بسم اللّه الرحمن الرحيم جمهورى اسلامى يعنى نظامى با محتواى اسلامى من ميل دارم كه همۀ قشرهاى ملت، خصوصاً قشرهايى كه در خدمت دولت هستند، همۀ ادارات مختلفه و از همه بالاتر راديو، و از آن بالاتر راديو و تلويزيون، ميل دارم كه باورشان آمده باشد كه جمهورى اسلامى است. يك وقت انسان رأى مى‌دهد به جمهورى اسلامى ـ كه همه رأى داديد ـ يك وقت هم هست كه محتواى جمهورى اسلامى را مطّلع نيست. اين بايد مطّلع بشود كه جمهورى اسلامى معنايش اين است كه رأى عموم يا اكثر، براى نظام و محتواى نظام اسلام و احكام اسلام، برنامۀ اسلام، است. يك وقت اين را هم مى‌داند، لكن باز باورش نيامده است كه بايد همه چيز اسلامى بشود. هدف ملت ايران، حاكميت اسلام من ميل دارم كه همه باورشان آمده باشد كه اين نهضتى كه از اول تا آخرش ـ قريب پانزده شانزده سال، طول كشيد و زحمتها كشيده شد، خونها داده شد و جوانها از دست رفت، خانه‌ها از دست رفت، خانمانها خراب شد، و خصوصاً در اين يكى دو سال آخر كه همه شاهد بوديد كه چه شد، باورمان آمده باشد كه اين همه براى اسلام بود. هيچ من نمى‌توانم تصور كنم و هيچ عاقلى نمى‌تواند تصور كند كه بگويند ما خونهايمان را داديم كه خربزه ارزان بشود! ما جوانهايمان را داديم كه خانه ارزان بشود. هيچ عاقلى جوانش را نمى‌دهد كه خانۀ ارزان گيرش بيايد. مردم همه چيزشان را براى جوانهاشان مى‌خواهند؛ براى خانمانشان مى‌خواهند. اين منطق، يك منطق باطلى است، كه شايد كسانى انداخته باشند، مغرضها انداخته باشند توى دهن مردم كه بگويند ما خون داديم كه مثلاً كشاورزيمان چه بشود. آدم خودش را به كشتن نمى‌دهد كه كشاورزيش چه بشود. چرا همان منطقى كه خود مردم در تمام طول مدت، و خصوصاً در اين آخر، منطقشان بود آن را ذكر نمى‌كنند؟ همه ديديد كه تمام قشرها، خانمها، ريختند توى خيابانها، جوانها ريختند توى خيابانها، در پشت بامها، در كوچه و بَرزَن و همه جا، فريادشان اين بود كه ما اسلام را مى‌خواهيم و جمهورى اسلامى مى‌خواهيم. براى اسلام است كه انسان مى‌تواند جانش را بدهد. اولياى ما هم براى اسلام جان دادند، نه براى اقتصاد، اقتصاد قابل اين نيست. آدم، اقتصاد را براى خودش مى‌خواهد؛ خودش را به كشتن بدهد كه اقتصادش درست بشود! اين معقول نيست. يا جوانهايشان را به كشتن بدهند كه نان ارزان گيرش بيايد! اين يك چيز معقولى نيست. آن كه معقول است و عمل شد و همه ديديم و همه ديديد، اين است كه همان طورى كه در صدر اسلام، پيغمبر اسلام ـ صلى‌اللّه عليه و آله ـ و اولياى اسلام همه چيزشان را فداى اسلام مى‌كردند، براى اينكه در اين فداكارى باخت نيست. ماديگرايى منشأ انحطاط آنهايى كه دم از اقتصاد مى‌زنند و زيربناى همه چيز را اقتصاد مى‌دانند از باب اينكه انسان را نمى‌دانند يعنى چه، خيال مى‌كنند كه انسان هم يك حيوانى است كه همان خورد و خوراك است! منتها خورد و خوراك اين حيوان با حيوانات ديگر يك فرقى دارد. اين چلوكباب مى‌خورد؛ او كاه مى‌خورد؛ اما هر دو حيوانند. اينهايى كه زيربناى همه چيز را اقتصاد مى‌دانند اينها انسان را حيوان مى‌دانند. حيوان هم همه چيزش فداى اقتصادش است. زيربناى همه چيزش [است] الاغ هم زيربناى همه چيزش اقتصادش است. اينها انسان را نشناختند اصلاً كه چه هست. ما بايد باورمان بيايد به اينكه مملكت ما همه چيزش را فدا مى‌خواست بكند براى اسلام. الآن هم مى‌آيند به من مى‌گويند، مكرر ـ دستجمعى، تنهايى ـ كه شما دعا كنيد ما شهيد بشويم. معقول است كه بگويد من شهيد بشوم براى اينكه شكمم سير بشود؟ براى شكمش مى‌خواهد شهيد بشود؟! كسى معقول است كه تقاضاى شهادت بكند براى شكمش؟ همچو معقول نيست اين معنا، تقاضاى شهادت براى اينكه ادراك كرده است كه در شهادت موت نيست؛ يك حيات جاويد است، براى حيات جاويد است كه اين تقاضاى شهادت مى‌كند. زيربنا توحيد است، زيربنا عقايد حقّۀ الهى است؛ نه زيربنا شكم باشد. اينهايى كه اقتصاد را زيربنا مى‌دانند، اينها منحط كردند انسان را از حدّ انسانيت به حد يك حيوانى، مثل ساير حيوانات؛ اين هم مثل ساير حيوانات. لزوم اسلامى شدن همۀ شئون مملكت من مى‌خواهم كه همۀ ما باورمان آمده باشد كه جمهورى اسلامى است و بايد همه چيز ما اسلامى بشود. ما از آن وضع سابق، كه اخيراً پنجاه سالش را، پنجاه و چند سالش را، من شاهدش بودم و شماها چندين سال ـ البته هيچ كدام پنجاه سال يادتان نيست. شماها چندين سالش را كه در زمان اين حكومت جائر بود در نظر داريد كه همه وابستگى به غرب بود و به امريكا بود؛ و تلخيهايش را هم همه ديديد. ذايقه‌هاى شما باز از آن چيزها تلخ هست، حبسها را حالا خودتان هم حبس نرفتيد، خوب، دوستانتان رفتند؛ اهل ملتتان رفتند ـ حبسها، زجرها، حتى گاهى براى من نقل كرده‌اند ـ كه اينها نقلش هم مشكل است ـ بعضيها را در تاوه سرخ كردند! مى‌گذاشتند روى تاوۀ آهنى، برق را متصل مى‌كردند، سُرخشان مى‌كردند! اين تلخيها در ذايقۀ ما هست و شما. ما حالا بايد باورمان بيايد كه آن بساط طاغوت بايد برچيده بشود. همان رأس و ردۀ بالا برود و باقيش باقى بماند، اين باز به مقصد نرسيديم. همه جا، در همۀ وزارتخانه‌ها، در همۀ ادارات، در بازار، در همه جا، بايد جورى بشود كه وقتى يك كسى وارد شد ببينيد كه وارد شده در يك مملكت اسلامى؛ همه چيزش اسلامى است؛ نه كم‌فروشى در اينجا هست؛ نه گرانفروشى و اجحاف هست در آن؛ نه دروغ هست؛ نه تقلّب هست؛ نه اين كاغذ بازيهاى ادارى هست؛ نه آن مجلات با آن عكسها و با آن تبليغات، كه جوانهاى ما را به تباهى كشيدند؛ و نه آن بساطى كه در راديو و تلويزيون بود و شماها ديديد. هدف طاغوت؛ جلوگيرى از رشد فكرى جوانان مقصدِ آنهايى كه اينها را پيش آورده بودند، در همه جاها كه شما قدم مى‌گذاشتيد در آن، يك چيز نمايان بود كه اشخاص عميق آن يك چيز را مى‌فهميدند و آن اينكه نگذارند جوانهاى ما رشد كنند. جوانهاى ما را بار بياورند به طورى كه در قيد اين نباشد كه مملكتش چه در آن مى‌گذرد. اگر يك كسى عادت كرد كه اين مجلات را ـ كه ديديد، ديده بوديد، با آن عكسها و با