

[بسم اللّه الرحمن الرحيم] ارزش رنج براى مقصد الهى مقصد هر چه بزرگتر باشد، رنج در راه آن هر چه زياد باشد، بايد انسان تحمل كند و آسانتر است. اگر مقصد شما آقايان همين امور دنيايى باشد، رنجهايتان به هدر مىرود؛ و اگر مقصد خدا باشد، نجات بندگان خدا باشد، نجات يك ملت ضعيف مظلوم باشد، رنجها هر چه زيادتر باشد هدر نمىرود. يك چيزى كه براى خداست هدر نمىرود. اين قوههايى كه صرف در راه اين ملت مظلوم مىشود، براى نجات خلق خدا هست، براى رفع ظلم هست، براى قطع يدِ اجانب از بلاد مسلمين هست. اين قوايى كه در اين راه صرف مىشود يا صرف شده است، خيال نشود كه هدر رفته است؛ اينها محفوظ است همۀ آن. الآن شما مواجهيد، ملت ايران، ملت اسلام مواجهند با يك قواى شيطانى كه بر مقدرات آنها سالهاى طولانى است كه تسلط پيدا كردند؛ و بلاد مسلمين كمكم به فكر افتادهاند كه خودشان را نجات بدهند. و مِنْجمله ايران است كه حالا مدتى است در فكر اين است كه نجات بدهد خودش را از دست اجانب، از دست قواى شيطانى. و در اين راه رنجها برده است. و چون مقصد بسيار بزرگ است، مقصد نجات يك امت است، مقصد آن است كه اين بيچارهها كه زير بار ستم و ظلم اجانب، با توسط حكومتهاى جائرانه، با وساطت سلسلۀ پهلوى جائر، در رنج بودند و در عذاب بودند، مقصود اين است كه نجات اينها حاصل بشود و مملكت از دست كفار نجات پيدا بكند، از دست اجانب نجات پيدا بكند؛ و مملكت بشود از خود شما و ذخاير مملكت از خود شما. دليل كسر بودجه اينكه مىبينيد هى فرياد مىزنند از اينكه بودجه كم است، كسر آمد، نه اين است كه درآمد ايران كم است، درآمد ايران زياد است لكن دستهايى در كار است كه نمىگذارد تأمين بشود. خورندههايش زيادند! نفت الآن يك بودجۀ بسيار زيادى است و يكى از خيانتهايى كه الآن شاه بر ملت ما مىكند اين است كه اين ذخيرهاى كه بايد براى سالهاى بسيار طولانى براى نسلهاى آتيه محفوظ بماند و زندگى بكنند با همين ذخاير، اين آدم مىخواهد كه در ظرف بيست سال، سى سال همهاش را به حلقوم امريكا بكند و در ازايش هم چيزى دريافت براى منفعت ملت نكند. اينكه كسر مىآيد بودجه، براى ـ يكىاش براى ـ همين معناست كه اين بودجه خورده مىشود. شما ملاحظه مىكنيد كه هجده ميليارد دلار پول نفت را اسلحه خريدند! هجده ميليارد دلار اينها اسلحه خريدند و باز هم مىخرند؛ اگر مهلتشان بدهند باز هم خواهند خريد. و اين اسلحهها چى هستند؟ خيال مىكنيد كه ما محتاج به هجده ميليارد اسلحه هستيم براى تنظيم امورمان؟ خير مسئله اينها نيست. چون رقيب امريكا كه شوروى است توجه دارد به مسائل، اينها به عنوان اينكه ما پول نفت را داريم تحويل مىدهيم ـ به اين عنوان ـ همين اسلحههايى كه هيچ به درد ايران نمىخورد مىآورند در ايران و پايگاه براى خود امريكا درست مىكنند؛ يعنى نفت ما را مىخورند و به جاى آن براى خودشان پايگاه درست مىكنند! به اسم دادن پول نفت، براى خودشان پايگاه درست مىكنند. اگر پول نفت را به ما ارز مىدادند و پولش را مىدادند، زيادتر بود از ادارۀ دولت و ادارۀ ملت. اين پولها براى ملت ما كافى است، منتها آنقدر خورده مىشود. آنقدرش كه امريكا مىبرد و عوضش آهن به ما مىدهد، آهنى براى خودش نه براى ما! يك مقدارى هم كه داده مىشود به حلقوم آقاى محمدرضاخان و