بسم‌اللّه الرحمن الرحيم تفاوت نهضت اسلامى با حركت ملى اين از خصوصيت نهضت اسلامى است كه همۀ قشرها در خدمت صادقانه، نه خدمت به حسب وظيفۀ ظاهرى، بلكه همه، يك وظيفۀ الهى براى خودشان احراز كردند و يك خدمتى همه [به] جامعه كردند كه شما كاركنان آمار هم از همان جمعيت هستيد. يعنى همه و همه، براى اسلام. اگر اين يك نهضت ملى بود، نه شما اينقدر فعاليت مى‌كرديد و نه ما و نه ساير ملت. ملت اسلام را مى‌خواهد، ملت كشور خودش را هم كه مى‌خواهد براى اسلام است. از بچه‌هاى كوچك تا پيرمردها همه فرياد اسلام مى‌زدند. و اين نهضت براى همين صبغۀ اسلامى‌اش، و براى همين كه مقصد اسلام بود و قيام بر ضد طاغوت، قيام بر ضد كسانى كه اسلام را مى‌خواستند بشكنند و كارهايى كردند كه اسلام را مى‌خواستند به فراموشى بسپارند، يك قيامى بود كه خداى تبارك و تعالى مدد فرمود كه شما جمعيتى كه همه متفرق بوديد، همه از هم جدا بوديد، همه با هم مجتمع شديد؛ ارتشيها كه بر ضد ما بودند متصل شدند؛ آنهايى كه اصلش كارى به اين مسائل نداشتند وارد شدند؛ آنهايى كه اگر كار داشتند كم كار بودند پر كار شدند؛ و همه با هم يك مقصد. همه با هم يك مقصد. يعنى از مركز تا شعاع آن طرف، تا آخر مملكت، از آن طرف هم تا آخر از اين طرف، و از آن طرف هم تا آخر، همه با هم يك چيز مى‌گفتند. يعنى در بيابانها هم اگر شما مى‌رفتيد از يك چوپان مى‌پرسيديد كه تو چه مى‌خواهى؟ مى‌گفت كه جمهورى اسلامى. اين يك مسئلۀ الهى بود؛ خدايى بود. يعنى خدا تأييد كرد شما را. رحمت الهى در انقلاب اسلامى و اين را خيلى براى خودتان و براى خودمان افتخار مى‌دانيم كه در يك مرحله‌اى كه مملكتى رو به نابودى داشت مى‌رفت، اسلام رو به فراموشى مى‌خواست برود، در يك همچو مرحله‌اى خداوند عنايت كرد و دست رحمتش را دراز كرد به طرف ملت؛ و ملت همه با هم، هركس از هر جا، مى‌آيد داد مى‌زند كه اسلام؛ طاغوت نه، رژيم نه. اين يك مطلبى نبود كه يك كسى بتواند خودش درست كند؛ اين را خدا درست كرد. از اين جهت كه دست خدا در كار است، بايد شما و ما و همه، كارى بكنيم كه اين دست رحمت بسته نشود؛ از روى سر ما برداشته نشود. و آن كار اين است كه همان طورى كه تا حالا همه با هم بوديم و يَدُاللّه‌ِ مَعَ الجَمَاعَة،۱ و همه براى خدا بود و خداى تبارك و تعالى عنايت فرمود، حالا هم توجه به يك گرفتاريهاى شخصى عجالتاً نكنيم. الآن هم توجهمان به همان مقصد باشد كه اين جمهورى اسلامى كه حالا لفظش آمده است، معنا و محتوايش باز نيامده شما مى‌بينيد كه در همۀ ادارات، در فرهنگ، در دادگسترى، در ساير جاها، باز يك صبغۀ اسلامى پيدا نكرده است كه ما اسمش را بگذاريم يك جمهورى اسلامى. ما رأى داديم به جمهورى اسلامى؛ شما هم رأى داديد، به جمهورى اسلامى؛ الآن جمهورى اسلامى است در ايران؛ اما