بسمه تعالى عاقبت، اصرار مكرر فاطى^۱ غلبه كرد، و من از اين چاه خشكيده براى خاطر او چند دَلوى آب گل‌آلود كشيدم. من نه شاعر بوده و نه هستم؛ و نه دعوى آن دارم. اكنون كه به سن كهولت رسيده و اگر فى‌المثل چيزى داشته‌ام ته كشيده، و با دفترى سياه و كوله‌بارى از گناه به درگاه او ـ جلّ و علا ـ به اميد بخشش و رحمت روآوردم، اعتراف دارم كه نقطۀ سفيدى در نامۀ عمل ندارم؛ چون حسنات تخيلى و طاعات صورى‌ام سيئاتى است كه از حد خودپرستى و خودخواهى فراتر نرفته و حجابهاى ظلمانى و وساوس شيطانى بوده؛ ظُلُماتٌ بَعضُها فَوقَ بَعضٍ،^۲ كه بايد از آنها بيش از معاصى استغفار كنم، و از خود و عمل خود مأيوسم، لكن از فضل خداى متعال و رحمت او ـ جل و علا ـ مأيوس نيستم و به رحمت و نعمت واسعۀ او اميد بستم. و تو اى دخترم به خود آى، و از خود سفر كن؛ يا لااقل به خيال سفر باش. و بدان آنچه شنيديم از طبلى ميان‌تهى بوده؛ و آنچه گفتيم لقلقۀ لسان. خداوند به رحمت خود تو را يارى دهد كه چون نويسنده، عمر را صرف لايعنى^۳ نكنى. تاريخ 29 شعبان 1405 روح اللّه‌الموسوى الخمينى

1. ـ همسر آقاى سيد احمد خمينى.
2. ـ بخشى از آيۀ 40 سورۀ نور: «تاريكيها برخى از آن، بالاى برخى است».
3. ـ بيهوده.