آن مسائل ـ آن سينماها را كه ديدند با آن بساط و امثال ذلك و آن تلويزيون آن وقت، و آن راديوى آن وقت، و آن مدارس آن وقت، و آن كنار دريا رفتنهاى آن وقت، و آن مراكز فحشاى آن وقت، همۀ اينها در يك مطلب شريك بودند و [و آن اينكه] جوانهاى ما را بى‌تفاوت كنند راجع به مسائل خودشان، يك جوانى كه عادت كرد كه هر روز برود يا هر شب برود در سينما و آن طور مسائل را ببيند، اين ديگر فكرش نمى‌رود دنبال اينكه نفت ما را كه مى‌خورند، كجا مى‌رود اين نفت، اين ثروت ما كجا مى‌رود. اصلاً تو فكرش نمى‌آيد اين. اين همان مثل آدم هرويينى مى‌ماند، يك آدم هرويينى اصلش فكرش دنبال اين نيست كه چه مى‌گذرد. او همه‌اش دنبال اين است كه چه وقت، وقت هرويين بشود، يا وقت استعمال ترياك بشود. آن كسى كه عادت كرد كه برود در اين مراكز فحشا، تمام همّ و غمش همان مراكز فحشاست؛ حالا چه مى‌گذرد در اين مملكت، چه به سرش دارد مى‌آيد، پيشش مطرح نيست، دنبال اين مطلب نيست. تمام اين مسائلى كه در اين پنجاه سال اخير اينها پيش آوردند، و خصوصاً در زمان اين دومى كه از اوّلى بدتر بود، تمام اين مسائل ديكته‌اى بود كه شده بود براى اينكه جوانهاى ما را بى‌تفاوت كنند؛ هرچه سرشان مى‌آيد به من چه ربط دارد. آن كه مى‌رود در دريا با مثلاً چه، با هم آنجا بازى مى‌كنند، اينها ديگر فكر اينكه مسائل روز چه هست، دولتها چه مى‌كنند و اين مرد خائن چه به سر ما آورد، اصلاً فكر اين در ذهنشان نمى‌آيد. اين روشنفكرها و نويسنده‌ها و آزاديخواهها ـ نه همه‌شان، بسيارشان ـ يا توجه به اين ندارند كه اين برنامه‌ها و آزاد گذاشتن اين جوانها و اين دخترها و اين پسرها براى اينكه هر كارى دلشان مى‌خواهد بكنند، اين چه به سر اين مملكت مى‌آورد؛ يا توجه ندارند؛ يا مى‌دانند و اجير هستند؛ دنبال همان هستند. فرياد مى‌زنند آى آزادى از بين رفت! آى آزادى! خوب آزادى از بين رفت، چه شد؟ شرابخانه‌ها محدود شده يا گرفته شده؛ مراكز فحشا را جلويش را گرفتند ـ حالا تمامش هم باز معلوم نيست، من نمى‌دانم حالا پاكسازى شده يا نه ـ ديگر نمى‌گذارند اين دختر و پسر تو دريا بروند لخت شوند با هم چه بكنند. اينها آزادى را اين مى‌دانند! و همان آزادى مى‌دانند كه از غرب ديكته شده براى ما؛ نه پيش خودشان. پيش خودشان اگر اين طور بود، اين ترقيات مادى را نمى‌كردند. ديكته شده [است] براى ممالك استعمارى اين نحو آزاديها. اين آزاديها آزاديهاى وارداتى است و اين بى‌انصافها، طرفدار به قول خودشان «حقوق بشر»، و اين بى‌انصافهاى به قول خودشان نويسنده ـ همه‌شان را نمى‌گويم، بعضيشان را ـ و اين بى‌انصافها، آزاديخواهها، اين نحو آزادى را براى ما تبليغ مى‌كنند و تأكيد مى‌كنند بر آزاديى كه مملكت ما را به تباهى مى‌كشد. تباهى نيروى انسانى در آزادى به سبك غربى مملكت، مملكت است به جوانش؛ به نيروى انسانيش. چيزى كه نيروى انسانى را به باد بدهد مملكت را به باد مى‌دهد. اگر يك مملكتى نيروى انسانى نداشته باشد، اين مملكت نمى‌تواند اداره بشود. و