محتوايش تا حالا تحقق پيدا نكرده؛ يعنى در هر اداره‌اى كه برويم، باز يك رنگ و بويى از سابق مى‌بينيم. و ما مى‌خواهيم اين رنگ و بو برود؛ شسته بشود. نخستين هدف طاغوت، كوبيدن فرهنگ و روحانيت و در رأس همۀ چيزها، همان طورى كه اشاره كرديد، فرهنگ است. فرهنگ ما كه حالا مى‌شود گفت از اولى كه وجود پيدا كرد، اين مدارس وجود پيدا كرد، از اول، آن مخالفين ما توجه به آن داشتند. براى اينكه آنها مى‌دانستند كه هرچه پيدا بشود از فرهنگ بايد پيدا بشود. دو جناح بود كه اين دو جناح بيشتر از هر چيزى مورد توجه مخالفين ما بود؛ مخالفين اسلام بود: يكى جناح «روحانيت»؛ يكى جناح «فرهنگ». اين دو تا قوه را اينها مى‌ديدند كه اين دوتاست كه مى‌توانند يك مملكتى را استقلال به آن بدهند و اداره‌اش كنند ولهذا در هر دوى اينها كارشكنى كردند. در فرهنگ برنامه‌هايى كه درست كردند برنامه‌هايى نبود كه درست به درد ما بخورد. در روحانيت، كوبيدند روحانيت را در هر نوبت. از زمانى كه رضاخان آمد، جز يك چند صباحى كه مى‌خواست بازى بدهد مردم را و اظهار ديانت كرد و اظهار چه كرد، از همان زمان عمدۀ نظرش را دوخت روى روحانيت كه اينها را از بين ببرد، با هر بهانه‌اى توانست. او مى‌ديد كه مجالس روضه‌هايى كه برپا مى‌شود و در تمام ايران است، در تمام ده و قصبه و شهر و بيرون شهرها، اين مجالس پربركت هست؛ و از اين مجالس پربركت ممكن است كه اشخاصى پيدا بشوند يا گروههايى پيدا بشوند كه جلوگيرى از اين استفاده‌هاى غير مشروع را بكنند. اين مجالس را، اگر هر كدام شماها يادتان نيست، اكثراً، شايد آقا۲ يادشان باشد، اين مجالس را قدغن كردند در سرتاسر ايران، ديگر ما مجلس روضه نداشتيم. در يك موقع اينطور بود. [كه] هيچى نداشتيم. سرتاسر مملكت را اينها كنترل مى‌كردند، مأمورينشان كه مبادا يك صدايى يكجا بلند بشود؛ روضه‌اى در يكجايى باشد. و از آن طرف، فشار به اينها براى اينكه عمامه‌ها را بردارند! و عمامه‌ها را برداشتند. و همين طور فرهنگ را، برنامه‌هايش را، يكجورى درست كردند كه آنجا ديگر نمى‌توانستند بگويند كه فرهنگ نباشد، مى‌گفتند باشد؛ اما برنامه‌ها جورى درست شد كه به درد خود ملت نخورد. و بالاتر از اين، اين است كه تبليغات زياد براى اينكه محتواى ما را از ما بگيرند؛ خودمان را به خودمان بدبين بكنند؛ دانشگاهى را از روحانى جدا كنند، بلكه دشمن كنند؛ روحانى را با دانشگاهى جدا بكنند، بلكه دشمن بكنند؛ بازارى را با كذا. همين طور اينها را محتوايشان را بگيرند و بدبين كنند. خودباختگى و غربزدگى و بدتر از آن، اين است كه محتواى اشخاص را بگيرند كه اطمينان به خودش هم نداشته باشد! مثلاً ما طبيب داريم؛ نه اين است كه ايران طبيب ندارد؛ طبيب دارد؛ الى ماشاءاللّه طبيب داريم؛ چه شده است كه يك مريض وقتى پيدا مى‌كنيم فوراً صحبت