بسم اللّه الرحمن الرحيم پيروزى نهضت؛ رهين تحوّل روحى ملت آيه‌اى كه تلاوت كرديد: إِنَّ اللّه‌َ لاَ يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا مَا بِأَنْفُسِهِمْ۱ يك واقعيتى است، و دستورى. واقعيت به اين معنا كه تغييراتى كه در يك ملتى، يك قومى، حاصل بشود، اين منشأ يك تغييرات تكوينى، تغييرات جهانى، تغييرات موسِمى مى‌شود. و دستور است به اينكه تغييراتى كه شما مى‌دهيد تغييراتى باشد كه آن تغييرات دنبالش يك تغييراتى به نفع شما باشد. شما ملاحظه كرديد كه اين پيشرفتى كه ملت ايران كرد مرهون آن تغييرى بود، تحولى بود كه در نفوس پيدا شد. ما يك قومى بوديم، ملت ما يك قومى بودند كه به واسطۀ تبليغات سوئى كه در طول تاريخ شده بود و به واسطۀ سلطۀ همه جانبۀ اجانب و دست نشاندگان اجانب به يك صورتى درآمده بود كه اين صورتْ پذيرش اين رژيم سابق را مى‌كرد. يعنى يك تغيير حالاتى به واسطۀ آن تبليغات و به واسطۀ آن تربيتهاى فاسدى كه شده بود، در ملت ما حاصل شده بود كه به واسطۀ اين تغيير و تحول پذيرش ظلم و رژيم ستمگر و طاغوت و بستگان به طاغوت و اربابهاى طاغوت را فراهم مى‌كرد. تغييرى بود كه از فطرت سالم انسانى متحول شده بود به يك انسان غير سالم، مريض؛ افراد، مريض شده بودند. قلمها قلمهايى بود كه بر ضد مصالح ملت و بر وِفْق مصالح طاغوت به كار مى‌رفت. نطقها و قلمها و قدمها و گفتار و كردار ـ همه طورى بود كه از آن فطرت تغيير كرده بود. وقتى از آن فطرت تغيير كرد، آن وقت يك تغييرات كَوْنى هم حاصل شد. و آن سلطۀ اجانب بود. تغيير تكوينى، تابع تغيير روحى و بحمداللّه در اين نهضت تغيير و تحول از آن طرف شد؛ يعنى يك ملت تحت فشار كه در طول تاريخ با اين فشار خو گرفته بود و پذيرفته بود اين ظلم را و پذيرفته بود اين چپاولگرى را، در يك مدت كوتاهى متحول شد به يك ملتى كه پذيرش هيچيك از اين ظلمها را ديگر نداشت؛ يعنى همچو طغيانى كرد اين ملت برخلاف دستگاه ظلم كه از آن بچه‌هاى كوچكش تا آن خواهرهاى محترمه و برادرها، جوان و پير، داراى هر شغل كه بودند، از همه چيز دست برداشتند و ريختند در خيابانها و در كوچه‌ها و فرياد زدند ما نمى‌خواهيم اين رژيم را و فرياد «اللّه‌اكبر» و اينكه اين رژيم را نمى‌خواهيم. پس، قوم ما يك تحولى پيدا كرد، تغيير پيدا كرد؛ تا اين تغيير حاصل نشده بود، تغيير نفسانى حاصل نشده بود، اين قوم مورد تغيير واقعى ـ كه رفتن يك رژيم طاغوتى و آمدن يك رژيم كه ان‌شاءاللّه اسلامى باشد، اين معنا حاصل نمى‌شود. پس، خداى تبارك و تعالى تغيير نمى‌دهد، مگر اينكه ما خودمان تغيير بدهيم خودمان را. اگر خودمان را تغيير داديم در جانب پذيرش ظلم، يك ظالم به ما مسلط مى‌شود؛ اين طبيعى است. چنانچه خودمان را تغيير داديم براى دفاع از كشور خودمان، دفاع [در مقابل] چپاولگرى، دفاع [در مقابل] ظلم و ستمگرى، خداوند اسبابش را فراهم مى‌كند، چنانچه ديديد؛ يعنى هم آن طرفش را ما ديديم؛ هم اين طرفش را. آن طرفش را ديديم كه سالهاى طولانى همۀ قشرهاى ملت در زحمت بودند و تحت فشار ظلم بودند. و آن اين بود كه از آن فطرت اصلى ـ كه فطرت اللّه بود ـ بيرون آمده بودند، و يك فطرت [و] خوى ديگرى به خودشان راه داده بودند و يك تربيت ديگرى پيدا كرده بود. نفوسشان آماده شده بود براى پذيرش هرچه توسرى خوردن. هركس هر جا بيايد تو سَرِمان بزند، هيچ نزنيم و بى‌تفاوت باشيم! مستشار از امريكا مى‌آيد بپذيريم. هرچه مى‌شود ما پذيرش كنيم، حالت پذيرش داشته باشيم. هر كه دستش را بلند كند سرمان را زيرش بگيريم يا صورتمان را بگيريم بزند. اين يك حالتى بود كه به واسطۀ تحت فشار بودن طولانى به مدت طولانى، و تبليغاتى كه از اين طرف و آن طرف شده است، كه همه چيز شما