عائله، آن كسانى كه به او مربوط هستند و آنهايى كه مىخواهند خدمت به او بكنند و مردم را مىكشند براى حفظ او؛ كه مىگويند شصت هزار نفر ـ اينطور نوشته بودند ـ شصت هزار نفر اينهايى هستند كه مربوط به عائلۀ سلطنتى هستند! مربوطين به عائلۀ سلطنتى يعنى آنهايى كه بايد از اين سفره بخورند! بخورند و كار نكنند، بخورند و بيعارى كنند! خورنده خيلى زياد است نه اينكه عايدات كم است. ثمرۀ اصلاحات ارضى شاه اين عايدات نفت كه بايد صرف خود مملكت بشود، صرف اين فقرايى كه در مملكت هستند بشود، اينها براى اصلاً برق و اسفالت و اينها در خود تهران تمام نشده. باز، باز خود تهران برق و اسفالت و آب كه يك چيزهاى اولى است حالا، باز خود تهران ندارد! خود تهران بعضى محلههايش چيزى ندارند. آب ندارند؛ بايد بيايند سر اين شيرهايى كه [نصب شده] است ... اين زاغهنشينهايى كه الآن در تهران هستند، يا چادرنشينهايى كه در تهران هستند و حدود بيست ـ سى محله هستند ـ كه صورتشان را براى من داده بودند و الآن پيش من نيست. اينها زندگىشان عجيب است، آنطورى كه نوشته بودند براى من. اينها همانها هستند كه آقا گفتند ما دهقانها را از زير بار نمىدانم ... ارباب و رعيتى به هم خورد و ديگر دهقان شدند همه، و همه چه شدند! اين زاغهنشينهايى كه در اطراف تهران و در خود تهران و محلات تهران الآن ساكن هستند و آنكه حالش خيلى خوب است يك خانۀ گِلى درست كرده خودش با ده نفر، پانزده نفر، پنج نفر، شش نفر عائله! باقى ديگر با چوب و با ـ نمىدانم ـ نى و با اينطور چيزها! اينطورى كه تا حالا براى ما تفصيلش را نوشته بودند، حدود بيست ـ سى تا محل را اسم برده بودند، فلان جا، فلان جا، فلان جا، اينها زاغهنشين هستند يا چادرنشين هستند يا يك خانههايى اينطورى درست كردهاند. نوشته بود كه اينها در اينطور شرايط هستند كه بعضىشان منزلهايشان در يك گودالى واقع هست كه بايد تا لب خيابان كه مىخواهد بيايد، ـ نمىدانم ـ پنجاه تا، صد تا (خيلى زياد نوشته بود من يادم نيست الآن) بايد پله طى بكنند تا بيايند به لب خيابان، آنجا يك جايى كه شير آب است بيايند آب بردارند. اين زن بيچارهاى كه مىخواهد براى بچههايش آب ببرد، بايد كوزه را بردارد از اين گودال در اين زمستان، در اين برف، در اين سرما بردارد، از اين پلهها برود بالا برسد به خيابان به آن شير آب و يك كوزه آب را پر كند و ببرد براى بچههايش! زندگى، خيال نكنيد كه حالا زندگى ايرانىها مرفه است، آنطورى كه در بوقهايشان مىگويند. يك دستۀ خاصى هستند كه يا نورچشميها هستند يا اشخاصى هستند كه وابستهاند؛ اينها هستند كه يك قدرى مرفه هستند، باقى مردم اينطور نيست. خود تهران اينطور است كه بيست ـ سى محله دارد اينطور اشخاص ضعفا. همينهايى كه در دهات مشغول زراعت بودند، زراعتشان را به اسم «اصلاحات ارضى» به هم زدند؛ ديدند كه نمىتوانند زندگى كنند آنجا، كوچ كردند بيچارهها آمدند به اطراف تهران براى اينكه با كارى با ـ نمىدانم ـ كسبى، يك كارى بكنند يك حمالى بكنند، يك چيزى پيدا كنند كه بچههايشان نميرند. «اصلاحات ارضى» كه ايشان كردند اين بود! يعنى امريكايى كه مىخواست ـ اين نقشۀ امريكايى بود براى اين ملتهاى اين طرف كه يكىِ آن هم ايران بود ـ يك نقشهاى بود براى اينكه بازار درست كنند براى