عنوان :
...
کتاب :
...
منبع :
...
تاریخ :
...
گوینده :
...
مکان :
...
بسم اللّه الرحمن الرحيم اظهار تأسف در محروميت از بركات عظيم متقابلاً اين عيد سعيد را بر همۀ آقايان و همۀ ملت بزرگ ايران و همۀ مسلمانان جهان بلكه همۀ مستضعفان تبريك عرض مى‌كنم، و از خداى تبارك و تعالى مى‌خواهم كه به بركت اين عيد مبارك، بركاتش را بر مسلمين بفرستد و مسلمين را بيدار كند و دست ستمكاران را از بلاد مسلمين كوتاه بفرمايد. من بسيارى از اوقات از دو امر متأسفم كه يكيش از ديگرى بيشتر تأسف دارد. يكى اينكه در تمام دوره از صدر اسلام، نبوت، تا آخر نگذاشتند كه يك حكومت دلخواه اسلام وجود پيدا بكند. زمان رسول اللّه ـ صلى اللّه عليه و آله و سلم ـ آن همه گرفتاريها و جنگها و آن مخالفتها بود و نشد كه حكومت به طور دلخواهى كه ايشان مى‌خواهند، متحقق بشود. در زمان ساير ائمه ـ عليهم السلام ـ هم، حتى زمان حضرت امير كه مواجه بود با آن جنگهاى داخلى و آن منافقهايى كه از كفار بدتر هستند و نگذاشتند حكومت شكل بگيرد به طورى كه دلخواه باشد. اگر گذاشته بودند، مهلت داده بودند، ولو در يك دوره كوتاهى حكومت تحقق پيدا كرده بود، آن الگويى كه آنها به عالم نشان مى‌دادند، براى بشر تا آخر يك درس بزرگى بود. و ما بايد متأسف باشيم براى اين امر كه محروم شديم از يك همچو بركت بزرگى. و امر دوم كه باز نگذاشتند و نشد كه ائمۀ ما ـ عليهم السلام ـ آن طورى كه مى‌خواستند بروز بدهند حقايق را، اين هم بسيار مورد تأسف است، تأسف اين از تأسف او بالاتر است، اين چه علمى بوده است كه نزديك وفات، حضرت رسول ـ صلى‌اللّه عليه و آله و سلم ـ بيخ گوشى به حضرت امير ـ عليه السلام ـ فرموده است و ايشان به حسب روايت ـ مى‌فرمايد ـ كه «هزار باب از علم ـ يا هزار علم، هر كدام چه ـ براى من حاصل شد». اين علم معمولى كه دست ما هست، دست فقها هست، دست فلاسفه هست، دست عرفا هست، اين نيست. او چه بوده است كه حضرت امير مى‌گويد كه من علم جم دارم، هيهُنا عِلماً جَمّا، لكن حَمَله۱ نيست، اين علم فقه نبوده، علم فقه را تعليم كرده‌اند، هيچ در او قصورى نشده است، اين فلسفه و اين چيزهايى كه دست ماهاست اينها هم نبوده است و اين مورد تأسف است كه مهلت ندادند به اينها، نشد. در آن وقت حَمَله‌اى كه آنها مى‌خواستند نبود و آن علوم با خود آنها به ملأ اعلى رفت، و ما بايد تا آخر دنيا تأسف از اين بخوريم كه از آن هيچ بهره نداريم؛ و او بلااشكال از اين علوم رسمى كه دست بشر است و دست مسلمين است، از اينها خارج است، براى اينكه اينها حَمَله داشتند، آن كه حَمَله نداشته است، آنكه مورد تأسف خود ائمه ـ عليهم السلام ـ بوده است كه پيدا نكردند كسانى را كه به آنها تعليم بدهند آن علوم را، و قرآن كه مخزن همه علوم است، نشد كه آنها تفسير كنند، و آن معارفى كه در قرآن هست آنها بيان كنند براى ما. اينها از تأسف‌هايى است كه ما بايد در گور ببريم. قرآن الآن در حجاب است، مستور است اين قرآن. بعضى آيات قرآن است كه گرچه بشر يا فلاسفه يا عرفا تا يك حدودى در موردش صحبتها كردند، لكن آن كه بايد باشد، نشده است و نمى‌شود. قرآن هم براى «مَنْ خوطِبَ بِه» آمده است. انّما يَعرفُ القُرآنَ مَنْ خوطِبَ بِهِ۲ اگر مقصود معانى عرفيه بود، كه مردم همه مى‌فهمند معانى عرفيه را، آن چى بوده است؟ و ما بايد تا آخر متأسف باشيم. حضرت رضا ـ سلام اللّه عليه ـ كه با آن نيرنگ ايشان را بردند، الزاماً بردند به آنجا و خواستند ايشان را چه بكنند، معلوم بود كه از اول بنابراين نيست، نگذاشتند كه اينها يك حكومتى به دستشان بيايد، يك مجالى به دستشان بيايد كه لااقل تعليمات را بكنند. براى حضرت صادق ـ عليه السلام ـ هم كه مجال بود براى اينكه علم فقه را بايد توسعه بدهند و بيان كنند و بعضى از مسائل البته غيرفقهى هم بوده است، لكن سرگرمى‌ايشان به آن علومى‌كه نمى‌شد كه معطل بماند و علم شريعت بود، اين هم باز نگذاشتند، نشد. حَمَله هم نداشتند؛ حَمَله فقه بود، اما حمله آن علوم نبود. بنابراين، ما بايد در اين امور متأسف باشيم كه از قرآن دستمان كوتاه است. اين تفسيرهايى كه بر قرآن نوشته شده است از اول تا حالا، اينها تفسير قرآن نيستند، اينها البته يك ترجمه هايى، يك بويى از قرآن بعضيشان دارند، والاّ تفسير اين نيست. در هر صورت، اِنّاللّه وَاِنّااِلَيْه راجِعُونْ، آن كه از دست ما رفت، حكومت عدل الهى هم كه تحقق پيدا نكرد كه ما بفهميم بايد چه بكنيم. اتهامات و تبليغات مسموم عليه نظام اسلامى حالا هم كه خداى تبارك وتعالى توفيق به اين ملت داد و دست عنايتى به سر اينها كشيد، مى‌بينيد كه با اين حكومت چه مى‌كنند. مجال نمى‌دهند كه عرضه بكنند دست‌اندركاران ما اسلام را. هر مطلبى كه در عالم واقع مى‌شود، يك فسادى واقع مى‌شود؛ «دست ايرانيها در آن هست و دست حكومت ايران در آن هست!» آن تبليغات است ديگر. در بحراحمر يك چيزى واقع مى‌شود، در كانال سوئز يك چيزى واقع مى‌شود، اين ايرانيهايند كه اين كار را مى‌كنند! البته اين تبليغات سوء يك جهت، ولو برخلاف هست، لكن يك جهت حسن هم دارد، و آن اين است كه دنيا مى‌فهمد كه يك قصه‌اى در ايران هست؛ در شب و روز تبليغات بر ضد ايران و اسلام و اينها هست. اينكه اسلام را اين طور، ايران را اين طور مى‌كوبند، اينها به ايران خيلى كار ندارند، به اسلام كار دارند. مى‌دانند كه اگر اين چيزى كه ايران مى‌خواهد تحقق پيدا بكند، دست آنها از همۀ منافعشان در همه جا كوتاه مى‌شود. شما ملاحظه مى‌كنيد امروز با همۀ اين سختيها و گرفتاريهايى كه براى ايران پيش آمده است و يكدل و يكجهت دنيا برخلاف اسلام هست، و به اندازۀ انگشتان دست، ما در دنيا همراه نداريم، مع ذلك ببينيد جلوۀ اسلام تا كاخهاى كرملين هم كشيده شده است، تا كاخهاى سفيد هم كشيده شده است، در امريكاى لاتين هم رفته است، افريقا هم رفته است، مصر هم رفته است، ملزم كرده آنها را به اينكه اظهار اسلام بكنند. ما مى‌دانيم كه آنها به اسلام اعتقاد ندارند، بلكه مخالف‌اند، لكن اين جلوه‌اى كه از ايران منعكس شد به خارج، آنها هم كه به اسلام اعتقاد ندارند حالا مى‌گويند اسلام بايد باشد، حدود اسلامى بايد باشد. اين، بركتِ اين جلوه‌اى است كه از ايران شده است، نه اينكه آنها مسلمان شده‌اند الآن. «ادّبَهُ الْعَصاء»، حتى صدام هم مى‌گويد، نماز مى‌خواند، حالا نماز غلطى خواند. همه زاهد و عابد و مسلمان شده‌اند و اين، يك مسئله است، دست كم نبايد اين را گرفت. اين يك مسئله‌اى است كه به ما نويد مى‌دهد كه ان‌شاءاللّه اين نورالهى توسعه پيدا مى‌كند، و نصرت خداى تبارك و تعالى دنبال اينكه ـ شما ـ ملت ايران مى‌خواهد نصرت خدا را بكند، دنبال اين نصرت خدا هست، وعده كرده خدا، لكن ما بايد فكر اين باشيم كه ما نصرت اسلام را بكنيم، نصرت خدا را بكنيم. ما در فكر اين باشيم كه براى خدا كار بكنيم و نصرت دين خدا بكنيم. اگر ما اين كار را انجام داديم، وعدۀ خدا بلااشكال تحقق پيدا مى‌كند و نصرت او هم دنبال اين هست. خوب! در اين جنجال عظيمِ دنيا بر ضدّ ما، تكليف ما چى است؟ اينكه من هميشه عرض مى‌كنم كه همۀ آقايان در هر جا هستند، چه علماى بلاد ـ بلاد ايران ـ و چه ائمۀ جمعه و جماعات و چه مجلس محترم شوراى اسلامى‌و چه دولتمردان، اينها همه دست به دست هم بدهند تا اينكه اين بار را بتوانند به مقصد برسانند، براى اين است كه، يك گِله‌هايى از هم دارند، يك نقايصى مى‌بينند، البته تذكرش خوب است، اماهاى وهوى خوب نيست، انتقامجويى خوب نيست. بايد ما در فكر اسلام باشيم. اگر در فكر خودمان هم هستيم، اگر فكر منافع خودمان هم هستيم، بايد فكر اسلام باشيم كه اسلام منافع ما را تأمين مى‌كند. اگر ما اهل دين هستيم كه بايد اسلام را با چنگ و دندان حفظ بكنيم، و اگر اهل دنيا هستيم، دنياى ما هم به اسلام بستگى دارد. تفاهم با دوستان، مخاصمه با دشمنان امروز اگر چنانچه خداى نخواسته يك خللى وارد بشود در اين جمهورى اسلامى، نمى دانيد كه با ما چه خواهند كرد، و مى‌دانيد ان‌شاءاللّه، بايد هم بدانيد. بايد احساس خطر بكنيد براى جمهورى اسلامى‌و همه احساس خطر بكنيد. ما بين راه هستيم و نتوانستيم تا حالا آن كه مى‌خواهيم متحقق كنيم و تا همين مقدارى هم كه آمديم، ملتها متوجه شدند به ما، ملتها بيدار شدند و بيدارتر مى‌شوند. خود ما متوجه باشيم كه كارهايى انجام بدهيم و طريقه‌هايى را انتخاب كنيم كه به طور سلامت با هم برخورد كنيم. اگر هم اشكال داريم، مثل اشكال طلبه‌هاى مدرسه با هم رفتار كنيم، دوستند با هم. خوب! آقايانى كه بسياريشان اهل مدرسه‌اند، دوست‌اند، رفيق‌اند، برادرند، سر يك مبحثى داد و قال هم با هم مى‌كنند، بعد از اينكه مباحثه تمام شد، با هم مى‌نشينند چاى مى‌خورند و دوستى مى‌كنند. شما با هم دشمنى نداريد. شما همه يك مقصد داريد و آن اين است كه به آن چيزى كه اسلام فرموده است برسيد. اميد است كه برسيد ان‌شاءاللّه. وقتى مقصد واحد باشد و مقصود همه يك مطلب باشد و آن اسلام، بايد فكر بكنيد كه اگر يك صحبتى بر خلاف باشد كه يك وقت خداى نخواسته به حيثيت جمهورى اسلامى‌صدمه بزند، از آن جلوگيرى كنيد، خودتان را بازداريد از او. در عين حالى كه در همه جا بايد مناقشه باشد، لكن مناقشات طلبگى، مناقشات علمى. در محضر علماى بزرگ هم مثل ميرزاى شيرازى كه دو تا درس ـ از قرارى كه براى من نقل كردند ـ دو تا درس ايشان مى‌گفتند و پنج ساعت هم طول مى‌كشيد، همه داد و قالها بوده است، اما