یادم مى‌آید یکى از بچه‌هاى مرحوم اشراقى، که نوه امام بود، یک روز به راهرو آمد و یک لنگه کفش برداشت و گفت مى‌خواهد امام را بزند. من دنبالش دویدم تا لنگه کفش را بگیرم، ولى او در را باز کرد و به داخل اتا...

امام نسبت به نوه‌ها هم همان طور که نسبت به اولادها آزادى مى‌دادند، هستند. یعنى الآن چه نوه من و چه نوه خودشان که پسر احمدآقا حدود 5/12 سال است و یا نوه‌هاى دیگر یا حتى نتیجه، وقتى دور ایشان مى‌آیند خی...

بعضى وقتها که ما با هم اختلافى بر سر یک مساله پیدا مى‌کردیم امام ناراحت مى‌شدند، ولى حتى لفظ تو نمى‌فهمى را هم در عصبانیت به ما نمى‌گفتند بلکه مى‌فرمودند، شما متوجه نیستید. یعنى تا این حد امام متوجه ب...

امام نصایحشان را فقط در قالب گفتار بیان نمى‌داشتند، بلکه رفتار و عمل ایشان مهمترین الگو براى ما بود. ایشان حتى خطاها و اشتباهات ما را هم زبانا تذکر نمى‌دادند، بلکه عموما نارضایتى خود را ابراز مى‌داشتن...

یک روز على دلش نمى‌خواست پیش امام بماند، امام به او گفتند: «على‌جان بیا حالا یک بوس به من بده، بعد برو». گفت: امروز بوسم تلخ است. امام هم خنده‌شان گرفت و خیلى زیبا خندیدند و گفتند: «خوب ببرش».

امام هیچ وقت مرا دعوا نمى‌کردند و با زور چیزى را به من تحمیل نمى‌کردند. یک روز که در حیاط بازى مى‌کردم و امام قدم مى‌زدند پایم روى یک گل رفت و خراب شد. امام به آرامى به من گفت: «مواظب باش، وقتى بازى م...

گاهى که امام در منزل قدم مى‌زدند، من از پشت سر، آقا را هل مى‌دادم. امام هم از شیطونى من خوشش مى‌آمد مى‌خندید و چیزى نمى‌گفت.

امام به کودکان علاقه زیادى داشتند. ایشان همیشه نصیحت مى‌کردند که تا پیش از مکلف شدن، بچه‌ها را راحت بگذاریم تا آزادانه بازى کنند. موانع را از سر راه آنها برداریم و کمتر به آنها امر و نهى کنیم. بیشتر خ...

امام اصلا برنامه‌شان بر بیدار کردن [نماز] صبح نبود؛ یعنى ما اگر خدمت ایشان بخوابیم چه نماز شب و چه نماز صبح را چنان آرام مى‌خوانند که ما اصلا بیدار نشویم. هیچ وقت امام براى نماز کسى را بیدار نمى‌کنند،...

امام در خانه خیلى به بچه‌ها اظهار علاقه مى‌کردند. گاهى اوقات که به زیارت ایشان مى‌رفتم و پسرم را همراه خودم نمى‌بردم، ایشان مى‌گفتند: «چرا حسین را نیاوردى؟» مى‌گفتم: «آقا چون پسرم خیلى شیطان است مى‌تر...