امريكا. امريكا گندمش زياد بود، گاهى وقتها به آتش مىزدند، گاهى وقتها [به] دريا مىريختند؛ بهتر از اين چى بود كه زندگى ايرانىها را به هم بزنند و زراعت ايران را به هم بزنند و كشاورزى بكلى از بين برود! حالا يك مملكتى كه يك استانش كافى بود براى تمامش و باقىاش بايد به فروش برود، يك آذربايجان اگر چنانچه سابقاً بود و زراعت مىشد كافى بود براى همۀ ايران، مابقىاش بايد به فروش برود، به خارج برود، صادر بشود، حالا اينطور كه ملاحظه مىكنيد همه چيزش وارد مىشود از خارج! دامدارىاش را به هم زدند، كشاورزىاش را به هم زدند، همۀ زندگى را به هم زدند. مراتع ما را، مراتع سرسبز خوب ما ـ كه بعض مراتعش را اشخاص كارشناس كه آمدند ديدند گفتند بهترين مراتع براى دامدارى است، در دنيا از اين مرتع بهتر نيست ـ اين را به يك دستهاى دادند كه يكىاش ملكۀ انگلستان است ـ از قرارى كه به من نوشته بودند ـ و يك عدۀ ديگرى از اين مفتخورها، به آنها دادهاند؛ «اجاره» دادند به اصطلاح خودشان! دامدارى را از بين بردند، حالا ملت ايران با گوشتهاىِ ـ عرض مىكنم كه ـ يخزدۀ نجس دارند زندگى مىكنند كه از بلاد ديگر مىآورند برايشان. يخزده، خراب، فاسد و حرام و ميته؛۱ در صورتى كه ايران يك ناحيهاش وقتى كه دامدارى حسابى بود كافى بود براى همۀ ايران و مابقىاش بايد صادر بشود. خيانت شاه در مراوده با اسرائيل حالا شما همه چيز را از خارج وارد مىكنيد. هر چه هست يا از اسرائيل مىآيد؛ دشمن اسلام! خدا مىداند كه اين مرد نسبت به اسلام چه خيانتها كرده است. اسرائيل كه دشمن اسلام است، با مسلمين الآن در جنگ است، اين از همان اول اين را شناختند.۲ از اول، از بيست و چند سال پيش از اين، حدود سى سال، بيست و پنج سال پيش از اين، اسرائيل را كه در جنگ بود با مسلمين اينها به رسميت شناختند! و ابتدايش بروز ندادند؛ و آخرش هم حالا كه مىبينيد كه الآن يكى از افرادى كه سينه مىزند براى محمد رضاخان، براى بقاى اوست، اسرائيل است كه مىگويد نفت ما از بين مىرود؛ براى اينكه نفت او را اينها دارند مىدهند؛ يعنى نفت بلاد مسلمين را مىدهند به دشمن مسلمين كه جنگ كند با مسلمين! يك همچو خائنى است اين مردك! نفت ما را با تانكرهاى خودشان، با وضع خودشان مىرسانند به آنها؛ آنهايى كه با همين نفت جنگ مىكنند با مسلمين و غصب كردند زمينهاى مسلمين را ـ عرض مىكنم ـ همه چيز مسلمين را از بين بردند. فلسطين را چه كردند، بيتالمقدس را غصب كردند. اين يكى از خيانتهايى است كه اين مرد به اسلام و مسلمين كرده است كه در ايران هم همين طور؛ اين هم اين فلسطينىها. بهترين زمينِ ـ اينطورى كه به من اطلاع دادهاند ـ بهترين زمين ايران دست اسرائيلىهاست؛ بهترين زمين دست اين يهوديهاى اسرائيلى است كه آنها كار مىكنند باهاش و منافعش را آنها دارند مىبرند. محروميت روستاهاو چپاولگرى خاندان شاه دهقانهاى ما بايد بيايند در تهران، زندگىشان آنطور باشد كه گفتهاند؛ و انسان تا نبيند، هر كه نبيند و مطلب را نرود بررسى كند نمىفهمد چه خبر است؛ با اينها چه كردهاند. اين مال خود تهرانش است و پايتخت! از اينجا وقتى بيرون برويد و در شهرهاى ديگر و در دهات ديگر برويد، آنجا چه خبر است! خدا مىداند چه خبر است! آب ندارند؛ بهدارى نيست. در خود روزنامهها مىنويسند بيست