بسم اللّه الرحمن الرحيم ستايش از روح تعاون توده‌ها آنكه مرا بيشتر خوشحال مى‌كند اين است كه مى‌بينم يك حس تعاونى بين ملت پيدا شده است كه با آن حس تعاون همۀ قشرها مشغول به يك كارى هستند. البته در مقابل آن كارها يك قشرهاى ديگرى هم مشغول خرابكارى هستند. مع‌ذلك بسيارى از قشرها در جاهاى ديگر. و قم را هم شنيدم كه از همه جا شايد بهتر باشد. و قم همانطورى كه ـ به حسب روايات ما ـ علم از قم به جاهاى ديگر منتشر مى‌شود همان طور در نهضت هم قيام از قم تقريباً شروع شد به همه جا. هم كمك كردند در اين قضيه اميدوارم كه قم باز براى ساير جاها الگو باشد. و از زحمات شما بسيار متشكرم. و من خيلى خوشحال مى‌شوم وقتى كه مى‌بينم در اين بيابانها، در اين محالى كه محال ساختمان است، اشخاص مختلفى كه از مدارس رفتند، از جاهاى ديگر رفتند، مشغول هستند؛ هم خانمها و هم آقايان. و اين مايۀ يك اميدوارى است كه ان‌شاءاللّه اين مسائل به طور شايسته عمل بشود. و مهمتر اين است كه مسائل آن طورى كه دلخواه شرع مقدس است عمل بشود. يعنى هر كس در هر جا هست مقيد باشد كه كارهايش را كه مى‌كند آن طورى كه خدا فرموده بكند، گاهى وقتهاست كه از بعضى جوانها؛ جوانهاى مثلاً پاسدار، جوانهايى كه اطراف كميته‌ها هستند، براى خدا مى‌خواهند يك كارى بكنند، لكن راه را نمى‌دانند. يك چيزى كه برخلاف رضاى خداست، براى خدا خيال مى‌كنند دارند مى‌كنند. مهم اين است كه ما مسائلمان را منطبق كنيم با خواستهاى شرع مقدس. ارزش همكارى و مساعدت اين كارى كه الآن شما داريد مى‌كنيد ارزشمند است. يكى از ناحيۀ اينكه خود اعانت به مردم و به برادرها، يك ارزشى دارد كه شايد ارزش عبادت را داشته باشد. و يكى اينكه اصل آمدن يك دسته‌اى كه كارشان اين كار نبوده است، و جاهاى ديگر، مثلاً يك جاهاى رفاهى بودند، آمدند در اين ميدان و زحمت كشيدند. اين ارزشش از آن عمل هم بالاتر است. يك وقت كه يك دسته كه ظاهراً از امريكا بود آمده بودند اينجا. آمده بودند كه: «ما آمديم براى جهاد سازندگى». من به آنها گفتم كه البته از شما كه محصليد و وارد در اين اعمال نبوديد، آن طورى كه مثلاً طبقۀ كشاورز مى‌تواند عمل بكند، شما نمى‌توانيد. لكن اصل آمدن از امريكا براى جهاد سازندگى به مردم قدرت مى‌دهد. وقتى شما برويد در اين محالى كه اين كشاورزها مشغول به درو هستند، درو كنيد ولو اينكه شما نمى‌توانيد مثل آنها، آنها يك جريب زمين را در يك ساعت مى‌كنند، شما نمى‌توانيد، اما همين قدر كه اينها فهميدن، كه از امريكا يك دسته دانشجو آمدند براى كمك، قدرت آنها را چند برابر مى‌كند. وقتى مردم ديدند كه يك دسته مهندس، يك دسته عالم، يك دسته محصل، يك دسته طبيب، از محل خودشان پاشدند آمدند و مشغول اين طور كارها هستند، اين يك قدرتى به ملت مى‌دهد. يك ارزش اين طورى دارد كه علاوه بر اينكه خودكار، يك اعانتى است، پشتوانه‌اى هم هست از براى كار. آنهايى كه اهل كارند؛ آن كشاورزها، كه