اين است كه برود اروپا! اين براى اين است كه ما را به طبيبهاى خودمان بدبين كردند؛ طبيب داريم و بدبين شديم. ما مهندس داريم؛ نمى‌توانيم بگوييم مهندس ما نداريم؛ اما اين محتوا را از ما گرفته‌اند كه اگر بخواهيم يك جاده‌اى را اسفالت كنند، مهندسش بايد از خارج بيايد؛ از خارج مى‌آوردند. يك كارخانه بخواهيد درست كنيد، يك بناى بزرگ بخواهيد درست كنيد، از خارج بايد بيايد. اين براى اين است كه همچو تبليغات كرده بودند كه ما را از خودمان به خودمان بدبين كرده بودند. محتواى ما را بيرون كشيده بودند. ما يك آدمهايى بوديم كه همه‌اش توجهمان به غرب بود. الآن هم كه ملاحظه مى‌كنيد، الآن هم همين طور است. الآن هم كه ما مى‌گوييم اسلام، شما مى‌گوييد: «اسلام، اسلام» يك گروههايى هم دور هم نشسته‌اند و مى‌گويند: دمكراتيك، دمكراتيك. چرا؟ براى اينكه اينها همچو غربى شده‌اند، همچو غربزده شده‌اند، نمى‌توانند تصور بكنند كه يك كشور با برنامۀ اسلامى مى‌تواند اداره بشود. اينها غفلت از اين مى‌كنند، يا خودشان را به غفلت مى‌زنند، كه هفتصد ـ هشتصد سال اين اسلام بر همۀ ممالك حكومت كرد. حالا مى‌گويند نه! جمهورى اسلامى نه؛ جمهورى دمكراتيك! اين براى اين است كه محتوا ندارند اينها. اينها را [با] تبليغات همه جانبه‌اى كه كردند همه را از آن باطنشان بيرون آورده‌اند؛ مغزهايشان را به اصطلاح شستند و به جاى آن غرب را نشانده‌اند. استقلال فكرى را از ما گرفته‌اند، استقلال خودمان را، شخصيتمان را، از ما گرفته‌اند. ما استقلال شخصيت الآن نداريم. و بايد فكر اين باشيم كه خودمان شخصيت پيدا بكنيم. توجه بكنيم به تاريخ اسلام كه ببينيم اسلام در دنيا چه كرده و چه كارهايى اسلام كرده. كه اينهايى كه مى‌گويند كه از اسلام كارى نمى‌آيد، يا مى‌گويند كه الآن ديگر مثلاً قديمى شده است اينها، از بابت اين است كه نمى‌فهمند، اينها بسيارشان ملتفت نيستند اصلش. توجه نكردند. براى همين معنا كه محتوا را غربيها كشيدند؛ و به جاى آن تزريق غربيت كرده‌اند لهذا همه چيز را مى‌گويند از آنجا بياور. خوب، شما مى‌خواهيد يك خيابان را اسفالت كنيد شما نداريد اشخاص كه خيابان اسفالت كنند شما مى‌خواهيد يك سمپاشى بكنيد، نداريد اشخاص، شما مى‌خواهيد يك ـ عرض مى‌كنم ـ كارخانه را راه بيندازيد يك جايى، داريد اشخاص، لكن شما را از اشخاص خودتان جدا كردند؛ از شخصيت خودتان جدا كردند. قوانين اسلام، غنى‌ترين قوانين جهان ما مى‌توانيم خودمان را اداره كنيم؛ و بهتر هم مى‌توانيم. شما خيال نكنيد كه غرب خبرى هست. در آنجا خبرى نيست. ما نمى‌گوييم كه آنها كارخانجات ندارند؛ آنها درست كردند همۀ اينها را، اما اساس انسانيت در آنجا نيست. اينها هرچه درست كردند ـ يعنى هرچه نه ـ بسيارى از چيزهايى كه درست كرده‌اند، بر ضد انسانيت درست كرده‌اند. اين