان حيثيت دارند. اگر حيثيتى پيش ملت الآن باشد، براى صاحب‌منصبهايى هست كه دستش[ان] به خون ملت آغشته نشده است؛ و اكثرْ آنها هستند. آنهايى كه خونخوارى كردند و دستشان تا مِرفَق به خون ملت ما آلوده است، اينها يك چند تا معدود هستند كه مردم هم مى‌شناسند آنها را، به ما هم معرفى‌شان كرده‌اند؛ ان شاءاللّه‌ براى بعد. ارتش ملت و اما اينطور نيست كه ملت ما با ارتش مخالف باشد؛ با صاحب‌منصبها، با درجه‌دارها، با افسرها. اينها همه برادرهاى ما هستند. ما مخالف با اينها نيستيم، ما با خونخواريها مخالفيم. قواى انتظامى بايد باشد و ما آنها را با آغوش باز، برادرانه آنها را مى‌بوسيم. ارتش خيال نكند كه اگر «اعليحضرت» نباشد، ارتش هم نباشد؛ ايران هم نيست. نه اين حرفها نيست در كار. شما ديديد كه «اعليحضرت» الآن پوسيده است و ايران هم سر جاى خودش هست، شما هم سر جاى خودتان هستيد. اين چهار تا آدم دزد هم كه حالا به شما دارند حكومت مى‌كنند، اين چهار تا دزد هم بعد از چند روز ديگر پولها را برمى‌دارند و فرار مى‌كنند. اگر ملت بگذارد و بى‌عرضگى بكند، فرار مى‌كنند. شما سر جاى خودتان هستيد. ملتْ شما را مى‌خواهد، شما هم ملت را مى‌خواهيد. شما ارتش شاه نيستيد، شما ارتش ملت هستيد. اين دروغ است كه مى‌گويند ارتش شاه! شاه چكاره است كه ارتش بخواهد! ملت است كه ارتش مى‌خواهد. شاه هم بايد از ملت باشد لكن احمقى مى‌كند و خودش را از ملت جدا كرد. اگر اينها پيوسته بودند به ملت، اين بساط پيش نمى‌آمد. نه من اينجا بودم حالا، نه اين آقايان. اينها خودشان را از ملت جدا كردند. خيال كردند كه مى‌توانند تا آخر ملت را سركوب كنند. خودشان را از ملت جدا كردند، افتادند به اين وضعى كه ملاحظه مى‌كنيد. تمام قواى عالَم جمع شد پشتوانۀ اين، پشت سرش ايستاد؛ چون ملت نمى‌خواست نشد. همۀ قوا جمع شدند. از آن طرف شمال تا آن طرف جنوب، از آن طرف شرق تا آن طرف غرب، همۀ قدرتها جمع شدند گفتند بايد باشد، ملت مى‌گويد نه. وقتى ديدند كه ملت مى‌گويد نه، آنها هم فهميدند كه بايد بگويند نه، گفتند نه. حالا راجع به شاه مى‌گويند نه؛ قدم دوم را برداشتند كه اين دولت آره! اين بله، اين باشد؛ اين كارى مى‌كند كه ميانه‌رو است، چه است! ملت مى‌گويند نه. تمام قدرتهاى عالَم جمع بشوند دنبال اين وقتى ملت گفت نه، نمى‌شود. وزرا را مى‌گويند راه ندادند توى وزارتخانه. خود اين ملت، خودِ دستگاه، خود دستگاه مخالف است نه اينكه بازارىْ تنها مخالف است، نه اينكه دانشگاهىْ تنها مخالف است، نه اينكه دهقان و كشاورزْ تنها مخالف است؛ ادارات دولتى هم خون دل ديدند. آنها بيشتر اطلاع دارند كه چه كثافتكاريهايى شده است. آنها هم مى‌گويند وزرا را راه ندادند؛ عذر خواستند گفتند شما وزير نيستيد، ما قبولتان نداريم! يك دولتى كه وزراى آن را راه نمى‌دهند مى‌تواند وزارت بكند؟! خيالات است اينها. اگر اين مجلس ـ مجلس كه نيست ـ اگر اين آدمهايى كه آنجا مصنوعى درست كرده‌اند و نشاندند آنجا به عنوان وكيل، اگر اينها عاقل باشند، اين وقتى كه آمد توى كار مى‌گويد بابا مردم دارند توى وزارتخانه تو را راه نمى‌دهند، تو آمدى مى‌گويى من وزير؟! من اصلاحات مى‌خواهم بكنم! كجا را مى‌خواهى اصلاح كنى؟ آنها راهت نمى‌دهند توى وزارتخانه! شما، وزيرهاى شما را راه نمى‌دهند، كجا مى‌خواهى وزارت كنى و حكومت كنى؟ امريكا فهميده است اين مطلب را كه نظامى فايده ندارد؛ با ملتْ نظامى نمى‌تواند، ارتش نمى‌تواند. اين ارتش هم كه مخالف ملت نيست. اين چهار نفر، چند نفر آدمى كه در رأسْ حالا واقع شده‌اند و آنها را در رأس قرار داده‌اند و سايرين ـ ساير قشرهاى نظامى محترم خون دل مى‌خورند از اينها، اينها هم نمى‌توانند كارى انجام بدهند. شايعۀ شركت نظاميان اسرائيل در كشتار ملت ايران حتى راجع به اين قتلهايى كه شد، به ما گفته بودند كه از اسرائيل آمده ولى من سند درست نداشتم. در چند روز پيش از اين يك نفر آمد اينجا گفت كه فلان آدم ـ يك شخصى را كه من حافظه‌ام حالا نمى‌تواند ضبط كند ـ گفت كه آمده است پيش من گفته است كه ما مى‌خواستيم برويم براى آبادان و براى كجا، در بين راه يك جايى ايستاديم كه بپرسيم راه از كدام طرف است، ديديم يك سربازى آنجا ايستاده، صدا كرديم ديديم كه او زبان فارسى نمى‌داند، بعد عربى با او صحبت كرديم ـ عربى يكى بلد بود با او صحبت كرد ـ ديديم كه عرب است و عربىِ اسرائيل! و اين آدم هم خودش اعتراف كرد كه من را از اسرائيل آورده‌اند اينجا. يك اتومبيل هم آنجا بود كه پر بود از سربازها كه از همين سنخ بودند. اينها اين ملت ما را با سربازهاى اسرائيل كشته‌اند ولى مع‌ذلك ملت ايستاد، كشته داد، جوان داد و ايستاد گفت كه نمى‌خواهيم اين را. اين «نه» ملت يك همچو نه‌اى است. آخر يكوقت اين است كه يك شهر است، يك محله است، يك استان است، اين قابل اين است كه انسان بگويد كه خير مى‌شود كه اين از بين برود؛ يكوقت يك مملكت است، الآن يك مملكت است كه دارد مى‌گويد شاه نه، رژيم سلطنتى نه، اسلام آره. يك مملكت است. با يك مملكت نمى‌تواند هيچ قوه‌اى طرف بشود؛ و لهذا مى‌بينيد كه هى مهره مهره مى‌آورند مى‌گذارند كه بلكه بتوانند يك كارى بكنند و نمى‌شود. شناسايى عاملان كودتاى احتمالى اينها ديدند كه امريكا، يعنى كارشناسهاى امريكا، كارشناسهاى امريكا ديدند كه حكومت نظامى كار را بدتر كرد، دولت نظامى كار را از آن هم بدتر كرد، حالا مى‌خواهند فرض كنيد طرح بدهند كه كودتاى نظامى! كودتاى نظامى مگر غير از نظامى است؟ كودتاى نظامى معنايش اين است كه باز يك نظامى مى‌آيد سرِ كار و باز يك خرده زيادتر مردم را مى‌كشند. مردم كه ايستادند برايش، مقابلش! اينها بايد، اين كودتاچيهايى كه احتمال من مى‌دهم كه بكنند ـ احتمال است ولى بعيد به نظر من مى‌آيد ـ اينها بايد بدانند كه ما اينها را شناختيم. اينها بايد بدانند كه نمى‌توانند خودشان را هيچ جا غايب كنند. اگر يك همچو غلطى بكنند نمى‌توانند اينها فرار كنند؛ هر جا بروند انتقام مى‌كشيم. اين را بدانند. عاقل بشوند، عقل داشته باشند، دستشان را آلوده نكنند به همچو كثافتكارى. تا حالا هر چى كثافتكارى كردند كردند، از اين به بعد اينطور نكنند. خيال نكنند كه نمى‌دانيم چه كسانى هستند، اينها را ما مى‌شناسيم، ملت هم خواهد شناخت. بعيد مى‌دانم كه امريكا اينقدر بى‌عقل باشند، كارشناسهايشان اينقدر بى‌عقل باشند كه آنجا سرشان به سنگ بخورد، باز دوباره بروند دوباره سرشان به سنگ بخورد، باز دوباره بروند. نمى‌شود اين. اين هم يك نقشه است كه مى‌گويند اينها دارند كه به نظر من بعيد مى‌آيد. توطئۀ حمله به ارتش