مى‌بينند يك همچه قدرتى دارند، با هم كار را انجام مى‌دهند، و اشخاصى كه بايد در يك جاى ديگرى مثلاً باشند، اينها آمدند اينجا و مشغول اين كار هستند. اين ارزشش خيلى زياد است. يارى مستضعفان اين كارهاى شما از جهات مختلف ارزش دارد. يكيش همين است كه رسيدگى به حال مستضعفين [است] اينهايى كه در سالهاى طولانى در رنج بودند. در عذاب بودند. اين خودش يك مسئله‌اى است كه هر كس كه اعانت كند به يك مؤمنى، مثل اين است كه به خدا اعانت كرده باشد. يكى هم اينكه شماها برويد كار انجام بدهيد. شماها راه بيفتيد در دهات و در جاهاى ديگر، و جاده سازى كنيد با اينكه كار شما مثلاً نيست. ... همين كه شما مى‌رويد آنجا و آنها مى‌بينند كه از شهرها اشخاصى آمدند براى رسيدگى به حال آنها، همين يك ارزشى خودش دارد. يك ارزش ديگر اين است كه آنها را تقويت مى‌كند. روح آنها تقويت مى‌شود. و ان‌شاءاللّه من اميدوارم اين طورى كه همۀ ملت قيام كردند براى اينكه مملكت خودشان را درست بكنند، خرابيهاى چندين ساله را هم جبران بكنند. همين اجتماعشان پشتوانه‌اش خداست. وَ يَدُاللّه مَعَ الْجَماعَة۱ . يك جمعيت وقتى كارى را مى‌خواهند انجام بدهند زود انجام مى‌گيرد. و اين مايۀ دلخوشى است. و هيچ وقت هم ما مأيوس نخواهيم شد از اين كارهايى كه پيش مى‌آيد. و با قدرت، با قوه، پيش مى‌رويم. مطرح نبودن شكست و پيروزى در انجام وظيفه و من اين را كراراً در پاريس هم كه بودم، وقتى كه مى‌آمدند و «خيرخواه» بودند خيلى‌هايشان كه: «نمى‌شود كار، پيشرفت نمى‌كند و قدرت نيست و قدرت آنها كذاست» و مى‌خواستند ما را مثلاً به خيال خودشان منصرف كنند از اين راه. من به آنها مى‌گفتم كه ما يك تكليفى داريم عمل مى‌كنيم. تكليف عمل كردن كه ديگر نتيجه‌اش اين نيست كه من بايد برسم به آن. اگر رسيديم و توانستيم خوب الحمدللّه كه كارمان را هم انجام داديم. و اگر نتوانستيم و شكست خورديم، ما كه بالاتر از حضرت امير نيستيم. حضرت امير هم شكست خورد، اما تكليفش را عمل كرد. ما در حال اداى وظيفه شكست خورديم. حالا هم همين را مى‌گويم كه ما نمى‌ترسيم از اين هياهوها، براى اينكه اولاً اميد داريم كه يك جمعيت، يك ملت كه با هم مجتمع شدند و يك مقصد دارند، آن هم مقصد صحيح، كسى نمى‌تواند خلافش را به آنها تحميل بكند. نتوانند اينها غلبه كنند به آنها. و ثانياً فرض آخر اين است كه غلبه كنند و بيايند ما را از بين ببرند، ديگر بيشتر از اين كه نيست. باز هم ما در خدمت به يك كشور و خدمت به اسلام، ـ اميدوارم قصدهايمان خوب باشد ـ در حال خدمت ما از بين رفتيم؛ و اين خودش يك ارزشى است. ما تسليم همينطورى نمى‌شويم. ما بايد يا بريزند و بكشند و ما را از بين ببرند، ... و يا ان‌شاءاللّه ما پيش ببريم. من اميدوارم كه همه‌تان موفق باشيد و با همان قدرت اسلامى و ايمانى پيش برويد. و ان‌شاءاللّه اين تحفۀ الهى را صادر كنيد به همۀ ممالك مستضعفين. ان‌شاءاللّه سلامت باشيد.