اين طور آزاديى كه اين آقايان مى‌خواهند، اين آزاديى است كه نيروى انسانى را به تباهى مى‌كشد؛ و به آنجا مى‌كشد كه هرچه سرش بياورند حرف نزند؛ يعنى حرف نزند، مطرح نيست پيشش، او تمام همّش به اين است كه چه وقت تابستان بشود و چه وقت، وقت اين بشود كه بروند دريا؛ تمام همّش به اين است كه چه وقت شب بشود و برود سينما؛ چه وقت اين مثلاً قضاياى راديو ـ تلويزيون پيش بيايد و بنشينند تماشا؛ نمى‌تواند، همان طورى كه آدم ترياكى نمى‌تواند از پاى منقل پا شود برود سراغ فرض كنيد كه جهاد سازندگى، از پاى منقل نمى‌تواند فكر اين معنا را بكند كه به مملكت ما چه مى‌گذرد؛ فرهنگ ما چه شده است؛ اقتصاد ما چه شده است. نمى‌تواند فكر كند، اينها هم مى‌خواهند همين جور باشند. آنهايى كه مى‌خواهند ما را غارت كنند مى‌خواهند بى‌مزاحمت غارت كنند، چرا مزاحم براى خودمان درست كنيم؟ راه عيش و عشرت را بر اين جوانهاى تازه رس باز مى‌كنيم، هرچه مى‌خواهند از اين عيش و عشرتها بكنند، ما هم آن مخازنشان را مى‌بريم؛ اينها هم عيش و عشرتشان را بكنند! اينها فرياد بكنند و عيش و عشرت بكنند، آنها هم همه چيزشان را ببرند. اين پنجاه سال وضع ما اين بود. دامن مى‌زدند به همۀ چيزهايى كه در اين معنا مشترك بود كه جوانهاى ما را تباه مى‌كرد؛ بى‌تفاوت مى‌كرد، در همه اين معنا مشترك بود و حالا ما مى‌خواهيم كه باورمان آمده باشد، چه شماها كه در تلويزيون هستيد، در راديو هستيد كار مى‌كنيد و چه ما كه طلبه هستيم و آنجا هستيم، باورمان بيايد كه ما يك رژيم فاسدى كه همّش [را] به اين گماشته بود كه جوانهاى ما را فاسد كند، تباه كند، بى‌تفاوت نسبت به مسائل اساسى خودش بكند، باورمان بيايد كه آن رفته كه يك رژيم اسلامى ـ انسانى بيايد كه در همه امور جدّى باشد. جديت اسلام در امور مادى و معنوى اسلام شوخى ندارد؛ همه‌اش جدّى است، هزل ندارد؛ لغويات ندارد؛ لهويات ندارد؛ همه‌اش جدّى است، جدّيات است. هم در امور مادى، كه اسلام هر دو جهت را دارد، هم امور مادى و هم امور معنوى، همه‌اش جِدّ است. لهو و لعب و لغو و آن چيزهايى كه اسلام جلويش را گرفته همانهايى است كه اينها دامن به آن مى‌زنند. هر چيز را ديديد كه اينها از آن ترويج مى‌كنند بدانيد آنى است كه اسلام جلويش را گرفته. آن چيزهايى كه اسلام جلويش را گرفته است همين‌هايى است كه جوانهاى ما را به تباهى مى‌كشد. اسلام رزمنده مى‌خواهد؛ جنگجو مى‌خواهد در مقابل كفّار، در مقابل آنهايى كه هجوم مى‌كنند به مملكت ما، اسلام مجاهد مى‌خواهد درست كند، نمى‌خواهد يك نفر آدم عيّاش درست كند كه اين آدم عيّاش، عيّاشيش را بكند، و همه چيزش را از بين ببرند. همه شرافتش را از بين ببرند و اين باز مشغول عيّاشى و رقصيدن باشد. اسلام جِدّ است. يك مسلك جدّى است، هزل در آن نيست، لغو در آن نيست، لهو در آن نيست، بازى در آن نيست. آن بازيى كه اسلام اجازه؛ داده تيراندازى است و اسب سوارى؛ مسابقه در اسب سوارى؛ مسابقه در تيراندازى، آنها هم جنگ است و آن را اجازه