غرب است كه دارد اساس اخلاق انسانى را از بين مى‌برد، اين غرب است كه دارد شخصيت انسانيت را از بين مى‌برد؛ و ما خيال مى‌كنيم كه غرب همه چيز دارد. حالايى كه غرب اتومبيل درست كرد، پس بايد غرب همه چيز داشته باشد. در قوانين، ما قوانينمان غنى‌تر از همۀ قوانين عالَم است. قوانين اسلام آن قبل از اينكه شما ازدواج كنيد، براى ازدواجتان ترتيب درست كرده براى اينكه اين ازدواج طريق اين است كه آدم درست بشود با آن، از آنجا شروع كرده است. شما حالا مى‌خواهيد ازدواج كنيد، هيچ قانونى در عالَم كار به اين ندارد كه شما مى‌خواهيد ازدواج كنيد چه جورى بكنيد. شما ثبت كنيد، در اداره‌اى كه بايد آنها ازدواج را ثبت كنند [ثبت] بكنيد، باقى آن به خودتان مربوط است. اسلام از قبل از اينكه شما ازدواج كنيد، تصرف كرده، توجه كرده، كه اين ازدواج مبدأ يك بچه است. اين بچه بايد درست بار بيايد. نظير يك كشاورز بسيار عطوفت دار به اينكه كشاورزى‌اش خوب بشود، از اول زمين را يك زمين صالحى درست مى‌كند؛ آب را يك آب صالحى درست مى‌كند؛ كشت را و تخم را يك تخم صالحى درست مى‌كند. اسلام، مكتب انسان سازى اسلام انسان‌ساز است؛ مى‌خواهد انسان درست كند. از قبل از اينكه شما ازدواج كنيد. به زن گفته است چه مردى را انتخاب كن. به مرد گفته چه زنى را انتخاب كن؛ چه ادبى داشته باشد، و همين طور حال ازدواج را؛ بعد از ازدواج را؛ حال عرض مى‌كنم كه چه را؛ بعد از آن را؛ حال حمل را؛ بعد از آن را؛ بچه‌دارى را؛ عرض مى‌كنم، همۀ اينها. براى اينكه اسلام انسان مى‌خواهد درست كند. از آن اولى كه مى‌خواهد بناى يك اولادى بشود، اسلام در آن تصرف دارد. آنى كه همه، همۀ قوانين دنيا از آن غفلت دارند، هيچ توجه به آن ندارند، اسلام به آن توجه دارد. اسلام مى‌خواهد كارى بكند كه شما در داخل صندوقخانه هم هيچ كارى نكنيد برخلاف قوانين عالَم، قوانين ديگر چه كار دارند به باطن، توى خانه‌ات هر كارى مى‌خواهى بكن. به من چرا، شما نيا بيرون و نظم را به هم بزن، هر كارى مى‌خواهى بكن. اسلام اين جور نيست. اسلام مى‌خواهد انسان درست كند. اين انسان را جورى مى‌كند كه توى صندوقخانه و پشت در هم، همان باشد كه توى خيابان است؛ نه اينكه توى صندوقخانه هر كارى مى‌خواهد بكند، توى خيابان نكند. توى صندوقخانه هم اين آدم بايد همان آدمى باشد كه توى خيابان است؛ توى مجامع است. اسلام انسان مى‌خواهد درست كند؛ انسانى كه در همۀ حالاتْ انسان باشد. فروپاشى موازين اخلاقى و اصول انسانى در غرب غرب از اين اصلاً خبرى ندارد. غرب دنبال اين است كه طياره درست كند؛ به انسان كار ندارد. عالَم را انسان بايد درست بكند؛ غرب به انسان كار ندارد. غرب به طياره كار دارد، و اينطور چيزها، انسان را رو به تباهى دارد مى‌برد. دارد انسان را وحشى بارمى‌آورد ـ يعنى آدمكش