و كشتار مردم يك نقشۀ ثالثى، كه شيطنتش بيشتر است و احتمالش هم بيشتر است، اين است كه مى‌گويند اينطورى خيال كرده امريكا، باز طرح را داده كه اگر شاه برود، يك دسته‌اى را از اين اشرارى كه دارند اينها، اينها را بياورند به اسم ملت و هجوم كنند به ارتش و به ارتشيها بگويند ملت مى‌خواهند شما را بكشند، ارتشيها را در مقابل اينها وادارند. اين دسته هم از خودشان است. حالا به صورت بيايند، مردم بازى بخورند از اينها و دنبال كنند اينها را، آنها غيبشان بزند و مردم را به مسلسل ببندند و كشتار زياد بكنند. يك نقشۀ آخرى است اين ـ تقريباً ـ كه به اين صورت مردم را قتل‌عام كنند كه به اسم اينكه اگر شاه برود، ملت ارتش را خواهد از بين برد و همۀ صاحب‌منصبها را خواهد قتل‌عام كرد! مردمى را كه خودشان تهيه كرده‌اند، اشرارى را كه خودشان تهيه كرده‌اند، از كماندوها و از كولى‌ها و از اينجاهايى كه دارند و مزدورهايى كه دارند، يك عده‌اى را تحريك كنند بياورند كه اينها هجوم كنند طرف شهربانيها و طرف پايگاهها و ستادها و طرف اينها هجوم كنند، به آنها بگويند كه، به آنهايى كه بى‌اطلاعند بگويند كه اعليحضرت كه رفت، ملت مى‌خواهد شما را قتل‌عام كند. خوب آنها مى‌خواهند از خودشان دفاع كنند، و دفاع آنها را مشروع كنند در دنيا كه اينها خوب، مى‌خواستند بكشند آنها را، خوب دفاع كردند از خودشان. يك كشتار عظيمى بكنند به عنوان دفاع از جان خودشان كه ملت مى‌خواهند آنها را بكشند. و لهذا ما به ملت هشدار داديم كه توجه به اين معنا داشته باشند و به سربازخانه‌ها و به صاحب‌منصبها و به افسرها[ى] جوان و سايرين، كه متوجه اين توطئه باشند. اين محتمل است، متوجه اين توطئه باشند و گول نخورند. صاحب‌منصبها و افسرها و سربازها و ارتشيها خيال نكنند، يا شهربانيها، همه، ژاندارمريها، خيال نكنند كه ملت با اينها دشمن است؛ ملت با آن مردكه دشمن بود، آن هم رفت. مى‌رود ان شاءاللّه‌. ملت نه با ژاندارمرى مخالف است، نه با شهربانى مخالف است، نه با هيچ كدام از اينها. نه با ارتشى مخالف است، نه با نظاميها مخالف است ـ اينها همه از خود ملت هستند، ملت هم از آنها. اين را ملتفت باشند كه يك نقشه‌اى است كه از طرف شياطين كشيده شده است كه دو قشر از ملت را به روى هم وادار كنند و برادركشى راه بيندازند؛ يعنى قشر صاحب‌منصب و افسر و ـ عرض مى‌كنم ـ اينها را، و سربازها را گول بزنند به اينكه ملت به شما حمله كرده، و حال اينكه اينها از خود اينها بوده[اند]. اگر يك همچو كارى كرد[ند] اين صاحب‌منصبها و افسرها، اين بزرگترها كه وادار كردند مردم را اينطور بكشند، بكشند اينها را، از بين ببرند، ببينند كه ملت با اينها خوب است، دوست است، برادر است، و اينها مقاماتشان محفوظ است و كارشان هم همان طورى بوده است كه هست به استثناى تعدياتى كه به آنها مى‌شده و مى‌كردند و كارشناسهاى امريكا به آنها تحميل مى‌كرده؛ هيچ آن تحميلات ديگر نيست و مستقل مى‌شود ارتش، مى‌شود ارتش ملى نه ارتش امريكايى. يك ارتش ملى مى‌شود كه مال ملت است؛ ملت آنها را مى‌خواهد، آنها هم ملت را مى‌خواهند. آن هم يك راهى بوده است كه اينها چه مى‌كنند. كودتاى نظامى غير خشن! يك راه سومى هم احتمال مى‌رود باشد. و آن اين است كه يك كودتاى نظامى غير خشن بكنند؛ يعنى يك