[مضمون نامۀ امام خمينى به آقاى خوانسارى] ... شما كه در مركز هستيد، خانه‌نشين شده‌ايد. اصلاً نه حرفى، نه اعلاميه‌اى. هيچ كار نمى‌كنيد. شما كه در تهران هستيد، مردم را دعوت به قرآن، يعنى وحدت و يگانگى نمى‌كنيد. فايده‌اش چيست؟ شما بايد مردم را دعوت به قيام كنيد. شما بايد مردم را به اتحاد دعوت كنيد تا موقعى كه مى‌خواهيم دستور قيام بدهيم آنها آماده باشند تا ريشۀ شاه و دولت را از ميان برداريم. چرا علماى تهران در مقابل اين گرگهاى درنده سكوت اختيار كرده‌اند؟ چرا در مقابل اين لامذهبها كه مى‌خواهند دينمان را از دستمان بگيرند، سكوت كرده‌ايد؟ چرا در مقابل شاه مملكت كه مى‌خواهد روحانيت را از ميان بردارد قيام نمى‌كنيد؟ چرا در مقابل حكام سكوت مى‌كنيد؟ شما شنيده‌ايد كه حضرت على خانه‌نشين شده بود؛ اما دستور اين بوده كه 25 سال خانه‌نشين بشود. و بالاخره پس از اين مدت، پدر مخالفين را در آورده است. يعنى مردم ديدند حق با حضرت على است آن وقت در مقابل بى‌دينها قيام كرده‌اند. حال ما چند سال صبر كرده‌ايم. در زمان پدرش هر كارى كرد هيچ كس حرفى نزد. گفته‌اند ببينيم آخرالامر چه مى‌شود. تا آنطور مُرد. حالا پسرش دارد لطمه به دين مى‌زند. بايد هر طورى است حساب او را تصفيه كنيم. از امروز به بعد، سكوت فايده ندارد. امروز ديگر روز سكوت نيست. امروز روزى است كه بايد در مقابل لامذهبها قيام كرد. اگر دلتان مى‌خواهد مملكت اسلامى ما و دين و آيين ما از بين برود به من بگوييد^۱ ...

1. ـ آقاى خوانسارى سپس نامه‌اى به اين شرح به امام خمينى نوشت: «حضرت آيت‌اللّه‌ خمينى. نامۀ شما واصل شد، بنده هم به سهم خودم از فرمايشات شما اطاعت خواهم كرد. هر طورى كه شما صلاح دانستيد من حرفى ندارم. ولى موقع نوشتن اعلاميه مواظب باشيد زننده نباشد كه دولت بدتر كند! با زبان ملايمت اعلاميه بنويسيد! قدرى نصيحت كنيد كه اين عمل شما خلاف قرآن است. صلاح مملكت در اين است كه اين قانون جديد را اجرا نكنيد كه مردم همگى ناراحت هستند. صلاح شاه در اين است كه اين قانونهايى را كه مخالف قرآن است عملى نكند. شاه بايستى علما را داشته باشد. مملكت بدون روحانيت نمى‌شود. اگر روحانيت نباشد كمونيست در مملكت ما كه شيعۀ اثنى عشرى است زياد مى‌شود. پس شاه و دولت تا مى‌توانند بايستى نظم را رعايت كنند و نگذارند مملكت ما به دست بيگانگان بيفتد كه بر ما حكومت كنند. اين روحانيون بوده و هستند كه در مقابل كمونيستها سينه سپر مى‌كردند و مى‌كنند».