بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم رسالت آحاد ملت براى سازندگى امروز ما هر كداممان كه خدمت بكنيم، خاطر جمع هستيم كه خدمت به كشور خودمان است؛ ديگران از آن استفاده نمى‌كنند؛ خودمان استفاده مى‌كنيم. در رژيم سابق وضع، يك وضعى بود كه براى هيچ يك از قشرها ـ جز آنهايى كه استفاده از رژيم مى‌كردند ـ يك اطمينان خاطرى نبود، كه حالا من اين كار را مى‌كنم كجا حساب مى‌شود. امروز هر كارى شما بكنيد پيش خدا حساب مى‌شود؛ حساب را با خدا باز كنيد. و چون شغل شما هم يك شغلى است كه تماس مستقيم با يك دسته از مستضعفينى كه احتياج به خدمت دارند، هست ـ از اين جهت ـ يك موقعيت حساسى داريد، كه خدمت بكنيد. بسيار ارزش دارد، و اگر خداى نخواسته كوتاهى بكنيد، از آن طرفه است. ما همه الآن موظفيم كه يك كشورى، كه همه چيزش را از دست داده و از بين برده‌اند، خودمان مشغول ساختش بشويم؛ و الحمدللّه‌ يك همچو احساسى در همۀ قشرها ـ تقريباً ـ شده است. الآن مى‌بينيم كه از جمعيت پزشكان، از جمعيت ـ عرض مى‌كنم كه ـ محصلين، دكترها، جمعيتهايى هستند كه اينها داوطلبند براى خدمت كردن؛ و اين احساس يك مسئوليتى است در همۀ قشرها، كه انسان اميدوار مى‌شود به اين احساس. و وقتى كه ببيند كه همۀ قشرها مى‌خواهند براى كشور خودشان، كه كشور اسلامى است خدمت بكنند ـ ان‌شاءاللّه‌ وقتى دسته‌جمعى باشد ـ كار پيش مى‌رود. نبايد هر قشرى بنشيند و نگاه كند كه ديگران چه مى‌كنند. هر قشرى بايد خودش در آن محلى كه هست انجام وظيفه‌اش را صادقانه كند و خدا را حاضر ببيند. عالَم، محضر خداست خداى تبارك و تعالى حاضر است همه جا. اينجا كه ما الآن نشسته‌ايم، محضر خداست؛ ما در محضر خدا داريم صحبت مى‌كنيم، شما در محضر خدا مشغول طبابت هستيد. مشغول خدمت هستيد. اگر اين نظر را تقويت كنيد، كه ببينيد محضر خداست، بالاى سر مريض وقتى كه مى‌رويد، ببينيد كه اين مريض از خداست و اينجا محضر خداست، در حضور خدا شما داريد طبابت مى‌كنيد، در حضور خدا داريد خدمت مى‌كنيد. اگر اين احساس براى انسان پيدا بشود، ادراك اين مطلب را بكند، وجدانش اينطور باشد كه هميشه ـ در همۀ حركات و سكنات ـ ما در محضر هستيم و حاضر است خداى تبارك و تعالى، انسان تعديل مى‌كند كارهايش را. اينكه انسان پايش را خطا مى‌گذارد و اشتباهاتى مى‌كند يا معاصى، خداى نخواسته، از او صادر مى‌شود، براى اينكه غفلت از اين معانى دارد. اگر انسان در محضر يك ... شخصى كه در نظرش محترم است باشد، در حضور او كارى كه خلاف رضاى اوست نمى‌كند. اگر شما دو تا برادر باشيد، در حضور برادر، يك كارى كه به ضرر برادر است نمى‌كنيد. اگر ما بفهميم كه در حضور خدا هستيم، همۀ حركات و سكنات ما تحت نظر او و در حضور اوست، در حضور او انسان خطا نمى‌كند. حقيقت عصمت انبيا هم همين است. عصمت انبيا اينطور نيست كه يك كسى به زور گردنشان گذاشته باشد كه معصيت نكنيد؛ آنها وجدان اين معنا را كرده‌اند كه محضر خداست؛ اين معنا را يافته‌اند. ماها صحبتش را مى‌كنيم، آنها يافته‌اند كه اينجا محضر خداست. وقتى كسى يافت اين معنا را، و مشاهده كرد محضر را، مخالفت نمى‌كند؛ ديگر ممكن نيست برايش مخالفت. انسان در محضر يك كسى كه پيشش بزرگ است بخواهد كه يك كارى بكند كه به او بربخورد، يا معصيتى بكند كه برخلاف نظر اوست، در محضرش نمى‌كند. ما بايد اين احساس را داشته باشيم؛ به حسب برهان. يك برهان عقلى است كه همه جا خدا حاضر است؛ لكن برهان عقلى فايده ندارد؛ بايد احساس نفسانى قلب انسان آگاه باشد؛ بايد قلب انسان آگاه باشد كه ما هر كارى بكنيم در محضر او دارد واقع مى‌شود. اگر اينطور باشد، همه، كارهاى خودشان را خوب انجام مى‌دهند. وظيفۀ درستكارى شمايى كه سر و كارتان با يك عده‌اى اشخاص هست كه محتاج به اين هستند كه رسيدگى بشوند، و اگر چنانچه رسيدگى درست نشوند قلوب آنها جريحه‌دار مى‌شود، اين احساس را بايد بكنيد كه اين بندۀ خدايى است كه حاضر است اينجا؛ و آزردگى قلب و روح هم اسباب اين مى‌شود كه خداى تبارك و تعالى ناراضى باشد از ما، اگر اين احساس باشد، كارها را انسان خوب انجام مى‌دهد. و ما الآن مكلفيم كه مملكتمان ـ كه آشفته شده است و دارد هى از اطراف، باز آنها دست از آن برنمى‌دارند ـ هر كداممان در هر جا كه هستيم آن كارى كه محول به ماست ـ آن كار را ـ خوب انجام بدهيم؛ و اگر چنانچه هر كسى اين احساس را بكند، آن كسى كه بالاى سر مريض است، طبيب است كار را خوب انجام بدهد، خوب معاينه كند، دقت كند؛ فرق نگذارد مابين يك نفر آدمى كه مثلاً فقير است، با يك آدمى كه غنى است؛ فقير را بيشتر به آن عنايت كند؛ براى اينكه فقير براى آن احساس فقرى كه مى‌كند بيشتر^۱ احتياج دارد به اينكه نوازش بشود. آن كسى هم كه مى‌خواهد ـ فرض كنيد كه ـ آمپول بزند، باز ببيند كه اينطورى است كه بايد خدمت بكند، خدمتى محول است به او، آن را بايد خوب انجام بدهد. حقوق مى‌گيرد براى خدمتى؛ اگر خوب انجام ندهد حقوقش حرام است؛ و هكذا همۀ ما، همۀ شما، همۀ ملت و من. اميدوارم كه اين احساس و حس معاونت كه پيدا شده است در همۀ قشرها، ما را زود جلو ببرد؛ و الحمدللّه‌ دارد هم با خوبى جلو مى‌رود. و مطمئنيم كه ان‌شاءاللّه‌ اين توطئه‌ها هم تأثيرى ندارد، و ملت وقتى يك مطلبى را خواست، خواستِ همۀ ملت باشد، هيچ قدرتى تحميل به او نمى‌تواند بكند. و من دعاگوى همۀ قشرها و شما آقايان هستم؛ و خدمتگزار هم هستم به همه‌تان.

1. - اصل: بهتر.