ـ بالاتر وحشى، آن است كه بيشتر آدم مى‌كشد؛ بيشتر حيوان مى‌خورد. غرب دارد انسان را وحشى بار مى‌آورد. آن وحشى كه آدمخوار است، آدمكش است! آدمكش بار مى‌آورد. اسلام انسان را محب آدم بار مى‌آورد. به آدم عطوفت دارد. آنجايى هم كه اسلام جنگ كرده و اشخاص فاسد را از بين برده، براى عطوفت به جامعه است. آنها مفسد بودند. فاسدها را از بين مى‌بردند براى اينكه اين غدۀ سرطانى برود از بين، اين جامعه درست بار بيايد. همه‌اش عطوفت است. ما كه اين چند نفر فاسد را مى‌گوييم بايد بكشند، براى اينكه اينها غدۀ سرطانى، اينها مفسدند؛ فاسد مى‌كنند اين جامعه را، و فاسد كردند يك جامعه را. حالا كه اين فاسدها و مفسدها را دارند مى‌كشند، صداى غرب درآمده است كه چرا اين فاسدها را مى‌كشيد. اينها دوستان ما هستند. خوب، ما براى همين مى‌كشيم. آنها را «اينها از ما هستند!» «اينها به ما خدمت كردند»، هياهو درمى‌آورند به اينكه خدمتگزارهاى ما را چرا مى‌بريد از بين. ما روى همين زمينه كه خدمتگزارهاى شما هستند و برخلاف مليت ما عمل كردند، برخلاف اسلام عمل كردند، آدم كشتند، روى اين منظور است كه ما آنها را، جزاى آنان را، به آنها مى‌دهيم. آن روزى كه امثال مرحوم مطهرى را مى‌كشند، يك كلمه حرف نيست كه چرا كشتند، يك كلمه! هويدا را وقتى مى‌كشند داد مى‌زنند! اشك تمساح براى حقوق بشر اين مجلس سناى امريكا اينقدر فرياد كرد. براى اينكه آدمكشها[...]. از آنها بايد بپرسند كه آمار اين آدمكشيها كه ما كرديم كو؟ چند نفرند و كى‌ها هستند؟ سوابقشان را هم بگوييد؛ نمى‌گويند آنها. آنها، بله، خيرخواه امت هستند! خيرخواه مردم هستند! دوستند! حقوق جامعه را مى‌خواهند حفظ كنند! طرفدار حقوق بشرند! از اين الفاظ لامعنى؛ كه باز يك قدرى از اين الفاظ فاسد در ايران هم هستش. باز طرفدار حقوق اين الآن در اينجا هم هستش. و ما نصيحت به اينها كرديم كه بابا شما حسابتان را از آنها جدا بكنيد. آنها حقوق بشر را نمى‌خواهند. ملاحظه كنند آنها طرفدار ابرقدرتها هستند. ولهذا مى‌بينيد اين بشرى كه با دست اينها۳ تقريباً چند صد هزار ـ حالا چند صد هزار نمى‌دانم ... هزاران نفر را از ما كشتند، 15 خرداد مى‌گويند 15 هزار كشته شده است؛ از 15 خرداد تا حالا شايد دويست هزار يا بيشتر كشته داديم؛ زخمى الى_' ماشاءاللّه؛ اين طرفدارهاى حقوق بشر نمى‌گفتند كه آخر چرا؟ چرا دارد اين جور مى‌شود؟ نمى‌گفتند چرا؟ حالا كه ما اينهايى كه آدم كشتند، فساد كردند، به تباهى كشاندند مملكت ما را، چهار تا از آنها را داريم در دادگاهها بعد از رسيدگى، بعد از شهادت شهود، بعد از اقرار خودشان، به جزايشان مى‌رسانيم، حالا فرياد و داد طرفداران حقوق بشر بلند شده! اين «طرفداران حقوق بشر» را بشناسند مردم كه اينها چه مردمى هستند؛ اينها طرفدار كى هستند و اين طرفدارهاى حقوق بشر خودمان توجه كنند به اين مسائل كه اينها چه اشخاصى هستند و براى چه اين كارها را مى‌كنند. نگرانى از گرايش به ماديگرى در هر صورت، ما الآن احتياج به شما داريم و به همه داريم؛ بيشتر از سابق. اينكه مى‌گويم بيشتر از سابق، براى اين است كه پيشتر همۀ مردم توجه داشتند به اينكه اين رژيم برود و ما يك حكومت عدل داشته باشيم؛ همه توجهشان يك جا بود؛ هيچ توجه به اينكه ما امشب وقتى برويم منزل ناهار، شام، چه بخوريم نبود در كار؛ هيچ اين مطلب نبود؛ يا حقوق من كم است يا زياد است؛ در آن حال انقلابى كه همه داشتيم مى‌رفتيم جلو؛ نه من به فكر اين بودم كه حالا بعد از اينكه شب شد چه بايد كرد؛ نه شما در فكر اين بوديد كه حقوقتان كم است، زياد است؛ اينها اصلاً مطرح نبود؛ چون مطرح نبود و همه هم الهى بوديد، اين سد را شكستيد؛ سدى كه ممتنع مى‌دانستند دنيا كه همچو چيزى بشود؛ شما با دست خالى و با ارادۀ الهى اين سد را شكستيد؛ حالا كه رسيديم به اينجا، الآن يك سستى پيدا شده يك توجه به اينكه حالا ما حقوقمان چيست؛ خانه نداريم؛ زندگى نداريم؛ حقوق چطور است؛ درجه چطور است. اين حرفها حالا پيش آمده. از اين جهت، الآن توجه بايد بيشتر به نهضت بشود. يعنى فعاليت بكنيد كه مردم را متوجه به نهضت بكنيد؛ براى اينكه ما بين راه هستيم؛ نرسيديم به مقصد، ما باز محتواى جمهورى اسلامى را در ايران پياده نكرديم. مقصد ما اين بود كه اسلام، سرتاسر ايران اسلام باشد؛ حكومت مال اسلام باشد؛ تا حالا نشده؛ البته يك مقدار راه را جلو رفتيم، لكن راه زياد مانده است. حالا وقتى است كه همه با هم باشيم؛ همه توجهمان به مقصد باشد و اينقدر بهانه‌گيرى براى اينكه حالا حقوق من كم است، يا زياد است. [نشود] ان‌شاءاللّه زياد مى‌شود بعدها. يا خانه ندارند، يا چه. ان‌شاءاللّه خانه پيدا مى‌كنيد. زراعتمان چطور است. زراعت پيدا مى‌كنيد. اما بايد حالا همان طورى كه در آن قدمهاى اول فراموش كرديد همۀ اينها را، نه كارگر متوجه اين بود كه من مزدم كم است يا زياد است، و نه كشاورز متوجه اين بود كه امسال كشاورزى‌اش چطور است، همه متوجه يك مقصد بودند و عمل شد و خوب شد، از حالا به بعد هم بايد همين معنى را ادامه بدهيم؛ همين توجه به مقصد را ادامه بدهيم؛ همين الهيت را حفظ كنيم. يعنى قصدمان را براى خدا و براى جمهورى اسلام و براى احكام قرآن بكنيم تا عنايت خدا محفوظ باشد و دست لطف الهى بالاى سر همه باشد. و ان‌شاءاللّه اگر اين مطلب بشود، پيروزيد و مملكتتان ان شاءاللّه مال خودتان، و خودتان اداره‌اش مى‌كنيد. همۀ دستها هم منقطع خواهد شد. ولى عمده همين معناست كه اين معنا را حفظ بكنيم. من از خداى تبارك و تعالى سلامت همۀ شما را مى‌خواهم و سعادت اين ملت، كه شما هم از اين ملت هستيد. خداوند همۀ شما را تأييد كند.