داده حتى برايش «رِهان»۱ هم قرار داده‌اند؛ يعنى شرط‌بندى هم بكنند، آن را اجازه داده‌اند. لكن مسئله جدّى است آنجا، تربيت [است]. و اينها مى‌خواهند كه ما را به همان حالى كه بوديم اسم، جمهورى اسلامى، و رسم و واقعيت، همان مسائل طاغوتى و همان مسائل باشد. ما بايد جديّت كنيم كه همان طور كه رأى داديم به جمهورى اسلامى و اسم جمهورى اسلام الآن در ايران است، محتوايش را اسلامى كنيم؛ يعنى راديو ـ تلويزيون كه شما هستيد اسلامى باشد؛ لغويات و لهويات و نمى‌دانم صورتهاى كذا نباشد. اصلاح بايد بشود اينها. البته ما بخواهيم جوانهايمان كه چندين سال، از آن وقتى كه چشم باز كردند در فساد بودند و در مراكزى بودند كه همه‌اش فساد بوده، و اين جور بزرگ شدند، برنامه هم اين بوده كه اينها را اين طورى بزرگشان كنند، بخواهيم اين برگردد به حال اوّل، طولانى است، ولى اميدواريم كه برگردد. و الحمدللّه تحولاتى كه الآن دارد مى‌شود و شده است، تقريباً راه صد ساله را در يك شب، جوانهاى ما دارند مى‌پيمايند، تحولات، تحولات تند و سريعى بوده، و اميدوار كننده است ... اهميت فوق‌العاده تلويزيون در بين رسانه‌ها الآن راجع به تلويزيون صحبت دارم مى‌كنم، يك چيزى كه از همۀ رسانه‌ها حساستر است؛ تلويزيون از همۀ مسائل تبليغى و آلات تبليغى حساستر است؛ براى اينكه هم گوش است و هم چشم. در چيزهاى ديگر، حتى راديو، فقط گوش استفاده مى‌كند، در ـ نمى‌دانم ـ روزنامه‌ها و مطبوعات چشم از آن استفاده مى‌كند. راديو ـ تلويزيون گوش است و چشم، آن هم نه به اينكه مثلاً تيراژش مثل روزنامه كذا، ده هزار، بيست هزار، صد هزار، يك ميليون، باشد؛ همۀ مملكت است. الآن هم وضع جورى شده است كه در دهات هم كه مى‌روى، آن مرد دهاتى هم كه شايد درست خرج عايله‌اش را نتواند ادا بكند، يك راديو خريده است، يا يك تلويزيون دارد. همه جا هست؛ يعنى اين چيزى كه در تلويزيون نشان داده مى‌شود در همۀ سطح مملكت، و در بيرون هم هر جا كه موجها بايد برود، همه جا، منتشر مى‌شود. اين حرفى كه در راديو گفته مى‌شود و در راديو ـ تلويزيون گفته مى‌شود مال يك طايفه نيست؛ مال يك جمعيت نيست؛ مال يك مملكت نيست؛ همه جاست، همۀ قشرها هستند. تلويزيون بايد دستگاهى باشد آموزنده و اخلاقى ما اگر اين دستگاه كه بايد يك دستگاه آموزنده باشد، يك دستگاهى باشد كه آن تباهيها، چيزهايى كه جوانهاى ما را به تباهى كشيد و مى‌كشد، حذف بشود و به جاى آن آموزندگى باشد؛ امور اخلاقى باشد؛ امور فرهنگى باشد؛ چيزهايى كه به درد جوانهاى ما مى‌خورد و جوانهاى ما را تربيت مى‌كند. اين بايد يك همچو عضو حساس، و يك همچو آلتى كه همه جا و در همۀ قشرها اين پا دارد، همه جا هست، حاضر است همه جا، الآن اينجا هست، اگر فردا هم مثلاً راديو ـ تلويزيون اين حرفها را بگويد، همه جا مى‌شنوند، يك مطلبى است همه جايى، اين اگر آموزنده باشد، براى همۀ ملت آموزندگى دارد و اگر خداى نخواسته انحراف داشته باشد، همۀ ملت را به انحراف مى‌كشد. ما مى‌خواهيم كه راديو