بايد كنار برود و همه چيز امريكا بايد روى كار بيايد، اين اسباب اين شده بود كه خداوند تغيير داده بود. موافق تغييرى كه شما در فطرتتان داده بوديد، آن هم تغيير داده بود. وقتى كه ملت ما بيدار شد، و به بركت اسلام بيدار شد، و خودش را تغيير داد، متحول شد؛ يعنى آن كسى كه از يك پاسبان مى‌ترسيد مقابل امريكا ايستاد، آن كسى كه يك پاسبان وقتى مى‌آمد توى بازارش مى‌گفت ببنديد مى‌بستند، بيرق بزنيد مى‌زدند، هيچ براى خودشان قائل نبودند كه يك چون و چرايى بكنند، ريختند توى خيابانها و گفتند كه «مرگ بر اين شاه»! اين تحول روحى بود. اين تحولِ«ما بِأنْفُسِكُمْ». إِنَّ اللّه‌َ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ تغيير داديد «ما بِأَنْفُس» خودتان را؛ يعنى آن حال پذيرش ظلم، متبدّل شد به حال عدم پذيرش. يك حالِ اينكه ديگر زير بار اين ظلم نمى‌خواهيم برويم. اين طور كه شد، تأييد كرد خداى تبارك و تعالى. و شما ظالم را بيرون كرديد. تحوّل روحى در ملت اين حال را حفظ كنيد. الآن متوجه باشيد كه اين حال حفظ بشود؛ يعنى اين تغييرى كه به سبب توفيق الهى حاصل شد و نفوس شما تغيير كرد به يك نفوسى كه شهادت را براى خودتان فَوْز۲ مى‌دانيد، و ذلّت و تبعيت را براى خودتان ننگ مى‌دانيد، اين حال حفظ بشود. مادامى كه اين حال حفظ شد، خداوند همين را حفظش مى‌كند. اگر خداى نخواسته «ما بأنفسِ» ما دوباره برگردد به حال اول، باز دوباره حال اول مى‌شويم. اين يك سنت الهى است كه كارهايى كه مى‌شود روى اسباب و مسببات، خداى تبارك و تعالى كار مى‌كند، اسباب و مسببات، است. وقتى كه شما خودتان مهيّا شديد براى اينكه زير بار ظلم برويد، ظالم پيدا مى‌شود، اين سبب مى‌شود كه ظالم پيدا بشود. هرچه بيشتر ما خضوع بكنيم براى ظالم، ظالم بيشتر فشار مى‌آورد. وقتى كه مهيا بشويم براى جلوگيرى از ظالم، ظالم عقب مى‌نشيند. هرچه زيادتر فشار بياوريد، او عقبتر مى‌نشيند. يك قدم شما كه عقب بنشينيد، او جلو مى‌آيد. يك قدم شما جلو برويد، او عقب مى‌رود. اين سنت الهى است، و مطلبى بود كه با تجربه، خودِ شما ثابت كرديد كه شما وقتى قدمها را برداشتيد طرف اينكه طاغوت نبايد باشد، رفت از بين و تمام شد؛ بساطشان را برچيدند و رفتند. و شما حالا بايد اين را حفظش بكنيد، كه ان‌شاءاللّه اين تتمه‌اى كه چيزى نيستند اينها، ديگر اين تتمه‌هايى است كه دنبال هر چيزى هست، انتقالى كه پيدا مى‌شود، نقلى كه پيدا مى‌شود، اين مسائل هست. اينها ديگر هيچ نگرانى ندارد. صداقت در خبر رسانى آن چيزى كه مى‌خواستم راجع به اين خبرگزارى پارس بگويم اين بود كه من گاهى وقتها مى‌بينم در اين خبرگزارى پارس، خبرها همچو مثل اينكه با يك غرضى خبر داده مى‌شود. گاهى من اين طور مى‌بينم كه يك مطلب كوچكى را بزرگ نمايش مى‌دهند، تضعيف۳ مى‌كنند. يك مطلبى كه نيست، يا محتمل است نباشد، مطلب را مى‌گويند؛ چه مى‌كنند. اين بايد اصلاح بشود. خبرگزارى بايد خبرگزارى باشد كه مطالب همان طور كه هست گفته بشود. نمى‌خواهند كه طرفدارى از يك طرف بكنند؛ يك چيزى را كوچك بكند؛ يك چيزى را بزرگ بكند. اين طور چيزها نبايد باشد. خبرگزاريها بايد امين باشند در خبرگزارى. و اگر توطئه‌گرى در خبرگزاريتان هست، بايد تصفيه بشود. چاره نيست جز اينكه تصفيه بشود. وقتى تصفيه شد، ان‌شاءاللّه چيزها هم درست مى‌شود. ان‌شاءاللّه اميدوارم همه‌تان موفق باشيد. هم اين برادرهاى اهل سنّت ما و هم شماها موفق باشيد. همه با هم باشيم؛ و اين حال روحى كه براى ملت ما پيدا شده است، كه همه متوجه به خداى تبارك و تعالى، متوجه به اينكه بايد مملكت يك مملكت اسلامى باشد، جمهورى يك جمهورى اسلامى باشد، اين حال را حفظ بكنيد، تا خداوند دست ديگران را قطع كند.