تا دِهْ هست كه يك بهدارى در آن نيست، يك طبيب ندارد؛ آب ندارند. در روزنامۀ اطلاعات يا كيهان يكوقتى بود ـ در چند سال پيش از اين ـ كه اينها از بىآبى، آنقدر بىآب هستند كه صبح وقتى اين بچه از خواب بيدار مىشود تراخُم دارد، چشمش بسته است و ... كرده است كه به هم بسته است، مىخواهند چشمش را باز كنند، مادرش با بول اين را [شستشو] مىكند! مىمالد تا اين چشمش باز بشود! يك همچو زندگى ملت ما در دست اين آدم دارد. پولها را مىبرند و در خارج براى خودشان ويلا درست مىكنند. و اين كلمه را مكرر گفتم ولى باز هم عرض مىكنم كه ـ نوشته بود به من، حالا در يك مجلهاى بوده است كه يادم نيست اين را، نوشته بود كه من خواندم اين را يا در يك چيزى بود كه براى من خواندند اين را كه ـ يك ويلايى براى خواهر اين شاه (يك كدام از اين خواهرانش) يك ويلايى خريدهاند به چه قيمت، آن را من يادم نيست اما نوشته بود كه شش ميليون دلار يعنى سى و پنج ميليون تومان خرج، شش ميليون دلار خرج گلكارى آنجا شده! يك همچو ويلايى از پول كى؟ ما كه رضاخان را مىشناختيم وقتى كه آمد اينجا يك آدم لختى بود؛ يك سرهنگى بود كه آمد اينجا. يك نفر از آقايانى كه نوارهايش را براى من فرستاده بود و من گوش كردم كه چه كردند در اين اسفالت كه قرارداد كردند، نوشته بود كه هر مترى نمىدانم چقدر، چند صد دلار خرجش كردند! يعنى خوردند و درست نكردند. ادارۀ مملكت به طريق صحيح ما الآن هيچ نداريم؛ ما لختيم؛ بيچاره! اگر اين هم برود تا مدتهاى زياد بايد زحمت بكشند كه اين خرابيهايى كه اين كرده جبران بكنند؛ اگر بتوانند. اگر ايشان برود زمين و زمان به هم مىخورد! زمين و آسمان به هم مىخورد! اگر ايشان برود ثبات ناحيه به هم مىخورد! كدام ثبات ناحيه به هم مىخورد؟ بله اگر ايشان بروند ژاندارم نيستند براى خليج و اينها! ايشان با پول ملت ما براى حفظ منافع امريكا لشكر مىفرستد كه حفظ كنند آن خليج و امثال ذلك را. اگر ايشان برود مملكت ما درست مىشود، اداره مىشود، صحيح اداره مىشود. هر كس بيايد صحيحتر از اين اداره مىكند. اگر ايشان برود خلأ مىشود؟! چه خلأى مىشود؟ خوب يك دزدى برود، يك نفر آدم صحيحتر بيايد جايش، اين خلأ است؟! يك صحيح، يك آدم صحيحتر مىآيد جايش. ما نداريم آدم صحيح؟ ايران اصلاً ديگر ندارد كسى را كه جاى آقاى محمدرضاخان را بگيرد؟! ايشان چه مىكند كه ديگران نمىكنند؟ ايشان دزدى مىكند، ديگرى نمىكند! خلأ چيست؟ اينها همه تبليغاتى است كه اينها مىكنند. با هر زبانى كه بتوانند تبليغ مىكنند كه اين را نگهش دارند و نگه داشتن هم براى اين است كه يك دستۀ داخلى مىخواهند از قِبَل او بخورند. يك دسته ـ بيشترش هم خارجيها ـ مىخواهند به توسط او منافع مملكت ما را ببرند و غارت كنند ما را. مىخواهند بهتر از اين كسى نيست كه غارت كند، زيرا اين نوكرى است كه از همۀ نوكرها بهتر است! اگر يك نوكر بهتر پيدا كنند فوراً اين را كنارش مىزنند لكن بهتر از اين كسى نيست كه نوكرى كرده، و كهنه نوكر است اين! البته كارْ بزرگ است، مشكل است لكن اهميتش زياد است؛ يعنى يك ملتى با يك قدرتهايى مىخواهد مقابله كند. كارْ بزرگ است، مشكل هم است لكن براى اين است كه اسير است در دست ديگران؛ مىخواهد كه اين اسارت، قيد اسارت را بشكند. كار مهم است؛ وقتى مهم