تلويزيونمان كه پيشتر در خدمت طاغوت بود، حالا در خدمت خدا باشد؛ در خدمت اسلام باشد و اسلام مى‌خواهد كه همۀ مسائل جدّى باشد؛ مسائل مملكتى مسائل جدّى باشد؛ مسائل روحى مسائل جدّى باشد. جدّ است در آن حتى در اين امور تفريحى هم در اسلام يك جورى است كه باز آن جدّ پيدا مى‌شود. عايله هم كه وقتى انسان مى‌خواهد تشكيل بدهد، يك نحو جدّى در آن هست، و يك دقتهاى زياد براى تشكيل يك ازدواج، از قبل از اينكه ازدواج بكند دستور هست زن چه مردى را انتخاب كند؛ مرد چه زنى را انتخاب كند، در انتخابش از ابتدا برنامه هست كه زنها چه مردى را انتخاب كنند؛ و مردها چه زنى را انتخاب كنند. بعد هم حتى اوقات ازدواج، يك اوقات مثلاً با بركتى باشد. بعد هم كيفيت ازدواج و كيفيت همه چيز يك برنامه خاصى داشته باشد. بعد هم زمان حمل براى مادر چه برنامه‌هايى باشد. بعد هم وقتى كه بچه را شير مى‌دهد، در زمان شير دادن چه برنامه‌هايى باشد. بعد هم در دامن مادر كه مى‌خواهد بچه تربيت بشود، چه جور تربيت بشود. بعد هم در حمايت پدر كه بچه مى‌خواهد تربيت بشود، چه بشود. بعد هم در مدرسه كه مى‌رود، چه باشد. براى اينكه برنامۀ همۀ مكتبهاى توحيدى، كه اسلام در رأس آنهاست، برنامۀ آدم درست كردن است. مى‌خواهند انسان درست كنند. قرآن اصلاً آمده است كه يك انسان صحيح درست كند؛ انسان ساز است. از اين جهت همان طورى كه يك كشاورز اگر بخواهد يك زراعت سالم خوب تحويل بگيرد، زمين را شرايطى كه دارد بايد روى آن شرايط عمل كند، آب چه وقت بايد داده بشود، چه آبى بايد باشد، چه كودى بايد ريخته شود روى آن، چه وقت بايد شيار بشود، چه رسيدگيهايى بايد به آن بشود، همۀ اينها براى اين است كه يك ثمره‌اى، يك گندمى را مى‌خواهد، تمام اينهايى كه عرض كردم و بسيارى از چيزهايى كه هست و حالا در ذهن من فرض كنيد نيست يا طولانى مى‌شود، براى اين است كه اسلام ماها را يك نباتى كه بايد آن جور تربيت بشود و بعد هم وقتى كه به مرتبۀ حيوانيت رسيد، اين جورى بايد تربيت بشود، تا برساندش به يك انسانى. برنامۀ تربيتى اسلام زيربنا اقتصاد نيست، براى اينكه غايت انسان، اقتصاد نيست. انسان زحمتش براى اين نيست كه فقط شكمش را سير كند؛ يا جوانهايش را بدهد شكمش سير بشود، حرف است اينها. از اينجا تا لانهايت انسان هست. ديگر انسان مردنى نيست، انسان تا آخر هست. و برنامۀ اسلام اين است كه اين انسان را جورى كند كه هم اينجا صحيح باشد و هم آنجا صحيح باشد. راه مستقيم؛ نه طرف شرق؛ نه طرف غرب. صراط مستقيم، يك سرش اينجاست؛ يك سرش هم لانهايت. ما مى‌خواهيم، آن قدرى كه مى‌توانيم، البته قدرت ما كم است، آن قدرى كه مى‌توانيم اين مملكت را از آن حال طاغوتى متبدّلش كنيم به يك حال توحيدى ـ اسلامى. و اين بايد با كمك همه باشد. يكى نمى‌تواند اين كارها را بكند. يك جمعيت نمى‌تواند. هركس در هر كارى كه مشغول است بايد آن كار را خوب انجام بدهد؛ آن كار را اِلهيَش كند؛ از طاغوتى بيرونش كند. خداوند ان‌شاءاللّه همه شما را موفق كند.
