امام در مسائل علمی روی یک استعداد کاملی که خداوند به ایشان عطا فرموده و‌ روی یک تیزبینی و استقامت فکر در مسائل علمی مستقلاً به عمق آن مسائل می‌رسیدند‌ گاهی این مسأله پیش می‌آمد که در یک بحث فقهی اکثر ...

امام هیچ‌وقت غرور علمی نداشت. مثلاً یک تعابیری در نوشته‌های بعضیها‌ هست، امام هیچ از آن تعابیر ندارد که آدم بفهمد اینجا دیگر مبتهج شده. اگر هم بوده‌ خیلی کم است به طوری که الان من در نظرم نیست، با این...

در مسجد اعظم که امام درس می‌فرمودند بنده هم شرکت می‌کردم. پس از اتمام‌ درس، ایشان قدری می‌نشستند و افرادی گردشان جمع می‌شدند. من اشکالی به ذهنم‌ آمده بود که خدمتشان مطرح کردم، امام به فکر فرو رفتند و ...

امام در عین حالی که برای همه حوزه و شاگردان خود مثل یک پدر بودند، ولی در‌ برخورد با افراد مثل یک رفیق همسن برخورد می‌کردند و هیچ عکس‌العمل منفی نسبت به‌ حرف خوب نداشتند. حرف همه را گوش می‌کردند و اگر ...

امام هیچ گونه امتیازی برای شاگردان خود قائل نبودند. به همۀ شاگردها میدان‌ می‌دادند تا اگر می‌خواستند درس را به مباحثه بکشانند. منتها به خاطر قدرت بیان و‌ تسلطی که ایشان بر بحث داشتند، اتفاق نمی‌افتاد ...

امام در تدریس، خوش بیان بود. استادی بود که به بهترین بیان تدریس می‌کرد. در‌ محضر درس ایشان طلبه‌های زیادی می‌آمدند. امام با شاگردهایش مهربان بود و‌ شاگردانش هم با وی صمیمی بودند.

ویژگی امام در تدریس این بود که سعی می‌کردند طلبه ورزیده و متکی به خود تربیت‌ شود. طوری بار بیاید که بتواند در احکام و مطالب علمی تحقیق کند و مقلّد بار نیاید.

یک روز هنگام درس امام مشاهده کردیم که ایشان وارد مدرس ـ محل درس ـ شده‌ و بلافاصله برگشتند، ما تعجب کردیم که ایشان چرا درس نگفتند. بعداً معلوم شد‌ ایشان دیده بودند چند طلبه در آنجا در حال درس و بحث هست...

در مدت نزدیک به ده سال که سعادت شرکت در درس امام را داشتم به خاطر‌ نمی‌آورم هیچ گاه ایشان کسی را پیش شاگردان خود، کوچک و به اصطلاح تحقیر کرده‌ باشند. بلکه هر چه بود شخصیت دادن بود. امام در جلسات درس گ...

از خصوصیات امام این بود که با شاگردانش جلسه می‌گرفت و مسأله شاگرد و‌ استاد در برنامۀ امام مطرح نبود. اینکه امام در برنامه‌اش باشد که بله، ما استادیم و اینها‌ شاگرد و چرا من با اینها بنشینم! خیر، امام ...