است، ولو طولانى باشد ولو مشكل باشد، بايد درست بشود. تو[ى] باران شما هستيد؛ خوب، باشيد! ديگر بالاخره بايد يك كار بشود! شما آمديد يك تظاهرى هم مىكنيد، يك روشنگرى مىكنيد، خداوند توفيقتان بدهد، حالا باران هم مىخوريد! خوب بالاخره براى خداست، براى نجات ملت ايران است. تبليغ، تكليف همگانى و همهتان مكلفيد به اينكه ـ همهتان مكلفيد به اينكه اين تبليغاتى كه در خارج شده و دارد مىشود و بعضِ از اين روزنامههاى خارجى از اينها ارتزاق مىكنند و بر ضد ملت ايران و بر وِفْق آقاى محمدرضاخان چيز مىنويسند، روشنگرى كنيد شماها در مقابل آنها. شما هم روشنگرى كنيد. شما هم به هر كس مىرسيد بگوييد مسائل را كه ايران وضعش اينطورى است. صداى ايران، نه از باب اينكه خيلى آزادى دادند صدايشان بلند است كه ما آزادى مىخواهيم! از باب اين [است] كه آزادى ندارند. كى آزادى دارد؟ مطبوعات ما الآن تعطيل است، چندين وقت است كه تعطيل است؛ چرا تعطيل است؟ براى اينكه سانسور است. مىگويند سانسور نبايد باشد. هر جا را مىروى الآن تعطيل است، هر جا را مىروى اعتصاب است براى اينكه مردم مىبينند كه دارد از بين مىرود يك مملكتى در دست اينها. ادارات مطلعند كه چه مىگذرد، منتها بيچارهها نمىتوانستند صحبت كنند حالا؛ حالا اعتصاب مىكنند. هر جا بروى اعتصاب است. مريضخانه اعتصاب است، طبيب اعتصاب است، در دادگسترى ـ نمىدانم ـ وكيل اعتصاب مىكند، قاضى اعتصاب مىكند؛ هر جا بروى اعتصاب است. برق اعتصاب است؛ همه چيز اعتصاب است؛ چرا؟ خيلى در رفاه هستند كه اعتصاب مىكنند؟! خيلى كارشان خوب است و آزاد هستند؟! آزادى زياد به ايشان دادند ـ به قول كارتر ـ كه اينها همه در اعتصاب هستند و در زحمت هستند؟! يا نه، مىبينند كه اعتصاب بكنند يك مدتى، يك مدتى فلج كنند اين كارها را، بهتر از اين است كه اعتصاب نكنند و هميشه گرفتار باشند. بايد اعتصاب بكنند تا اينكه رفع بشود اين گرفتاريها. ما همه مكلف هستيم مثل همه، يعنى بايد همۀ ما دنبال مطلب باشيم و بتوانيم با روزنامهنگارها مصاحبه كنيم؛ مسائل ايران را بگوييم. نتوانيم مصاحبه كنيم، رفقا داريم در امريكا، در اينجا، در انگلستان، در هر جا رفقا داريم، آشناها داريم، در بين آشناها بايستيم بگوييم. چند نفر ايستادهاند توى مدرسه دارند با هم صحبت مىكنند، شما هم بگوييد آقا مسئلۀ ايران اين است، درد ايرانىهايى كه الآن قيام كردهاند اين است، خيانتهايى كه اين مردك كرده است به مردم اين است نه اين روزنامهها يا مجلاتى كه در خارج بعضى وقتها منتشر مىشود و بر ضد ايران صحبت مىكند. اين مسائل نيست. مسائل اين است كه اين دارد همۀ حيثيت ايران را به باد مىدهد، و تا حالا به باد داده. ايرانْ آزادى [مىخواهد]؛ همۀ مردم دارند داد مىكنند ما آزادى مىخواهيم، ما استقلال مىخواهيم، ما حكومت عدل مىخواهيم، حكومت اسلامى مىخواهيم. حكومت اسلامى حكومت عدل است؛ ديگر اين دزديها تويش نيست. اگر يك حكومت عادل صحيح پيدا بشود، همه چيز ما اداره مىشود. ان شاءاللّه خداوند همهتان را توفيق بدهد؛ موفق باشيد، سلامت باشيد. من از اينكه باز تكرار مىكنم، از اينكه آقايان مىآيند اينجا از راههاى دور و ما يك جايى كه آنها را پذيرايى كنيم نداريم معذرت مىخواهم. خدا همهتان را حفظ كند. موفق باشيد ان شاءاللّه.