مخاصمه نبوده، مباحثه بوده. يك وقت مخاصمه هست، اين طرف مى‌خواهد او را بكوبد، آن طرف مى‌خواهد او را بكوبد، اين، نه راه اسلام است، نه مقصد اسلامى مى‌تواند داشته باشد، مقصد اسلامى‌نمى شود. يك وقت مباحثه است و مطلب را گفتن است و صحبت كردن، اين البته بايد باشد. بايد معايب را گفت، بايد دنبال مطلب رفت، بايد نقايص را گفت، لكن روى هم رفته ما بايد همه امور را بسنجيم، يعنى، وضع امروزى ما با دنيا و گرفتارى ما در دنيا و در كشور خودمان. با اين وضع ما بايد برخورد بكنيم، يعنى، با اين ديد كه مسائل را روى هم بريزيم و جنبه‌هاى مخالف و موافقش را با هم جمع بكنيم و درست تأمل بكنيم و تعمق بكنيم و آن وقت وارد كار بشويم. احتراز نيروهاى مسلح از مناقشات سياسى از چيزهايى كه من بايد هم عرض كنم اين است كه، يك مطلبى كه وقتى واقع مى‌شود در بين دولتيها يا بين مجلسيها يا نطقهاى مجلسيها، يك وقت اين است كه راديو اين را ذكر نمى‌كرد، خود دربسته بود، اين، آن قدرها ضرر نداشت. اما حالا كه بنابراين است ـ و خوب هم هست ـ كه راديو مردم را در جريان بگذارد، به مجرد اينكه يك اختلافى در مجلس پيدا مى‌شود، منعكس مى‌شود در همۀ ملت، و آن كه خيلى خطرناك است، اين است كه منعكس مى‌شود در سپاه، در ارتش. ما كه مى‌خواستيم به ـ همۀ دنيا كه دنبال اين هستند كه ارتششان از امور سياسى كنار باشد، آنها يك چيزى مى‌فهمند كه مى‌گويند اين را ـ ما كه مى‌خواهيم كه سپاه و ارتش جنداللّه باشند و دسته‌بندى نداشته باشند و جهات سياسى را كنار بگذارند، براى اينكه اگر جهات سياسى و مناقشات سياسى در سپاه رفت و در ارتش رفت، بايد فاتحۀ اين سپاه و ارتش را ما بخوانيم. اين جهت را بايد آقايان متوجه باشند. مملكت از خودتان است، مجلس از شماست، دولت از شماست، ارتش از شماست، سپاه از شماست، همه از شماست. شما بايد توجه بكنيد به اينكه مسائل شما منعكس مى‌شود در همۀ كشور و همۀ دنيا. يك كلمه‌اى كه يكى در اينجا مى‌گويد، تعبيرش مى‌كنند در تبليغات دنيا و رسانه‌هاى گروهى دنيا، تأويل مى‌كنند و شروع مى‌كنند به ايران حمله كردن. با اينكه مقصد آن گوينده اين نيست، لكن آنها يك راهى پيدا مى‌كنند براى اينكه چه بكنند. در عين حالى كه دولت مى‌گويد كه اين مين گذاريها، اين دزديهاى دريايى و دزديهاى هوايى به ما مربوط نيست و ما با آن مخالفيم و ما جايز نمى‌دانيم كه يك دسته مردم بيگناه را بردارند از يك طرف به يك طرف ديگر ببرند، و آن قدر مورد خوف و ترس آنها بشوند، در عين حال اين را يك كلمه‌اى نقل مى‌كنند، مى‌گويند: لكن در راديوى ايران گفته است، تعريف كرده از اينهايى كه ربوده‌اند چيز را. البته اين يك چيز غلطى است در راديو و بايد جلويش گرفته بشود جدّاً. راديو نبايد همين طور بى توجه و بدون فهم يك مسائلى را بگويد و ايران را مفتضح كند. اگر يك كلمه يك وقتى اينها گفتند، خوب، ربطى به دولت ندارد. لكن راديو [را] آنها حساب مى‌كنند كه مربوط به دولت است و سخنگوى دولت است. بايد اينها توجه به اين مسائل بكنند. و مع‌الأسف، درست، گردانندگان اينها نمى‌توانند چيزها را بفهمند. چطور يك مطلبى كه برخلاف عواطف دنياست، بر خلاف اسلام است، بر خلاف عقل است، ما تأييد مى‌توانيم بكنيم؟ از يك جايى يك دسته‌اى را بر مى‌دارند مى‌روند به يك دستۀ ديگر، يا مين گذارى مى‌كنند در يك جايى، مين گذارى كردن در يك جا، معنايش اين است كه يك عده‌اى كه اصلاً گناهى ندارند، آنها هم از بين بروند. چطور اسلام اجازۀ اين را مى‌دهد؟ چطور ايران اجازۀ اين را مى‌دهد؟ چطور جنداللّه اجازه اين را مى‌دهد؟ چطور دولت ايران، مجلس ايران اجازه اين را مى‌دهند؟ لكن ببينيد كه ما در چه گرفتارى هستيم، كه هر مطلبى كه واقع مى‌شود، گردن ما مى‌گذارند. ما بايد خيلى توجه بكنيم. يعنى، شما همۀ آقايان پاسدار اسلام هستيد، مجلس پاسدار اسلام است، و دولت همين طور و ارتش همين طور و سپاه همين طور. براى سپاهيها جايز نيست كه وارد بشوند به دسته‌بندى، و آن طرفدار آن يكى، آن يكى طرفدار آن يكى. به شما چه ربط دارد كه در مجلس چه مى‌گذرد؟ در امر انتخابات باز هم به من اطلاع دادند كه بين سپاهيها هم باز صحبت هست. خوب! انتخابات در محل خودش دارد مى‌شود، جريانى دارد، به سپاه چه كار دارد كه آنها هم اختلاف پيدا كنند؟ براى سپاه‌جايز نيست اين. براى ارتش جايز نيست اين. سپاهى را از آن تعهدى كه دارد، از آن مطلبى كه به عهدۀ اوست باز مى‌دارد و همين طور ارتش را. و ما در گفتارمان، در كردارمان كه در محضر خداى تبارك و تعالى واقع است، بايد فكر بكنيم كه اين مطلبى را كه ما امروز مى‌خواهيم بگوييم، آيا در يك محيط سربسته است كه هر چه بخواهيم بگوييم؟ يا در يك محيط سربازى است براى همۀ دنيا؟ وقتى مطلب اين طورى است كه ما يك كلمه‌اى كه بگوييم در همۀ دنيا منتشر مى‌شود، ما بايد فكر بكنيم كه اين مطلبى كه مى‌خواهيم بگوييم، اين صحبتى كه مى‌خواهيم بكنيم، آيا به صلاح كشورمان است؟ به مجرد اينكه خلاف سليقه شماست، خوب! سليقۀ شما اين نيست، مطلب را مى‌گوييد، با آرامش مى‌گوييد، به جورى كه دولت را، يا مجلس را يك وقت ـ خداى نخواسته ـ اسباب لكه دار شدن آنها نباشد، اسباب تضعيف نباشد. اين يك مطلبى است همگانى و اين مطلب به عهدۀ همه ما هست، كُلّكُم راع وَ كُلّكُم مَسئول۳ همه مسئول هستيم در اين مسائل. اينها از هر راهى كه دستشان برسد شروع مى‌كنند به تبليغات. صدام هر وقت كه مجال پيدا بكند، بدبخت مى‌گويد: ما هر وقت بخواهيم، جزيرۀ خارك را با خاك يكسان مى‌كنيم. ما از روحيۀ او متوجه هستيم كه اگر يك آن فرصت پيدا بكند و قدرت پيدا كند، جزيرۀ خارك كه هيچى، تهران را هم از بين مى‌برد. يك همچون موجود خبيثى است، لكن نمى‌تواند. تودهنى خورده است او. الآن درعراق هم آشفته است كارش. قدرتهاى بزرگ هم معلوم نيست ديگر حالا صدام را همچو قبول داشته باشند. ولى آنها مى‌گويند، ولو اينكه حالا در بين خودشان يك لافى زده باشند، يك صحبتى كرده باشند، رسانه‌هاى گروهى هم شروع مى‌كنند؛ «پرزيدنت صدام حسين ديروز در بين مردم چى گفت.»، به آنهايى كه فرار كرده بودند، نشان شجاعت داد، در بين آنها چه گفت! اينها مسائلى است كه گفته مى‌شود. خوب! آدم چه بكند؟ لكن ما بايد توجه بكنيم، ما بايد واقعاً متوجه به خدا باشيم، ما بايد خودمان را در محضر خدا ببينيم در همه وقت. و خداى تبارك و تعالى حاضر و ناظر است بر اقوال ما، بر قلوب ما، بر همه چيز حاضر است و در محضر او واقع مى‌شود. دلخوشيهاى دروغين غرب باوران عافيت طلب و اين را من به اينهايى كه در خارج رفتند و آنهايى كه در جاهاى ديگر هستند و دل خودشان را خوش كردند، مى‌گويم كه: اين جمهورى اسلامى‌را شما نمى‌شناسيد. هى مى‌گوييد ما اسلامشناسيم، ما ـ نمى‌دانم ـ جامعه شناسيم! شما ملت خودتان را نمى‌شناسيد، اگر مى‌شناختيد به اين روز نمى‌افتاديد. اگر شما بشناسيد ملت ايران را، مى‌دانيد كه الآن جمهورى اسلامى‌پايبند اشخاص نيست. هى ننشينيد بگوييد كه كيك در حال احتضار است و ديگر لال شده و ـ نمى‌دانم ـ چى شده! اين دلخوشيها را به خودتان ندهيد. شما حالا دو سه سال است كه هى مى‌گوييد دوماه ديگر اين جمهورى از بين مى‌رود. بحمداللّه جمهورى به قدرت خودش باقى است، ارتش ما قدرتش باقى است، سپاه پاسداران ما، بسيج ما، ژاندارمرى ما، همه، ملت ما، يك ملت بيدارى است. يك ملتى است كه جوان را مى‌دهد، و مادرهايى هستند كه جوانهايشان را مى‌دهند و باز هم مى‌آيند مثل شير غران مى‌گويند كه ما حاضريم باز. يك همچو ملتى را يك نفر برود يا باشد نمى‌شود. آن روز كه مركز حزب جمهورى را منفجر كردند و آن عزيزان را از بين بردند، گفتند: يكى دونفر ديگر از بين برود، ديگر تمام شده است. آنها خيال مى‌كنند به يكى دوتا يا چهار تا پنج تا امثال ماها جمهورى اسلامى‌است. جمهورى اسلامى، همۀ افرادش الآن توجه به مسائل دارند. الآن در دهات هم انسان وقتى مى‌بيند كه يك صحبتى مى‌كنند، آن دهاتى كه پشت خيش ايستاده و دارد كار مى‌كند، صحبت مى‌كند، باز يك صحبت سياسى و يك مسئله مى‌گويد. با يك همچو ملتى نمى‌شود كه شما خيال كنيد بنشينيد و هى فكر كنيد كه اگر كيَك مرد، چه مى‌شود؟ نه! نخواهد شد. من اميدوارم كه ان‌شاءاللّه ماها توجه به مسائل، توجه به مصالح اسلامى‌داشته باشيم و روى مصالح عمومى‌اسلامى، روى مصالحى كه ما الآن در كشورمان هست، روى گرفتاريهايى كه ما الآن در كشور داريم، با اين انگيزه، آن وقت در هر جا صحبت مى‌خواهيم بكنيم، بكنيم، و هر مناقشه‌اى داريم مناقشه بكنيم، لكن با اين توجه. من از خداى تبارك و تعالى سلامت و سعادت همۀ آقايان را، خصوصاً آقايانى كه دست‌اندر كار هستند، مشغول خدمت هستند به اين كشور عزيز، از خداى تبارك و تعالى سلامت همه را مى‌خواهم. و اميدوارم كه خداوند به همۀ ما، به همۀ شما توفيق بدهد كه به اين ملت خدمت بكنيم. به اين ملت مظلومى‌كه در طول تاريخ مظلوم بوده است و ستمهايى كه از شاهنشاهى ديده است هيچ كس نديده از كسان ديگر، حالا كه مى‌خواهند يك نفس راحت بكشند، اميدوارم كه ما خدمتگزارشان باشيم و بتوانيم خدمت كنيم به آنها. والسلام عليكم و رحمة‌اللّه
عنوان :
موانع تشکیل حکومت اسلامى توسط ائمه (ع)
مرجع :
صحیفه امام (۱۹) صفحه ۲۶
مکان :
تهران، حسینیه جماران
تاریخ :
۱۳۶۳-۰۵-۱۸
حضار :
خامنه‌اى، سیدعلى (رئیس جمهور) موسوى اردبیلى، سیدعبدالکریم (رئیس دیوانعالى کشور) موسوى، میرحسین (نخست وزیر) مقامات کشورى و لشکرى