كودتاى نظامى بكنند و شروع كنند به سالوسى. در عين حالى كه كودتا نظامى است شروع كنند به سالوسى. شاه را اگر هست بگيرند بكشند او را، او را ردش كنند، اموال شاه را بگويند مى‌دهيم به ملت، اذانها را توى مَأْذَنه‌ها بلند كنند ـ عرض بكنم كه ـ مجالس دعا و اينها را راه بيندازند! اين هم يك راهى است كه با سالوسى بخواهند اين ملت را بازى بدهند و امريكا را ـ تسلطش را ـ بر ما حفظ كنند. و اگر شاه هم محفوظ ماند، بعد از اينكه آتش خاموش شد، يا برگردانند يا يك مهرۀ ديگر به جاى او كارهاى او را انجام بدهد، يعنى نوكر امريكا باشد و باز همان بساط كه نفت را ببرند و پايگاه برايشان درست بكنند، منافع ملت را از بين ببرند. آمادگى ملت براى خنثى نمودن توطئه‌ها ملت اين را هم بايد ملتفت باشد كه همۀ اين نقشه‌ها كه احتمال مى‌رود پيش بيايد، بايد مهيا و مجهز باشد ملت براى جواب گفتن از اين، براى خنثى كردن اين شيطنتها. و ملت نترسد از هيچ چيز. الآن، الآن ملت به جايى رسيده كه توجه تمام دنيا را به خودش جلب كرده؛ يك آبرويى ملت ايران در دنيا تحصيل كرده. من توجه دارم كه از همۀ اطراف دارند ثناى اينها را مى‌گويند، و به من مى‌فرستند و پيش من مى‌فرستند. از هر جا كه ملاحظه مى‌كنيد؛ از امريكا گرفته تا دولتهاى عربى تا ساير دوَل. اين مسائل پيش آنها جزء يك معجزه‌اى كَأَنه هست و به نظر من هم مطلبْ مطلبِ الهى است نه يك مطلب بشرى. دست خدا با شماست. ملت ايران! نترسيد از چيزى. اگر دست خدا نبود ممكن نبود بشر بتواند بچۀ اينقَدَرى را تا پيرمرد هشتاد ساله، به يك راه ببرد. نمى‌شود اين با دست بشر باشد. خداست همراه شما، از چه مى‌ترسيد؟ تمام قوا در مقابل خداى تبارك و تعالى هيچ است. اعتماد كنيد به خداى تبارك و تعالى و نهضتتان را ادامه بدهيد و تظاهرات خودتان را ادامه بدهيد و از هيچ نترسيد. اعتصاباتتان را ادامه بدهيد. نزديك است ان شاءاللّه‌ فرج! نترسيد، قوى باشيد، صبر داشته باشيد. پيغمبر اكرم تمام عمرش در زحمت بود، تمام عمرش. نمى‌توانيد در تاريخ پيغمبر پيدا كنيد كه يك ماهْ ايشان راحت نشسته باشد؛ تمامش زحمت شما را كشيده است. الآن دينش دست شماست و مى‌خواهند ببرند، بر ماست كه بايد نگه داريم. ذخاير اسلام را دارند مى‌برند، بر ماست كه بايد حفظش كنيم. نترسيد، قوى باشيد، صبور باشيد، از پيغمبر اسلام ياد بگيريد. سيزده سال آنقدر معذب بود در مكه و باقى‌اش هم همه‌اش به جنگ و جدال و به دفع اشخاص ظالم مشغول بود. ما حالا يك مدت كمى است كه اين كارها را داريم مى‌كنيم؛ از چى مى‌ترسيم ما؟ ما اگر كشته بشويم ـ ان شاءاللّه‌ بهشت مى‌رويم، اگر بكشيم هم بهشت مى‌رويم. اين منطق اسلام است براى اينكه براى حق كار مى‌كند. نمى‌خواهيم ما كه يك دنيا برايمان باشد؛ ما مى‌خواهيم حق را پابرجا كنيم، ما مى‌خواهيم عدالت درست بكنيم؛ نه اين «عدالت اجتماعى» كه آقاى شاه مى‌فرمايند كه تمام اموال مردم را ببرند بعد بگويند عدالت اجتماعى اسلام! ان شاءاللّه‌ خداوند همۀ شما را حفظ كند؛ موفق باشيد. ان شاءاللّه‌ خداوند ملت ايران را پيروز كند. [آمين حضار].

1. - دولت شاپور بختيار.
2. - اشاره به راهپيمايى تاسوعا و عاشورا.
3. - «دولت آشتى ملى» شريف امامى.
4. - اميرعباس هويدا.
5. - نعمت‌اللّه‌ نصيرى، رئيس ساواك.