اعوذ باللّه‌ من الشيطان الرجيم بسم‌اللّه‌ الرحمن الرحيم روز مبارك من امروز را روز مباركى مى‌دانم؛ روز ميمونى مى‌دانم. قبل از ظهر، يك عدۀ كثير از دوستان ما، برادران ارتشى ما، برادران ژاندارمرى ما آمدند و با ما ملاقات كردند؛ و الآن دوستان عزيز من و ارتشيهاى محترم اصفهان به ملاقات آمده‌اند. من از اين جهت اين روز را ميمون مى‌دانم و مبارك، كه ارتش در قلب مردم و در بين مردم و با احترام زياد و شور و شعف فوق‌العاده مواجه هستند. من از اين جهت [امروز را] مبارك مى‌دانم كه در سابق و در زمان طاغوت ارتش ما از ملت جدا بود و از روحانيت جداتر. امروز ارتش در قلب ملت است و در كنار روحانيت؛ به طورى كه هدايت آنها را به اينجا حضرت حجت‌الاسلام آقاى طاهرى^۱ ـ ايّده‌اللّه‌ تعالى ـ فرمودند. سابقه ندارد كه يك شخص روحانى در ارتش و در رژۀ ارتش شركت كرده باشد. ارتش از ما جدا شده بود و ملت از ارتش جدا شده بود. و اين خيانت بزرگى بود كه رژيم سابق كرد و ما را ـ برادران را ـ از هم جدا كرد. امروز روزى است مبارك كه ارتش با ملت هم آغوش و در درياى جمعيتْ امروز خودشان را غوطه‌ور مى‌بينند و مردم مثل برادر آنها را پذيرايى مى‌كنند. نه آنها از مردم بيزارند و نه مردم از آنها. به خلاف سابق، كه مردم را طورى [تلقين ]كرده بودند و به طورى از ارتش و ساير قواى انتظامى ترسانده بودند كه مردم احساس ناراحتى مى‌كردند با ديدن آنها. و ارتش را آنطور بار آورده بودند كه احساسشان نسبت به ملت غير از اين احساس بود كه امروز هست. امروز شما احساس شادى مى‌كنيد كه در آغوش ملت هستيد، و ملت احساس شادى مى‌كند كه در آغوش شماست؛ و هر دو احساس شادى مى‌كنيد كه برادروار مجتَمع هستيد و هر دو با هم. و من احساس غرور مى‌كنم كه اين ارتش با مردم همچو مختلط است و همچو مُزْدَوَج^۲ است كه مثل دو برادر. اين، غرور دارد. ارتش در صدر اسلام اسلام همين را مى‌خواهد. ارتش اسلام در صدر اسلام با مردم يكى بودند، جدايى نداشتند، از مردم بودند. بعدها سلاطين جور و خصوصاً اخيراً به واسطۀ تبليغاتى كه كردند ـ تبليغاتى كه از جانب اجانب بود و مأمور آن رژيم منحط بود ـ تبليغاتى كردند كه شما را از ما جدا كردند، ملت را از شما جدا كردند. ملت را ـ بعضى را از بعض ـ جدا كردند؛ دانشگاهى را از مدرسه‌اى جدا كردند؛ بازارى را از هر دو خواستند جدا كنند. بحمداللّه‌ اين فرصت پيدا شد و خداى تبارك و تعالى همچو توفيقى داد كه همه الآن با هم، همه برادروار در يك محيط دوستانه، در يك محيطى كه با شعف و شوق از هم پذيرايى مى‌كنيد، مجتمع هستيم. اين روز، روز مباركى است؛ اين روز، روز ميمون و بزرگى است. عفو عمومى و اما قضيه‌اى كه فرمودند راجع به عفو^۳ ، همين طور است كه گفته‌اند... آنهايى كه مجرم بودند، آنهايى كه خيانتكار بودند، آنها را مجازات كردند و خواهند كرد. و اما ارتش، ژاندارمرى، و همين طور ساير طبقات ديگر از قواى انتظامى، شهربانى، در تمام كشور، اگر ... خداى نخواسته مرتكب يك جرم صغيرى، يك گناه صغيره‌اى شده باشند، ما اين را عفو كرديم؛ و خداوند تبارك و تعالى به واسطۀ برگشت آنها به دامن اسلام و برگشت آنها به دامن ولى عصر ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ آنها را عفو فرمود. و ما به تبع امام زمان ـ سلام‌اللّه‌ عليه ـ عفو عمومى نموديم و از اشخاصى كه گناه صغيره كردند و خداى نخواسته مرتكب بعضِ صغاير ذنوب^۴ شدند [گذشتيم]. خداوند همۀ شما را عظمت، عزت [و] قدرت عنايت كند. دعوت به استوارى و پايدارى برادران من! توجه داشته باشيد كه در اين فرصت از زمان، در اين لَمْحه^۵ از زمان، شياطين مى‌خواهند باز بين ما و شما، بين شما و ساير قواى انتظامى، بين قشرهاى ملت جدايى بيندازند و از آن استفاده كنند و ـ به خيال خام خودشان ـ برگشت به حال اول [را] ولو به فرم ديگر [فراهم آورند]؛ لكن بايد با هوشيارى و با بيدارى، خدعۀ اينها را خنثى كنيد؛ مثل كوه در مقابل آنها بايستيد و نگذاريد خللى در اين اجتماع شما، در اين سد بزرگى كه داريد و در اين اجتماع و در اين وحدت كلمه‌اى كه داريد، نگذاريد آنها رخنه كنند كه اگر ـ خداى نخواسته ـ رخنه كنند شايد مسائل و مشكلى براى ما پيش بيايد. خداوند همۀ شما را عزت و سلامت و سعادت عنايت فرمايد و شما را با ملت و ملت را با شما چنان همراه و برادر كند كه كسى نتواند خلل در اين برادرى ايجاد كند. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه‌ و بركاته

1. ـ آقاى سيد جلال‌الدين طاهرى.
2. ـ با هم، توأم.
3. ـ اشاره به بخشى از سخنان مقدماتى آقاى طاهرى.
4. ـ گناهان كوچك.
5. ـ لحظه، هنگام.